ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        “ไม่เลย ข้าชอบ” โม่อวี้เฉินตอบทันควันสีหน้าแย้มยิ้ม แต่กลับแฝงความรู้สึกแข็งทื่อ พวกเขาเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันเขายังไม่ได้ลิ้มรสชาติใด แต่นางกลับคิดจะย้ายออกไปเสียแล้วสตรีผู้นี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก

        ใบหน้าเล็กของกู้ชิงเฉิงแดงก่ำพลันรู้สึกไม่ยินยอม นางเองก็ไม่ได้อยากย้ายออกไปเช่นกัน นางยังต้องหาโอกาส...ทว่าน่าเสียดาย แม้โอกาสจะอยู่ตรงหน้า แต่นางก็ยังไม่อาจตัดสินใจได้

        เมื่อเห็นใบหน้าน้อยๆของนางแดงระเรื่อ โม่อวี้เฉินก็กลืนน้ำลายลงคอ ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลงไม่รอดพ้นสายตาของกู้ชิงเฉิง ทำให้นางรู้สึกหลงใหลอยู่บ้าง

        “เอาล่ะ นี่ก็ใกล้เวลาที่ข้าต้องไปเข้าเฝ้าแล้ว” แม้บรรยากาศจะอบอวลไปด้วยความคลุมเครือทว่าโม่อวี้เฉินรู้ดีว่าตนต้องรีบจากไป ไม่เช่นนั้นสตรีผู้นี้คงไม่ช่วยระบายความร้อนให้เขาแน่

        ทว่ากู้ชิงเฉิงกลับเอ่ยขึ้นว่า“ยังเช้าอยู่เลยเพคะ”

        โม่อวี้เฉินได้ยินดังนั้นรอยยิ้มที่มุมปากก็ลึกขึ้นอีกหลายส่วน “จริงดังว่ายังเช้าอยู่จริงๆ ยังสามารถทำอะไรได้อีกมากมายนัก” ขณะเดียวกันเขาก็โน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของกู้ชิงเฉิง

        กู้ชิงเฉิงชะงักไปครู่หนึ่งนางหลับตาลงนิ่งไม่ไหวติง ด้วยความประหม่า ขนตายาวงอนสั่นระริกไม่หยุดทำให้ใจของโม่อวี้เฉินผ่อนคลายลงเล็กน้อย ไม่ใช่แค่เขาที่ประหม่าสตรีผู้นี้ก็ประหม่าเช่นกัน

        เขาลากจูบจากจมูกลงมาที่แก้มของนางเดิมทีเป็นเพียงการจูบเบาๆ ราวกับผีเสื้อแตะน้ำแต่กลับหยุดอยู่ที่ริมฝีปากนานกว่าที่คิด

        โม่อวี้เฉินไม่อาจตัดใจจากไปกู้ชิงเฉิงเองก็ไม่ผลักเขาออก นางใช้แขนโอบรอบคอเขาร่างกายของนางโอบกอดเขาไว้แน่นราวกับปลาหมึกนางปล่อยให้โม่อวี้เฉินแสดงความเร่าร้อนไปชั่วขณะ

        จนกระทั่งกู้ชิงเฉิงหายใจติดขัดโม่อวี้เฉินจึงยอมปล่อยนางทว่านางกลับพบว่ามือของโม่อวี้เฉินกำลังอยู่ตรงทรวงอกของนาง...ทำให้ร่างกายนางแข็งทื่อไปชั่วขณะ

        กู้ชิงเฉิงลังเลอยู่เพียงไม่กี่วินาทีนางก็ขยับเข้าไปใกล้ จุมพิตโม่อวี้เฉินอย่างตั้งใจอีกครั้งจากนั้นก็ปล่อยให้มือทั้งสองของเขาจัดการกับชุดนอนของนางเองนี่คือโอกาสที่ไม่อาจพลาดได้ โม่อวี้เฉินไม่อยากพลาด กู้ชิงเฉิงรู้ดีว่าหากพลาดไปอีกครั้ง ทุกสิ่งคงสายเกินไปแล้ว

        “องค์รัชทายาท...ควรจะไปเข้าเฝ้าแล้วเพคะ” เสียงของกู้ชิงเฉิงแหบพร่านางกระซิบเบาๆ ข้างหูของโม่อวี้เฉิน

        “เข้าเฝ้าอะไรกัน เรื่องนั้นเจ้าเลิกคิดเถิดมันเสียดายเวลาอันมีค่าอย่างนี้ยิ่งนัก” โม่อวี้เฉินพลิกตัวอีกครั้งและกดกู้ชิงเฉิงลงไป

