เทพสงครามสายเลือดมังกร

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาที่เมืองพฤกษาหมอก เมื่อเขากลับมาถึงก็ตระหนักได้ว่าทุกสิ่งอย่างช่างล้าหลัง  หลงเฉินจึงรู้สึกถึงความเหนือชั้นกว่าอย่างน่าเหลือเชื่อ

ที่นี่เขาเป็นเพียงคนผู้เดียวที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่มีแม้สักคนที่อยู่ในระดับเดียวกับเขา

‘ข้าอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตไม่ได้แน่  มิเช่นนั้นมันจะกลายเป็นขีดจำกัดของข้า  ในเมื่อปัญหาของลัทธิเซียนโลหิตถูกสะสางไปแล้ว  ข้าก็จะมุ่งมั่นอยู่ในตระกูลหลิงอู่ต่อไป  หลิงชิงเองก็ไปได้ดีเช่นกัน  ที่นั่นคือที่ที่ข้าควรอยู่...’

‘ในตระกูลหลิงอู่  หลิวเยวี๋ยนไม่กล้าต่อกรกับลัทธิเซียนโลหิตเพื่อข้า  ไม่คิดเลยว่าเป่ยถังม่อกลับไม่สนใจสิ่งใดและมาที่ลัทธิเซียนโลหิตเพื่อฆ่าคนโดยเฉพาะ เป่ยถังม่อผู้นี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขาถึงกับส่งยอดฝีมือระดับแก่นปฐพีมาปกป้องตระกูลหยาง  เช่นนี้แล้วตระกูลหยางคงไม่ถูกทำร้ายอีก...’

ในเมื่อลัทธิเซียนโลหิตสูญสิ้นไปแล้ว  ตระกูลหยางก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีก  จากนี้ไปหลงเฉินจะได้ทุ่มเทความมุ่งมั่นตั้งใจของเขาให้กับตระกูลหลิงอู่เท่านั้น

คนในตระกูลหยางต่างได้ยินข่าวดีเรื่องที่หยางหลิงชิงกำลังจะเข้าเหล่าคนในของตระกูลหลิงอู่  ทุกคนในตระกูลหรือแม้แต่ทุกคนในเมืองพฤกษาหมอกต่างเฉลิมฉลองกันตลอดทั้งวัน

หลงเฉินและหยางหลิงชิงกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงในเมืองพฤกษาหมอกและแม้กระทั่งเมืองข้างเคียงไปโดยปริยาย

ในอดีตหลงเฉินเป็นเพียงบุตรชายที่ไม่ได้เรื่องได้ราวซึ่งเกิดจากพ่อแม่ผู้ร่ำรวยและไม่เคยเห็นความสำคัญ  ทว่าเวลานี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง  เขาเป็นดั่งวีรบุรุษที่เฉิดฉายซึ่งทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจอย่างมาก

สองวันหลังจากนั้น  ภายใต้สายตามากมายของผู้คนในเมืองพฤกษาหมอก  หลงเฉินพาหยางหลิงชิงเดินทางออกจากเมืองพฤกษาหมอกและมุ่งหน้าไปยังตระกูลหลิงอู่

“หลิงชิง พวกเราจะเดินทางไปสักพัก แล้วข้าจะแนะนำเจ้าให้รู้จักกับใครบางคนที่สำคัญกับข้ามาก ๆ”

ทั้งสองขี่ม้าพันธุ์ดีคนละตัว และควบออกไปเคียงคู่กัน

หลงเฉินเล่าให้หยางหลิงชิงฟังเกี่ยวกับอาชาเกล็ดนิลที่นางเคยให้เขาเป็นของขวัญ  ทว่าหยางหลิงชิงไม่โทษเขาและตำหนิตนเองแทนที่นำปัญหามาให้หลงเฉิน

“สำคัญมากงั้นรึ?”

นางมองไปยังเด็กหนุ่มซึ่งเกิดปีเดียว เดือนเดียว และวันเดียวกันกับนาง  หยางหลิงชิงสงสัยใคร่รู้ว่าคนผู้นั้นจะสำคัญกับเขาได้อย่างไร

พวกเขาขี่ม้าเข้าไปในป่าหลังจากผ่านตัวเมือง  หลงเฉินหันมาราวกับมีความลับอะไรบางอย่าง  หยางหลิงชิงมองไปรอบ ๆ และเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“คนสำคัญที่ท่านพูดถึงอยู่ที่นี่หรือ?  ทำไมข้าไม่เห็นใครเลยล่ะ?”

