เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ถนนเจี้ยนเซ่อเป็นถนนคนเดินที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเมือง A สิ่งที่แตกต่างจากถนนคนเดินในใจกลางเมืองก็คือที่นี่มีร้านกาแฟและร้านค้าเล็กๆ อยู่รายล้อมให้บรรยากาศผ่อนคลายมากกว่าที่นี่มีศูนย์การค้าใหญ่ๆ อยู่แค่ไม่กี่ตึกและที่มีมากกว่าร้านเสื้อผ้าสินค้าแบรนด์เนมก็คือ ร้านอาหารจากทั่วทุกสารทิศจนถนนแห่งนี้ได้รับการขนานนามว่า ‘มาถนนเจี่ยนเซ่อ ชิมอาหารได้ค่อนโลก’

        ซูเจี่ยนอันชอบมาที่นี่มากแต่ก่อนว่างเมื่อไรเธอก็มักจะมากับลั่วเสี่ยวซีเป็นประจำพวกเธอเดินเล่นที่นี่กันได้เป็นวันๆ  

        “พวกเราไปที่ว่านหงทาวเวอร์กัน”เธอบอกกับ ‘คนขับ’

        ว่านหงเป็นอาคารที่สูงที่สุดของถนนสายนี้ที่ชั้นสี่ มีซูเปอร์มาร์เกตสินค้านำเข้าซึ่งซูเจี่ยนอันมักจะมาซื้อของใช้เป็นประจำ

        ลู่เป่าเหยียนเคยมาที่นี่อยู่บ้างเขาขับรถเขาไปจอดข้างในห้าง ก่อนจะขึ้นลิฟต์ไปกับซูเจี่ยนอัน

        เมื่อประตูลิฟต์แก้วใสเปิดออกด้านหน้าก็เป็นเคาน์เตอร์ของซูเปอร์มาร์เก็ตพอดีซูเจี่ยนอันเดินไปหยิบรถเข็นมาและวางกระเป๋าสะพายสีดำของตนลงในนั้นอย่างคล่องแคล่วก่อนจะถามลู่เป่าเหยียน

        “นายอยากซื้ออะไรหรือเปล่า”

        “ครีมโกนหนวดฉันใกล้หมดแล้ว”ลู่เป่าเหยียนตอบ “เธอช่วยฉันเลือกสักขวดสิ”

        “ได้สิ”ซูเจี่ยนอันตอบน้ำเสียงสบายๆ “สี่ห้าปีมานี้ฉันเป็นคนซื้อครีมโกนหนวดให้พี่อยู่แล้วเชื่อมือฉันได้เลย”

        เธอคุ้นเคยกับซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้มากจึงเดินนำลู่เป่าเหยียนเข้าไปยังโซนของใช้ประจำวันที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมและหยุดลงหน้าชั้นวางสินค้าประเภทครีมโกนหนวด

        มีสินค้าใหม่ออกวางขายหลายตัวเธอหยิบพวกมันมาเปรียบเทียบกัน

        “เปลี่ยนจากของเดิมมาใช้อันนี้เถอะฉันว่ามันเหมาะกับนายมากกว่า”

        ลู่เป่าเหยียนใช้ครีมโกนหนวดยี่ห้อของฝรั่งเศสมานานจนชินแล้วก็เหมือนเสื้อผ้าที่เขามักจะใส่ซ้ำไปซ้ำมาอยู่นานหลายปีเขาเป็นพวกถ้าใช้อะไรจนชินแล้วมักจะไม่ค่อยเปลี่ยนไปใช้ของใหม่เพราะฉะนั้นจึงไม่เห็นความจำเป็นว่าจะเปลี่ยนไปใช้ยี่ห้ออื่นทำไม

        แต่ซูเจี่ยนอันอุตส่าห์เลือกให้เขาทั้งที...