        --------

        จนกระทั่งตะวันขึ้นสูงโม่อวี้เฉินจึงยอมจากเตียงไปอย่างไม่เต็มใจนัก

        กู้ชิงเฉิงรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้คงจะหิวโหยมานานหลายปีท่าทางของเขา... ราวกับจะกลืนกินนางทั้งเป็นได้ นางปวดเอว ปวดขาไปหมดกู้ชิงเฉิงอยากจะนอนอยู่บนเตียงจนถึงค่ำมืด ไม่ใช่แค่เพราะความเหนื่อยล้าแต่เพราะนางไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับโม่อวี้เฉินได้อย่างไร เรื่องนี้เป็นนางเองที่เริ่มต้นขึ้นในยามเช้าจนไม่อาจหวนคืน

        “เดี๋ยวข้าจะให้ห้องครัวส่งน้ำแกงโสมมาให้” โม่อวี้เฉินดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขณะที่สวมเสื้อผ้าด้วยตนเองก็เอ่ยขึ้น ราวกับว่าคนที่ทุ่มเทแรงกายตลอดครึ่งเช้าไม่ใช่เขาเลย กู้ชิงเฉิงไม่มองเขา เพียงแต่พยักหน้าในที่สุดพวกเขาก็ได้อยู่ด้วยกัน ทว่าไม่ช้าก็เร็ว ก็ต้องดำเนินไปถึงขั้นนี้อยู่ดี

        กู้ชิงเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนอนหลับต่อไป นางเหนื่อยจริงๆ จนกระทั่งกู้จิ่งเซวียนมาหาอีกครั้งกู้ชิงเฉิงจึงยอมลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก

        “ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าขอรับ?” กู้จิ่งเซวียนไม่ได้มีเรื่องอันใดแต่จงใจมาถาม เจ้าเด็กน้อยผู้นี้ช่างเข้าใจทุกสิ่ง และยังเฉลียวฉลาดเป็นอย่างยิ่ง

        “เจ้าเด็กน้อย อย่าพูดจาไร้สาระ ระวังข้าจะจัดการเจ้า” ใบหน้าเก่าของกู้ชิงเฉิงแดงก่ำ นางไม่อยากจะสนใจบุตรชายอีกแล้วเจ้าเด็กน้อยผู้นี้ถูกนางสั่งสอนจนเสียคนไปแล้วถึงกับสนใจเรื่องพรรค์นี้อย่างยิ่งยวด

        “ท่านแม่ เมื่อมีท่านพ่อแล้ว ก็ลืมลูกไปเลยนะขอรับ” กู้จิ่งเซวียนเอ่ยด้วยสีหน้าเวทนาจับใจเด็กน้อยนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ยอมลุกไปไหน 

        “ข้า...” กู้ชิงเฉิงถอนหายใจ มันช่างยากยิ่งนักสองพ่อลูกคู่นี้สามารถทำให้นางเป็นบ้าได้จริงๆ

        “ท่านแม่ ท่านไม่เล่นกับข้ามาหลายวันแล้ว ไปกันเถิด ไปเดินหมากกันดีหรือไม่?”กู้จิ่งเซวียนเอ่ยเบาๆ ช่วงหลังมานี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายกู้ชิงเฉิงยอมรับว่าได้ละเลยเจ้าก้อนซาลาเปาน้อยไปบ้าง จึงได้แต่พยักหน้า 

        “ดี ไปกันเถิด วันนี้ท่านแม่จะเอาชนะเจ้าให้ได้หลายกระดานเลย” เมื่อกล่าวถึงการเดินหมาก กู้ชิงเฉิงก็ยังคงสนใจไม่เปลี่ยน

        ขณะที่สองแม่ลูกกำลังเดินหมากประลองฝีมือกันโม่อวี้เฉินก็กลับมาถึงเรือนพอดี วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จัดการเรื่องใดๆ เลยเพียงอยากพบหน้ากู้ชิงเฉิงโดยเร็วเท่านั้น 

        เมื่อเขาเห็นสองแม่ลูกเล่นสนุกสนานกันก็เผยรอยยิ้มกว้างขึ้น สิ่งที่เขาปรารถนา คือความสงบสุขเช่นนี้แน่นอนว่าหากเป็นผู้อื่น เขาคงไม่ยินยอม แต่สำหรับกู้ชิงเฉิงเขาเต็มใจจะร่วมสร้างชีวิตเช่นนี้... ชั่วชีวิตนี้และทุกภพทุกชาติ 

        ความรักครั้งนี้ก่อกำเนิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวแต่ก็ลึกซึ้งยิ่งนัก ตอนนี้เขาได้มอบดวงใจทั้งดวงให้กู้ชิงเฉิงแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะไม่มีวันปล่อยนางไป

        “ท่านพ่อ” กู้จิ่งเซวียนเห็นโม่อวี้เฉินก็เอ่ยเรียกอย่างสดใส “ข้าเอาชนะท่านแม่ได้สองกระดานแล้ว”ท่าทางนั้นราวกับกำลังอวดอ้างความสามารถและต้องการขอความดีความชอบ 