หลงเฉินหัวเราะและดีดนิ้ว  “หลิงซี  ออกมาเถอะ!”

ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของหยางหลิงชิง  ต่างหูหมุดของหลงเฉินก็เปล่งแสงสีขาวสว่างเจิดจ้าออกมา   ร่างเล็กจิ๋วที่สูงราวสองชุ่นและปกคลุมไปด้วยหมอกลอยออกมา  ไม่นานนางก็ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าหยางหลิงชิง  เห็นได้ชัดว่ารูปลักษณ์ของนางสามารถทำให้ผู้คนคลั่งไคล้ได้

หยางหลิงชิงผงะไปในทันที

“น... นี่มันอะไรกัน?”

“หยาบคายจริง  นี่คือพี่สะใภ้ของเจ้านะ”  หลงเฉินทำเสียงประหลาด

“พี่สะใภ้?”

หยางหลิงชิงรู้สึกงุนงงมากขึ้นไปอีก

หลิงซีรู้สึกอับอายที่ถูกหลงเฉินเรียกว่าพี่สะใภ้และทำหน้ารังเกียจใส่หลงเฉิน  จากนั้นก็ยิ้มให้หยางหลิงชิงและพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ต่อหน้านาง

“น้องหลิงชิง ข้ามีชื่อว่าหลิงซี  อย่าไปฟังตาบ้านั่นเลย ข้าไม่ใช่พี่สะใภ้ของเจ้าหรอก”

เมื่อหลิงซีเริ่มพูด  หยางหลิงชิงจึงมองไปยังทั้งสองคนด้วยความตกใจและถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“พวกท่าน... อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

หลงเฉินใช้ความพยายามมากทีเดียวในการเล่าเรื่องของหลิงซีให้หยางหลิงชิงฟัง  รวมทั้งเรื่องราวที่พวกเขาเคยผ่านมาด้วยกัน

หลังจากที่ได้ยินว่าหลิงซีช่วยหลงเฉินเอาไว้นับครั้งไม่ถ้วน หยางหลิงชิงจึงยอมรับในตัวนางทันที  หลิงซีเองก็อยู่ในสถานการณ์ที่น่าสงสาร  และหยางหลิงชิงก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากรู้สึกสงสารนาง  ทั้งสองเข้ากันได้ดีและไม่นานพวกนางก็ลืมหลงเฉิน --- ผู้อยู่ตรงกลางไปเสียสนิท…

เมื่อเห็นว่าพวกนางคุยเล่นหยอกล้อกันและทำราวกับว่าเขาเป็นคนนอก  หลงเฉินจึงมีสีหน้าบูดเบี้ยว

เป็นหลิงซีเองที่แนะนำว่าอยากจะพบกับหยางหลิงชิง  หลงเฉินซึ่งสนิทกับหยางหลิงชิงมากที่สุดก็เห็นพ้องด้วยความเต็มใจ  ไม่คิดเลยว่าสถานการณ์จะกลายเป็นเช่นนี้  หลงเฉินได้แต่โอดครวญอยู่ในใจลึก ๆ ขณะที่พวกนางรู้สึกคุ้นเคยกันมากขึ้น

‘กรรมของข้าแท้ ๆ ...’

ขณะที่หลิงซีและหยางหลิงชิงกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส  พวกเขาก็มาถึงนครหยวนหลิงพอดี  มีคนจำนวนหนึ่งรออยู่ที่ประตูเมืองเพื่อมารับหยางหลิงชิงอยู่แล้ว  เมื่อเป็นเช่นนี้ หลิงซีจึงไม่มีทางเลือกนอกจากกลับเข้าไปในต่างหูของหลงเฉิน

และผู้ที่มารับหยางหลิงชิงก็คือเป่ยถังม่อนั่นเอง

เมื่อหยางหลิงชิงเป็นน้องสาวของหลงเฉิน  หลิวหลานจึงพาเป่ยถังม่อมาด้วย  ทั้งสองต่างเป็นผู้มีชื่อเสียงในตระกูลหลิงอู่  เมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันจึงดึงดูดความสนใจอย่างมาก

“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาต้อนรับใครบางคนนะ”

ไม่นานนัก  หลงเฉินและหยางหลิงชิงก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าพวกเขา  ทุกคนจึงได้รู้ว่าเป่ยถังม่อมาต้อนรับผู้ใด

“เด็กสาวคนนี้มาจากที่ใดกันถึงทำให้เป่ยถังม่อและหลิวหลานมารอพวกเขาที่นี่ได้?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ? คนหนึ่งก็ระดับแก่นมนุษย์ และอีกคนก็แค่ขอบเขตชีพจรมังกรเท่านั้น  ในนครหยวนหลิง คนระดับนี้ไม่ต่างจากเข็มที่จมหายในมหาสมุทร ไม่มีพลังพอจะก่อเรื่องอะไรได้ด้วยซ้ำ”

“ถูกต้อง แม้นครหยวนหลิงทั้งงดงามและยิ่งใหญ่  ใครจะรู้ว่ายอดฝีมือกี่คนแล้วที่ถูกฝังอยู่ที่นี่?”