        “ได้”เขารับครีมโกนหนวดจากมือเธอก่อนจะวางลงไปในรถเข็น “ฉันเชื่อเธอ”

        ซูเจี่ยนอันรู้สึกแปลกใจถึงเธอจะไม่ได้เข้าใจเขาไปหมดทุกเรื่องแต่ความเคยชินหรือนิสัยบางอย่างของลู่เป่าเหยียนกับเธอนั้นคล้ายกันพวกเธอเป็นถูกใจอะไรยาก และถ้าถูกใจอะไรแล้วก็มักจะไม่ยอมเปลี่ยนใจง่ายๆ

        เพื่อที่จะเลือกของที่เหมาะกับพี่ชายมากที่สุดเธอลงทุนศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับของใช้ส่วนตัวของผู้ชายอยู่นาน แต่ตอนนี้ดูท่า...เธอคงต้องศึกษามันอีกครั้งไม่อย่างนั้นคงรับมือกับลู่เป่าเหยียนไม่ไหวเพราะเขาเรื่องมากยิ่งกว่าพี่ชายเธอเสียอีก

        เมื่อซื้อของที่ลู่เป่าเหยียนและซูอี้เฉิงต้องการครบเรียบร้อยแล้วซูเจี่ยนอันกับลู่เป่าเหยียนก็เข็นรถเข็นไปยังโซนของใช้สตรี

        รถเข็นของที่นี่ขนาดไม่ใหญ่มากเมื่อทั้งสองคนเข็นพร้อมกันความใกล้ชิดจึงบังเกิดซูเจี่ยนอันหันไปมองลู่เป่าเหยียนพลางยิ้มบ้างเป็นครั้งคราว ดูอย่างไรทั้งสองก็เหมือนสามีภรรยาทั่วไปคู่หนึ่ง

        ลู่เป่าเหยียนเองกำลังเพลิดเพลินกับความใกล้ชิดที่เธอให้เขาอยู่เงียบๆ

        โซนของใช้สตรีใหญ่กว่าโซนของใช้บุรุษมากสินค้ามากมายหลากหลายชนิดวางเรียงกันสีสันสดใสซูเจี่ยนอันหยิบของชิ้นนู้นชิ้นนี้ขึ้นมาเปรียบเทียบอย่างตั้งอกตั้งใจสีหน้าของเธอในตอนนี้ดูน่าหลงใหล

        สายตาของเธอกำลังจดจ้องกับของตรงหน้าส่วนลู่เป่าเหยียนนั้นมองเธอไม่วางตา

        ไม่ช้ารถเข็นของพวกเขาก็เต็มไปด้วยสิ่งของนานาชนิดซึ่งล้วนแต่เป็นของซูเจี่ยนอันทั้งนั้นของกระจุกกระจิกของพวกผู้หญิงที่มีสีสันราวลูกกวาดแต่ก่อนลู่เป่าเหยียนมักคิดว่าของพวกนี้ช่างรกสายตา แต่ทำไมตอนนี้มองไปมองมากลับดูน่ารักเสียอย่างนั้นโดยเฉพาะเมื่อมันมากองอยู่รวมกันกับของใช้ของเขาแบบนี้ด้วยแล้ว

        ขนาดแถวชั้นวางสินค้าตรงหน้าลู่เป่าเหยียนยังรู้สึกว่าสวยงามน่ามองไปหมด

        เมื่อซื้อของใช้เสร็จซูเจี่ยนอันก็ไม่รู้จะซื้ออะไรอีก แต่พอคิดดูดีๆ นานๆ ทีลู่เป่าเหยียนจะออกมาซื้อของแบบนี้ถ้าไม่พาเขาเดินให้รอบคงจะน่าเสียดาย

        เธอชี้ไปยังโซนอาหารสดที่อยู่เยื้องๆกันก่อนเอ่ยปากชวน

“พวกเราไปดูของตรงนั้นกันไหม”

        ลู่เป่าเหยียนเข็นรถตรงไปยังโซนดังกล่าวพร้อมกับเธอที่นั่นมีกุ้งเครย์ฟิชที่เพิ่งถูกนำเข้ามาสดๆ

        กุ้งเครย์ฟิชตัวน้อยเดินทางมาไกลขนาดนี้ยังอุตส่าห์มีชีวิตดิ้นไปดิ้นมาอยู่ได้ ซูเจี่ยนอันเห็นแล้วตาเป็นประกายลู่เป่าเหยียนไม่ต้องมองหน้าเธอก็รู้ว่าซูเจี่ยนอันคงกำลังจินตการภาพกุ้งพวกนี้ตอนสุกอยู่บนจานแล้วแน่ๆ

        “ให้พวกเขาไปเอาไปส่งที่บ้านไหม”

        สายตาของซูเจี่ยนอันยังคงจับจ้องกุ้งน้อยที่น่าสงสาร

        “ทำไมพวกเราไม่ซื้อล่ะ”

