หนึ่งปรารถนา Desire of love

    กระดาษตัดมงคลคู่ถูกติดไว้ทุกซอกทุกมุม ทั้งบ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ ต้นไม้ทุกต้นตั้งแต่ทางเดินไปจนถึงสวนหลังบ้าน ประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีแดงห้อยแขวนเต็มไปหมด ผ้าแดงผูกตกแต่งตามที่ต่างๆอย่างสวยงาม หีบไม้ใบใหญ่ใช้สองคนหามผูกด้วยผ้าแพรสีแดงซึ่งภายในบรรจุสินสอดวางเรียงรายอยู่เต็มห้อง สมแล้วที่เป็นงานมงคลของสองตระกูลใหญ่

“คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ ได้เวลาแต่งตัวแล้วนะเจ้าคะ” เสียงจางเหมี่ยนถาม

“ข้าจะไปหาพี่หญิง แม่นมจางท่านว่าหากข้าไปขอโทษนางตอนนี้ นางจะให้อภัยข้าไหม” จางเหมี่ยนดีใจที่ฉางเยี่ยนหลีคิดได้

“คุณหนูรองนางไม่เคยโกรธหรือคิดแค้นท่านแม่แต่นิดเดียว หลายเดือนมานี้ที่นางไม่ยอมออกมาพบปะผู้คน เป็นเพราะนางรู้สึกผิดที่ทำให้ตระกูลฉางต้องเสียชื่อ ไม่ได้เกี่ยวกับคุณหนูสักนิดเจ้าค่ะ” จางเหมี่ยนบอกเช่นนั้นฉางเยี่ยนหลีก็ดีใจรีบตรงไปยังเรือนไร้กังวล

          เมื่อประตูเปิดออกภาพที่อยู่เบื้องหน้าของฉางเยี่ยนหลี ทำให้นางตกใจไม่น้อย สตรีท้องแก่หน้าตาซูบผอมกำลังนั่งถักเสื้อเด็กอ่อนอยู่บนเตียง ท้องของนางแก่ใกล้คลอดเต็มที ความสวยงามที่เคยมีบัดนี้เหลือไว้เพียงเค้าโครงให้ได้มองเท่านั้น น้ำตาของฉางเยี่ยนหลีไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวพี่สาวของนางลำบากมากจริงๆนางกลับไม่เคยเข้าใจความลำบากนี้ ฉางหลิวหลีเงยหน้าขึ้น เห็นน้องสาวก็แปลกใจแต่ไหนแต่ไรยากนักที่นางจะมาถึงเรือนแห่งนี้

“เยี่ยนหลีเจ้าเข้ามาก่อนสิมีธุระอะไรกับพี่หรือ” ได้ยินเสียงพี่สาวทุกอย่างที่อัดอั้นตันใจก็ถูกปล่อยออกมากับน้ำตา

“พี่หญิงข้าขอโทษ ฮือๆๆ” นางสะอึกสะอื้นจนพูดแทบไม่ออก

“เยี่ยนหลีเจ้าเป็นอะไร ใครทำอะไรเจ้าบอกพี่ซิ” 

“ข้าขอโทษ ข้าขอโทษพี่หญิงที่ผ่านมาข้าทำตัวไม่ดีกับท่านมาตลอด ข้าไม่รู้ว่าท่านได้รับความลำบากมากขนาดนี้”

"เด็กโง่วันนี้เป็นวันมงคลของเจ้า เจ้าควรดีใจถึงจะถูก”

“เรื่องคุณชายเมิ่งท่านคงเสียใจมากใช่ไหม” เยี่ยนหลีถามพี่สาว

“พี่ไม่เสียใจสักนิด พี่ดีใจต่างหากที่น้องสาวของพี่จะได้มีคุณดีๆอย่างคุณชายเมิ่งมาดูแล เจ้าก็อย่าคิดมาก พี่กับคุณชายเมิ่งรู้จักกันตั้งแต่เด็ก สำหรับพี่คุณชายเมิ่งก็เหมือนพี่ชายคนหนึ่ง พี่ไม่เคยคิดเป็นอื่น ส่วนคุณชายเมิ่งเองก็คงเห็นพี่เป็นน้องสาวเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมแต่งกับเจ้าหรอก เมื่อคนที่เรารักสองคนแต่งงานกัน ทำไมพี่จะไม่ดีใจเล่า จากนี้ไปเจ้าก็ทำตัวดีๆให้สมกับเป็นฮูหยินของแม่ทัพ วันนี้พี่คงไปส่งเจ้าขึ้นเกี้ยวไม่ได้พี่ก็ส่งเจ้าตรงนี้ก็แล้วกัน”