ภายใต้สายตาอิจฉาริษยา  หลงเฉินและน้องสาวเดินไปหาเป่ยถังม่อ  เขาพาทั้งสองไปยังรถม้าหรูหราคันหนึ่งโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังเมืองหลิงอู่

ระหว่างทาง เป่ยถังม่อไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว  เมื่อเกือบจะถึงเมืองหลิงอู่  เขาก็เอ่ยกับหยางหลิงชิง

“เมื่อเราไปถึงตระกูลเป่ยถัง*  จงฟังทุกสิ่งที่ข้าพูด  แม้ว่าข้าจะไม่ได้วิตกกังวลใด ๆ เพราะเจ้าก็ดูเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายและไม่ใช่พวกที่ชอบสร้างปัญหา  หากเจ้ามีปัญหาอันใดก็ถามข้าได้”

(TL note: ตระกูลเป่ยถัง = เหล่าเต่าดำเหนือ)

“ตกลง ข้าเข้าใจแล้ว”  หลิงชิงพยักหน้า

ในใจของหยางหลิงชิงนั้นว่างเปล่า  ทว่าหลงเฉินรู้สึกวิตกกังวลอย่างมาก

หยางหลิงชิงบรรลุเพียงขอบเขตชีพจรมังกร  แต่ด้วยข้อยกเว้นทำให้นางได้เข้าเหล่าคนใน  จะต้องมีคนมากมายที่รู้สึกอิจฉานาง และต่อให้นางไม่ได้ไปยั่วยุใคร ก็ต้องมีคนหาข้ออ้างมาหาเรื่องนางอย่างแน่นอน  หากนางไม่ระวังให้ดีละก็  นางอาจจะตายทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เหตุผลเลยก็เป็นได้

หลงเฉินกุมมือหยางหลิงชิง  เขาตระหนักว่านางกำลังประหม่าแต่ไม่แสดงออกมา

“ชิงเอ๋อร์ จำไว้ให้ดี หากมีใครกลั่นแกล้งเจ้าละก็ บอกข้ามา ไม่ว่ามันจะแข็งแกร่งสักเพียงใด ข้าจะจัดการพวกมันให้เจ้าเอง”

ขณะที่แยกกัน  หลงเฉินเอนกายมากระซิบข้างหูหยางหลิงชิงด้วยน้ำเสียงที่มิอาจปฏิเสธได้

“ข้าเข้าใจแล้ว แต่หากข้าไม่ทำอะไรก็ไม่มีใครมากลั่นแกล้งข้าหรอก”

แม้ว่าหยางหลิงชิงจะรู้สึกหวาดกลัว  ทว่านางก็พยายามอย่างที่สุดเพื่อฝืนยิ้มออกมาและเหวี่ยงหมัดน้อย ๆ ของนางเพื่อข่มขวัญเขา

“ท่านต้องดูแลพี่หลิงซีให้ดีล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าจะเล่นงานท่านแน่”

หลงเฉินไม่มีทางเลือกนอกจากพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

เมื่อทั้งสองต้องแยกจากกันจริง ๆ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเป่ยถังม่อจะได้ยินสิ่งที่หลงเฉินพูดกับหยางหลิงชิง  เขามองหลงเฉินและเอ่ยขึ้น

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะสมัครเข้าคัดเลือกเข้าเหล่าคนในสินะ?”

หลงเฉินพยักหน้า

เป่ยถังม่อยิ้มเยาะ

“อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย  ศัตรูที่หลิงชิงจะต้องเจอนั้นเหนือชั้นกว่าเจ้ามาก  ที่เจ้าต้องทำก็คือพยายามให้มากจะได้ไม่ส่งผลเสียต่อหลิงชิงมากกว่า”

เมื่อพูดจบ เขาก็สะบัดผ้าคลุมและจากไป

ขณะที่หยางหลิงชิงเองก็จากไปเช่นกัน  นางคอยหันมามองเขาอยู่เป็นระยะ  เขาตระหนักได้ทันทีว่านางจะต้องเผชิญเรื่องราวมากมายตามลำพังในภายภาคหน้า  และหลงเฉินทำได้เพียงรู้สึกเป็นห่วงเท่านั้น

‘ไม่รู้เลยว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่ที่ให้นางเข้าตระกูลหลิงอู่...’