        ลู่เป่าเหยียนอ่อนใจกำลังความซื่อบื้อของคนตรงหน้า

        “กว่าพวกเราจะกลับถึงบ้านก็ไม่รู้กี่โมงถ้าให้คนไปส่งที่บ้านรับรองว่าก่อนที่จะลงหม้อพวกมันยังไม่ตายแน่ๆอีกอย่างคำว่าให้คนไปส่งที่บ้าน มีความหมายเดียวกับคำว่าซื้อ”

        ซูเจี่ยนอันเข้าใจในทันทีเธอมองหน้าลู่เป่าเหยียนอย่างดีใจก่อนจะพยักหน้างึกงักเธอดีใจจนเกือบจะโดดจุ๊บเขาสักทีแล้วไหมล่ะ

        ผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้เดินเข้ามาราวกับได้ยินสิ่งที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างไรอย่างนั้น

        “คุณลู่ต้องการเท่าไรครับ”

        “พอสำหรับสองคนทาน”ลู่เป่าเหยียนตอบ

        “ได้ครับ”ซูเจี่ยนอันพยักหน้า “เดี๋ยวกระผมจะจัดส่งไปให้ที่บ้านนะครับ”

        “ขอบคุณค่ะ”ซูเจี่ยนอันเอ่ยคำขอบคุณอย่างดีใจ ก่อนจะเข็นรถเข็นไปอีกทาง

        “วันนี้พวกเราโชคดีนะเนี่ยเมื่อก่อนฉันมากับเสี่ยวซีตั้งหลายครั้ง ถ้าไม่ขายหมดแล้วก็ไม่มีเข้ามา นี่ๆพวกเราซื้อของอย่างอื่นไปด้วยเถอะเดี๋ยววันนี้ฉันจะลงมือทำมื้อเย็นแสนอร่อยให้นายกินเอง!”

        ลู่เป่าเหยียนยิ้มมุมปากแต้จู่ๆ ฝีเท้าของเขาก็ชะงักลง ซูเจี่ยนอันเห็นสีหน้าของเขาแปลกไปจึงเอ่ยถาม

        “มีอะไรเหรอ?”

        “พวกนักข่าว”ลู่เป่าเหยียนตอบ “ที่สิบเอ็ดนาฬิกา”

        ซูเจี่ยนอันไม่ได้มองตามที่เขาบอก

        “พวกเขาตามถ่ายภาพพวกเรางั้นเหรอถ่ายสิ ฉันจะได้สัมผัสความเป็นดาราบ้าง”

        ลู่เป่าเหยียนนึกไม่ถึงว่าซูเจี่ยนอันจะมีปฏิกิริยาตอบรับแบบนี้

        “เธอโอเค?”

        “มีอะไรให้ไม่โอเคเมื่อวานฉันถูกถ่ายรูปจนชินแล้ว”

        ซูเจี่ยนอันยังพูดไม่ทันจบลู่เป่าเหยียนก็ยกมือโอบเอวเธอทันที เธอร้องประท้วงเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจในแผนการของลู่เป่าเหยียน จึงเอ่ยให้กำลังใจตัวเองอีกครั้ง

        “ฉันโอเค!”

        ลู่เป่าเหยียนแย้มยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์ขายเนื้อสดที่มีเนื้อวัววางเรียงราย เขาก็ถามซูเจี่ยนอัน

        “ทำอาหารฝรั่งเป็นหรือเปล่า”

        “ฉันจะบอกความลับอะไรให้ตอนอยู่อเมริกาฉันเคยเรียนกับเชฟคนหนึ่ง ได้เคล็ดลับการทำอาหารฝรั่งมาเยอะเลยล่ะ”

        “งั้นคืนนี้กินสเต็ก”ลู่เป่าเหยียนเรียกให้คนนำเนื้อวัวไปส่งที่บ้านพร้อมกับกุ้งเครย์ฟิช

        ซูเจี่ยนอันลากลู่เป่าเหยียนไปเลือกผักและผลไม้เธอซื้อพวกหน่อไม้ฝรั่งและเห็ดหอมเป็นจำนวนมากจากนั้นก็เลือกผลไม้ตัวเองชอบอีกหลายอย่างไม่นานของในรถเข็นก็เยอะจนกองเป็นภูเขาย่อมๆ

        “เอาอะไรอีกหรือเปล่า”ลู่เป่าเหยียนถาม

        “เอาสิ”

