รถประจำส่วนตัวของศิลปิน
"กรี๊ดด!! พอลลี่ๆ แกดูนี่สิ"
"อะไร! ไหนน -_- " พอลลี่ทำหน้าเบื่อหน่าย "ก็นึกว่าอะไร น้องแมว" มิน่ายื่นมือถือให้พอลลี่ดู
"ใช่ น้อนน่ารักมากๆเลย งุงิ" มิน่าดีอกดีใจ เพราะเธอเป็ทาสแมวที่สุด
"พอเดินทางไป ฝรั่งเศส ก็พักหน่อยนะ มิน่าแกทำงานทุกวันไม่เคยพักเลย การเป็ไอดอลศิลปินของแกเนี้ย ดังะเิเป็บ้าเลย" พอลลี่พูดด้วยสีหน้าใ เพราะเพื่อนของเธอ ดังะเิไม่หยุด เธอเดินทางเข้าสู่วงการั้แ่เด็กขยันฝึกฝน แถมยังเป็คนที่นิสัยดี เก่งหลากหลายด้าน ทั้งเื่ร้อง เต้น จนตอนนี้กลายเป็ศิลปินที่มีผู้ชื่นชมเยอะทั่วประเทศ
ในขณะที่เพื่อนของเธอก็ดูคลิปแมวด้วยสีหน้า...ที่ค่อนข้างจะบ้าไปแล้ว
"สุดยอดเลยแหะ " พอลลี่พึมพำ พอลลี่เป็ผู้จัดการหลังจากที่เขาถูกไล่ออกจากบริษัทชื่อดังเพราะหญิงสาวคนนึงในค่ายนั้นก็ถูกเชิญให้มาเป็ผู้จัดการคนใหม่ของ มิน่า
วันที่ x เดือน xx
"เราไล่คุณออก!" เสียงของชายหนุ่มท่าทางสูงอายุ ะโออกมา
"อะไรนะคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเล-"
"แกยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้ทำอะไรผิดงั้นหรอ เรียกเธอมา"
"เทียร์ มีอะไรงั้นหรอ"
"กรี๊ดด คุณผู้จัดการ " เสียงกรี๊ดร้องของหญิงสาวคนนึง "อึก ฮือ"
"กะ เกิดอะไรขึ้น เทียร์ " พอลลี่เดินเข้าไปหา
"อย่ามาแตะตัวศิลปินของค่ายฉัน"
"ตะ แต่ฉันเป็ผู้จัดการเทียร์ เกิดอะไรขึ้น"
"นี่แกแกล้งโง่ บอกเขาไปเทียร์"
"ผู้จัดการ... ผู้จัดการพยายามจะฆ่าเทียร์ อึก " หญิงสาวทำท่าสะอึกสะอื้น
"ไม่จริง พอลลี่ไม่เคยคิดจะฆ่าคุณเทียร์"
"ฉันไล่แกออก แกรู้ไหมว่า ฉันจะแจ้งความจับแก แต่เทียร์ไม่เอาความ เราจะปล่อยแกไป"
พอลลี่ถูกเ้าหน้าที่ดูแลความปลอดภัยลากตัวออกไป
เหตุการณ์ครั้งนั้นฉันรู้ดีว่าเกิดจากอะไร ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็ผู้จัดการของเธอหรอก ทนทุกข์มาหลายปี ก็หลุดพ้นสักที ความจริงแล้วเขามีความตั้งใจจะมาเป็ผู้จัดการของ มิน่า หลังจากได้ยินข่าวว่าผู้จัดการของ มิน่าเสียชีวิต เธอก็เข้ามาสมัครทันที ภาพที่พอลลี่เห็นคือ ใบหน้าของ มิน่า เธอดูโศกเศร้าเป็อย่างมาก ทำให้พอลลี่ รู้สึกว่าเธอเป็คนที่มีจิตใจดีแล้วก็รักผู้จัดการคนนั้นมาก หลังจากนั้นพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็เพื่อนสนิทสุดซี้