“พี่หญิง” ฉางเยี่ยนหลีพูดอะไรไม่ออกได้แต่ร้องไห้ซบหน้าลงบนตักของพี่สาว จากวันนี้ไปนางสัญญากับตัวเองว่าจะรักพี่สาวคนนี้ให้มากที่สุดโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ

“เสี่ยวเป่าเจ้าไปหยิบกล่องเครื่องประดับของท่านแม่มาให้ข้าที”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ของขวัญแต่งงานนี้พี่เตรียมไว้ให้เจ้านานแล้ว” ฉางหลิวหลีเปิดกล่องไม้ออกข้างในกล่องมีปิ่นปักผมทำด้วยหยกสีขาวและกำไลเข้าชุดกัน นางหยิบปื่นปักลงไปที่ผมของน้องสาวพร้อมทั้งสวมกำไลให้ที่ข้อมือ

"แต่มันเป็นสินเดิมของฮูหยินใหญ่ไม่ใช่หรือพี่หญิง”

“เราเป็นพี่น้องกันวันสำคัญเช่นนี้พี่ไม่ให้น้องสาวของพี่ต้องน้อยหน้าใครเป็นอันขาด” พูดจบนางก็กอดน้องสาวด้วยความรัก

”น้องสาวของพี่โตแล้วจริงๆ” สองพี่น้องหัวเราะอย่างมีความสุข

     คืนนี้ที่ชายแดนจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ เหล่าทหารดื่มกินอย่างสนุกสนาน เซียวซ่งหลานกระซิบบอกบางอย่างแก่หย่งซีเฉินที่นั่งดื่มอยู่กับเหล่าแม่ทัพ สิ่งที่ซ่งหลานบอกทำให้จิตใจของอ๋องหนุ่มปั่นป่วน เมื่อท่านอ๋องผู้เก่งกาจไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ จึงทำได้เพียงดื่มสุราให้มึนเมาเท่านั้นถึงจะเป็นทางออกที่ดีเวินฉงหลินผิดสังเกตุ จึงถามซ่งหลาน

“ท่านบอกอะไรกับท่านอ๋องหรือ ทำไมท่านอ๋องถึงได้ดื่มหนักเช่นนี้”

“คุณหนูฉางหลิวหลีแต่งงานวันนี้” คำตอบของซ่งหลานเวินฉงหลินทำได้เพียงถอนหายใจ ทั้งสองพาหย่งซีเฉินเข้ามาในเรือนพักจากนั้นก็ปล่อยให้นั่งดื่มต่อคนเดียวยิ่งดื่มมากเท่าไหร่ยิ่งเมามากเท่านั้น เป็นครั้งที่สองที่หย่งซีเฉินดี่ม

สุราจนขาดสติ

“ท่านองครักษ์ข้าขอเอาน้ำแกงสร่างเมาเข้าไปให้ท่านอ๋องได้หรือไม่เจ้าคะ ขืนปล่อยให้ท่านอ๋องเมาหนักขนาดนั้นคงไม่ดีต่อสุขภาพแน่ หากท่านอ๋องเป็นอะไรขึ้นมาทั้งหลินโจวคงรับผิดชอบไม่ไหวแน่เจ้าค่ะ” ฉงหลินคิดครู่หนึ่ง

“ก็ได้” 

       เสียงผลักประตูหย่งซีเฉินเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่กำลังก้าวเข้ามาในห้อง สติที่พร่าเลือนเพราะฤทธิ์ของสุราทำให้ใบหน้าของสตรีผู้นั้นกลับกลายเป็นฉางหลิวหลี 

“ฉางหลิวหลี” เสียงเรียกเบาๆจากริมฝีปากของหย่งซีเฉิน เป็นเหตุให้สตรีผู้นั้นย่ามใจ กล้าพาตัวเองเข้าไปตประคองอ๋องหนุ่มไปยังเตียงนอน เพราะฤทธิ์สุราและความคิดถึงหย่งซีเฉินไม่อาจยับยั้งตัวเองได้อีกต่อไป มือใหญ่ยื่นออกไปกุมแก้มทั้งสองข้าง ปากก็ยังเรียกชื่อของนางไม่หยุด

“ฉางหลิวหลี”