        กู้ชิงเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่แม้แต่จะมองโม่อวี้เฉิน พลางก้มหน้าลงเล็กน้อย

        “เป็นอย่างไรบ้าง ฝีมือการเดินหมากของพ่อดีหรือไม่เจ้ายังอยากจะคารวะเป็นศิษย์หรือไม่?” โม่อวี้เฉินยิ้มกว้างจนตาหยีมุมปากยกขึ้นอย่างอ่อนโยน ท่าทางนั้นราวกับเพิ่งกินน้ำผึ้งไปสองชั่ง

        “คารวะ คารวะขอรับ” กู้จิ่งเซวียนรีบพยักหน้าอย่างแรงพลางเอ่ยเสียงดัง ใบหน้าเล็กๆ เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม

        “เจ้าเด็กน้อย เจ้าคิดว่ามีอาจารย์แล้วจะเก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?ดูเถิด ข้าจะเดินหมากสังหารเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่เศษเกราะ” กู้ชิงเฉิงวางเบี้ยหมากตัวหนึ่งลง ทำให้กู้จิ่งเซวียนพ่ายแพ้ไปทันที

        “มาเถิด ได้ยินว่าอาจารย์ของเขายังเยาว์วัยนัก มาลองประลองกันหน่อย”กู้ชิงเฉิงเอ่ยอย่างไม่พอใจเล็กน้อยท่าทางนั้นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ยอมแพ้ นางมีชิปช่วยเหลือส่วนโม่อวี้เฉินมีเพียงสมองธรรมดาๆ ย่อมไม่มีทางเอาชนะนางได้

        “พระชายา ข้ายอมแพ้แล้ว” โม่อวี้เฉินวางหมากขาวลงที่มุมกระดานแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มทำให้กู้ชิงเฉิงถึงกับตะลึงงันไปอีกครั้ง สมองของบุรุษผู้นี้สร้างมาอย่างไรกัน?ถึงกับเอาชนะนางได้ นางไม่อยากไม่ยอมรับความพ่ายแพ้แต่ก็ทำไม่ได้ในพริบตาเดียว นางก็พบว่าโม่อวี้เฉินต่างหากคือบุตรแห่งสวรรค์ที่แท้จริง

        “ฝีมือการเดินหมากของพระชายาก็ยอดเยี่ยมเช่นกันแต่การเอาชนะสามีย่อมเป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ตามเจ้าสามารถเข้าวังไปจัดการพวกสตรีปากร้ายเหล่านั้นได้อีกไม่กี่วันจะเป็นเทศกาลชมดอกเบญจมาศประจำปี หากเจ้าอยากไปก็ไปหากไม่ไปก็ไม่เป็นไร” โม่อวี้เฉินเอ่ยเสียงต่ำแท้จริงแล้วเขาต้องการปฏิเสธแทนกู้ชิงเฉิงแต่ฮูหยินเฉียนผู้จัดงานเลี้ยงกลับเชิญชวนอย่างกระตือรือร้นเขากลับมาเพื่อปรึกษากับกู้ชิงเฉิง

        “ฮูหยินเฉียน...” กู้ชิงเฉิงไม่รู้จักตระกูลใหญ่ทั้งสี่เลยแม้แต่น้อยแม้ร่างเดิมจะได้รับการทะนุถนอมประหนึ่งไข่มุกในมือตระกูลไป๋แต่ตระกูลเฉียนก็ยังคงดูแคลนนาง ประกอบกับช่วงหลังมานี้ เฉียนเย่ก็ไม่เคยพูดจาดีๆทำให้ผู้คนคิดไปเองว่านางมีนิสัยเลวร้ายมาก่อน ยิ่งมีผู้คนออกจากวังเพื่อไปแพร่ข่าวลือว่ากู้ชิงเฉิงไร้ศีลธรรมและมีพฤติกรรมผิดปกติตลอดหลายปีมานี้ ฮูหยินเฉียนก็ด่าทอกู้ชิงเฉิงต่อหน้าผู้คนไม่น้อยครั้งนี้ยิ่งไม่เหลือไว้ซึ่งหน้าแม้แต่น้อย

        “ตระกูลเฉียนนี้ช่างกล้าหาญและยึดมั่นในความถูกต้ององค์รัชทายาทไม่ควรปฏิบัติต่อตระกูลเฉียนไม่ดีเลยนะเพคะ” กู้ชิงเฉิงเล่นหมากในมือพลางเอ่ยอย่างเฉื่อยชา นางไม่ชอบให้ใครมาบงการ อีกไม่กี่วันนางจะตัดแขนเหล่านั้นทิ้ง