"ก็พอรู้แล้วแหละ ว่าเธอเป็เด็กสาวที่เติบโตมาอย่างดี อดทนและสู้มาก" พอลลี่มองเธอที่กำลังดูมือถืออย่างสนุกสนานด้วยความอบอุ่น
"เฮือกก แค่กๆ ที่นี่มันที่ไหนเนี้ย นี่มันเกิดอะไรขึ้น " มิน่าทำหน้างุนงง รอบๆตัวเธอมันไม่ใช่เครื่องบิน แต่เป็จักรวาลที่เต็มไปด้วยกาแล็กซี่
"อืมม ได้สติแล้วสินะ ง่ำๆ"
"สะ เสียงใครน่ะ " มิน่าใเสียงปริศนา
"ก้มลงมาสิ จะเห็นข้า"
"กรี๊ดดด OMG! มะ แมววว อร๊ายย " เธอรีบอุ้มมันมานั่งบนตัก
"อ้าาา ปล่อยข้าลงนะ " เ้าแมวสีขาวขนปุยทำเสียงขู่
"คุณเป็ใครหรอคะ? แล้วทำไมมิน่าถึงได้มาอยู่ เอ่อ.. ในที่แบบนี้ อ๊ะ สะ เสื้อผ้ามิน่าหายไปไหนแล้วทำไมถึงได้-"
"หยุดก่อนค่อยๆถามได้มั้ย" เ้าแมวพูดโดยที่เ้าตัวกำลังกินผลไม้ไป
"แมวกินผลไม้ได้ด้วยหรอคะเนี้ย? ว้าวว"
"ข้าบอกเ้าว่าค่อยๆ ถามไง เอาล่ะ ขอแนะนำตัว ข้าคือ ซุสรีน่า เป็ เทพเ้า"
"ฮะ? อะไรนะคะ เทพเ้า? เื่จริงหรือเปล่าคะ แมวเป็เทพเ้าหรอคะ?"
"นี่ เ้า! ข้าแค่เปลื่ยนร่างเพื่อให้เ้าชอบ เทพเ้าน่ะไม่มีร่างหรอกนะ "
"คุณแมว รู้หรือเปล่าคะว่าทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ คือตอนนั้-"
"รู้สิ เพราะข้าพาเ้ามาเอง เ้าน่ะ หมดอายุไขแล้ว "
"ว่ายังไงนะคะ หมดอายุไข แล้วร่างของข้าตอนนี้ละคะ เพื่อนของข้า ครอบครัว.." มิน่าพูดด้วยสีหน้าที่สลดเศร้า เธอรักทุกคนมาก
"ไม่ต้องห่วงหรอก แต่...เ้าเป็ผู้ถูกเลือกแล้ว เพราะฉะนั้นเ้าจะต้องไปเกิดใหม่"
"เอ๊ะ เกิดใหม่? "
"ใช่ เกิดใหม่ เ้าจะต้องไปเกิดใหม่เป็คุณหนูตัวร้ายที่เ้าอ่านในนิยายยังไงล่ะ ฮาฮาฮา"
"นิยาย? ห๋าา!! ว่ายังไงนะคะ นั้นมันแย่มากเลยนะ ไม่เอานะข้าไม่"
"เ้าไม่มีทางปฏิเสธได้ เพราะฉะนั้น ถ้าไม่อยากถูกฆ่า ก็หาทางเอาสิ ข้าจะส่งเ้าไปละนะ ขืนเ้ายังไม่ไป ข้าคงจะถูกเ้าทำให้ข้าแปดเปื้อน"
มิน่าใเพราะหน้าตาเธอตอนนี้อยากจะเข้าไปขย้ำเ้าแมว
"......"
และแสงสว่างก็ค่อยๆสว่างขึ้นในตัวเธอ ร่างของเธอเบาๆค่อยๆ หายไป สติของมิน่าค่อยๆสลบลงไปอีกครั้ง