        โซนขนมขบเคี้ยวเป็นโซนที่ถ้าซูเจี่ยนอันมาซูเปอร์มาร์เก็ตทีไร ถ้าไม่เฉียดใกล้เลยก็ใช้เวลากับที่นี่นานที่สุด ลู่เป่าเหยียนมองเธอวางถุงขนมลงในรถเข็นทีละห่อๆ ด้วยท่าทางตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเห็นกุ้งเครย์ฟิชเสียอีกเขาไม่ได้ห้ามแต่แค่ถามว่า

        “เธอกินหมดงั้นเหรอ”

        “ฉันจะเอาไปกินที่ทำงาน”ซูเจี่ยนอันตอบ “หลังแต่งงานกับนายเกิดเรื่องเยอะแยะมากมายฉันไม่ได้ซื้อของพวกนี้มานานแล้วเนี่ย”

        “คราวหลังบอกให้คนส่งไปที่บ้านก็ได้”ลู่เป่าเหยียนกล่าว

        “ไม่เอานะ”ซูเจี่ยนอันปฏิเสธทันควัน “ฉันชอบเดินซูเปอร์ฯไม่ก็พวกตลาดสด!”

        คนทั่วไปอาจจะไม่ชอบเดินตลาดสดเพราะอาจรู้สึกว่ามันสกปรกวุ่นวายแต่สำหรับเธอแล้วที่นั่นมีแต่ของกินน่าอร่อยเต็มไปหมด...

        “นี่ๆ”เธอเขย่าแขนลู่เป่าเหยียนก่อนจะชี้ไปยังชั้นวางที่อยู่บนสุด“นายหยิบผลไม้อบแห้งห่อสีเหลืองๆ ให้ฉันหน่อยสิ หยิบมาสักสองสามห่อนะเพื่อนร่วมงานฉันชอบกินมาก”

        ลู่เป่าเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย“มีคนชอบกินของแบบนี้ด้วยเหรอ”

        “ทำไมจะไม่มี?” ซูเจี่ยนอันตอบอย่างลืมตัว“เจียงเส้าข่ายชอบกินมากเลยนะ!”

        ลู่เป่าเหยียนมองห่อขนมที่มีภาษาไทยเขียนอยู่มือหนึ่งเข็นรถเข็นออกไป อีกมือโอบเอวของซูเจี่ยนอันให้เดินตามเขามา

        “อย่าซื้อเลย”

        ซูเจี่ยนอันงง“แต่ฉันก็ชอบกินนี่...”

        “ของอย่างอื่นที่เธอชอบก็มี”

        ลู่เป่าเหยียนพูดโดยไม่แม้แต่จะให้โอกาสซูเจี่ยนอันได้หันหน้ากลับไปมองขนมอย่างอาลัยอาวรณ์ด้วยซ้ำซูเจี่ยนอันบ่นพึมพำต่อว่าเขาว่าเผด็จการ ก่อนจะบอกให้เขาช่วยหยิบถั่วให้เธอ

        ลู่เป่าเหยียนยื่นมือไปจับกระป๋องถั่วตรงหน้าก่อนจะเก็บมือกลับมา

        “จุ๊บฉันก่อนขอร้องฉัน”

        ซูเจี่ยนอันทำหน้าเอือม“ให้นายช่วยแค่นี้ ทำไมยุ่งยากแบบนี้เนี่ย”

        “แค่นี้เรียกยุ่งยาก?” ลู่เป่าเหยียนแค่นยิ้ม“เวลาคนอื่นอยากจะมาขอให้ฉันช่วยอะไร สิ่งที่พวกเขาต้องจ่ายมากกว่านี้เยอะดีไม่ดีสุดท้ายอาจจะไม่ได้เจอฉันด้วยซ้ำ”

        “...”

        เธอไม่ใช่คนไร้ศักดิ์ศรีแบบนั้นว่าแล้วซูเจี่ยนอันจึงลองกระโดดดู แต่ทำอย่างไรก็เอื้อมหยิบไม่ถึง เธอจึงหันไปมองลู่เป่าเหยียนอย่างเคืองๆ

        “ที่รักคะหยิบให้หน่อยสิคะ...”

        ลู่เป่าเหยียนยิ้มมุมปาก

        “ยังไม่ได้จุ๊บฉันเลย”

        ซูเจี่ยนอันเขย่งปลายเท้าหอมแก้มเขาไปหนึ่งทีอย่างช่วยไม่ได้

        “ตาบ้าโรคจิตจอมฉวยโอกาส!หยิบให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! คราวหน้าไม่มากับนายแล้ว ฉันจะมากับเสี่ยวซี!”