หลงเฉินครุ่นคิดถึงเรื่องนี้  เพื่อไม่ให้หยางหลิงชิงถูกกลั่นแกล้งในตระกูลหลิงอู่  เขาเองก็จำต้องแข็งแกร่งขึ้น

‘เขาบอกว่าข้าไม่มีคุณสมบัติพอจะจัดการศัตรูที่หลิงชิงต้องเจองั้นรึ? หึหึ รอดูไปเถอะ...’

ผู้ใดก็ตามที่ตั้งใจจะสร้างปัญหาให้หลิงชิงจะต้องเป็นคนของเหล่าคนใน  หลงเฉินรู้ว่าการจะปกป้องนางได้ เขาก็ต้องเข้าเหล่าคนในให้ได้เช่นกัน

“สงสัยจริงว่าข้าจะมีโอกาสได้รับการคัดเลือกเข้าเหล่าคนในหรือไม่...”

แววตาของหลงเฉินเต็มไปด้วยความไม่ย่อท้อและดื้อรั้นขณะที่เขาเฝ้ามองหยางหลิงชิงเดินจากไป  หลิวหลานเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นดีและยิ้มอย่างอ่อนหวาน

“เป็นเช่นไร? เจ้ารู้สึกไม่มั่นใจรึ?”

นางหมายถึงสิ่งที่เป่ยถังม่อพูดไว้ก่อนจากไป

“ข้าไม่ยอมรับมันตอนนี้หรอก  แต่ในอนาคตข้าจะทำให้ท่านเห็นเอง”

หลงเฉินเงยหน้าขึ้นและจ้องเขม็งไปที่หลิวหลาน

“ท่านเองก็เด็ดเดี่ยวขึ้นมาแล้วนี่”

หลิวหลานส่ายศีรษะ ดูเหมือนจะอุทานออกมาอย่างยั่วยวน

ขณะมองมายังเด็กหนุ่มผู้กล้าหาญผู้นี้  นางดูพิศวงงงงวยเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าแววตาที่นางมองมานั้นแปลกไป หลงเฉินก็ผงะและหัวเราะออกมา

“เหตุใดท่านถึงมองข้าด้วยอารมณ์เช่นนั้นเล่า? หรือว่าท่านวางแผนจะล่อลวงเด็กหนุ่มอย่างข้า?”

เมื่อพูดจบ หลงเฉินก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาที่จับจ้องมาและหันไปมอง  ในศาลาแห่งหนึ่งที่ห่างออกไป  ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจับจ้องเขาอย่างไม่ไหวติง  หลงเฉินไม่รู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใครและเขาก็ไม่สนใจเช่นกัน

หลงเฉินไม่ได้รู้สึกโกรธกับการพูดหยอกล้อของเขา แต่กลับเล่นไปตามน้ำและวางนิ้วขาวเนียนลงบนไหล่ของเขา

“แน่นอน ข้าวางแผนจะกินเจ้า ยอมให้ข้ากินไหมล่ะ?”

หลงเฉินรู้สึกอ่อนระทวยขึ้นมาทันที  เขารู้สึกว่ายากจะทานทนต่อคำพูดเร่าร้อนเช่นนั้นจึงรีบถอยออกมา พลางหัวเราะอย่างเขินอาย

“คนขี้ขลาด...”

นางกลอกตาใส่เขาและเริ่มทำสีหน้าจริงจัง

“เจ้าวางแผนจะทำเช่นไรต่อ?”

“แน่นอน ข้าต้องได้วิญญาณสัตว์อสูร ‘มังกรมนตราสีม่วง’ มาครองให้ได้  เวลามีค่า ข้าไม่อยู่คุยกับท่านแล้ว ลาล่ะ”

หลงเฉินเดินผ่านนางไปโดยไม่สนใจไยดีหลิวหลานที่กำลังโกรธแม้แต่น้อย

‘หลิวหลานดูจะแสดงความสนใจข้ามากเกินไป โดยเฉพาะในที่สาธารณะเช่นนี้  นางต้องการอะไรกันแน่นะ?’

เมื่อนึกถึงชายหนุ่มที่จ้องมองเขาจากในศาลา  หลงเฉินก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ปกติ

“ข้าไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงของเขาเสียหน่อย  เขาจะมีปัญหากับข้าอะไรนักหนา?”

********************