        ลู่เป่าเหยียนหยิบถั่วมาวางลงบนรถเข็น

        “ลั่วเสี่ยวซีใกล้จะได้เข้าวงการแล้วอาจจะไม่มีเวลาให้เธอ”

        “งั้นฉันใส่ส้นสูงมาก็ได้!”ซูเจี่ยนอันบ่น ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “จริงสิ พวกนักข่าว...ไปกันหรือยัง”

        “ยัง” ลู่เป่าเหยียนตอบ“ตามอยู่ข้างหลังพวกเราตลอด”

        ซูเจี่ยนอันแทบจะกระอักเลือด“ลู่เป่าเหยียน เมื่อกี้นายจงใจใช่ไหม!”

        ลู่เป่าเหยียนยิ้มก่อนจะลูบศีรษะเธอเบาๆ

        “มีอะไรอยากจะซื้ออีกไหมถ้าไม่มีจะได้ไปคิดเงิน”

        “รูดบัตรนายนะ!”

        ซูเจี่ยนอันหยิบขนมใส่รถเข็นเพิ่มอย่างหงุดหงิดลู่เป่าเหยียนเองก็ช่วยเธอหยิบด้วยอีกแรง ราวกับไม่สนใจเศษเงินอันน้อยนิดพวกนี้ซูเจี่ยนอันเห็นดังนั้นก็ยิ่งเคือง เธอเข็นรถเข็นไปยังเคาน์เตอร์คิดเงินอย่างโกรธๆ

        วันหยุดแบบนี้คนมาซื้อของกันเยอะที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงินจึงมีคนกำลังต่อแถวอยู่จำนวนหนึ่งผู้จัดการเดินมาถามลู่เป่าเหยียนว่าเขารีบหรือเปล่า แต่ลู่เป่าเหยียนบอกว่าไม่เป็นไรผู้จัดการจึงเดินจากไป

        ที่จริงเขาเกลียดการรอคอยเป็นที่สุดเขาไม่ได้ต่อคิวรออะไรมานานหลายปีแล้ว แต่การได้อยู่ท่ามกลางผู้คนพร้อมๆ กับซูเจี่ยนอันแบบนี้เขากลับรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด

        ถ้าไม่ใช่ซูเจี่ยนอันเขาคงไม่มีโอกาสทำเรื่องธรรมดาสามัญที่คนทั่วไปทำกันเป็นประจำแบบนี้

        “หล่อจังเลย”

        ทันใดนั้นเสียงเพ้อฝันของหญิงสาวกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้น

        “หล่อเกินไปแล้วไปขอเบอร์ดีไหมนะ...”

        ซูเจี่ยนอันชักสังหรณ์ใจไม่ดีเมื่อมองไปยังต้นเสียงก็เห็นกลุ่มเด็กผู้หญิงกำลังมองลู่เป่าเหยียนนัยน์ตาของแต่ละคนเต็มไปหัวใจสีชมพูวิ้งๆ

        เธอคล้องแขนเขาในทันที

        “ช้าจังทำไมเมื่อกี้นายไม่ให้ผู้จัดการช่วยคิดเงินให้เราล่ะ”

        ทีแบบนี้เขาดันมีความอดทนขึ้นมาซะงั้น

        “รออีกเดี๋ยวอีกแค่คนเดียวก็จะถึงคิวพวกเราแล้ว”

        ซูเจี่ยนอันเบะปากเล็กน้อยก่อนจะหยิบของในรถเข็นขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์ สองนาทีให้หลังก็ถึงคิวพวกเธอเธอให้พนักงานแบ่งของใส่ถุงสามถุง สำหรับขนมขบเคี้ยว ผักผลไม้และของใช้

        หลังจากพนักงานนำสินค้าทุกอย่างใส่ถุงแล้วเรียบร้อยซูเจี่ยนอันก็เอื้อมมือจะไปหยิบ แต่ลู่เป่าเหยียนกลับหิ้วถุงขึ้นมาแล้วสองถุงเหลือเพียงถุงของใช้ให้ซูเจี่ยนอัน

        ซูเจี่ยนอันยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหิ้วมันขึ้นมาอย่างสบายๆ

        “คราวหน้าพานายมาดีกว่าแรงดีมีบัตรเครดิตแบบนี้ คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”

        ยัยนี่...ลู่เป่าเหยียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ

        “กลับไปเมื่อไรฉันจัดการเธอแน่”

        ซูเจี่ยนอันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาไปหนึ่งทีก่อนจะวิ่งไปกดลิฟต์อย่างรวดเร็ว