“ขวัญ คือพี่ไม่ได้..”
“พี่ไม่ได้ตั้งใจใช่มั้ยคะ ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ขวัญเข้าใจ” ฉันรู้ว่าเขาจะพูดว่าไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น ที่เขาพูดคงเพราะแค่ไม่อยากให้ฉันเจอเหตุการณ์อันตรายแบบนั้นอีก เขาก็แค่เป็ห่วงฉันที่เป็เพื่อนกับน้องสาวของเขาแค่นั้นเอง ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นหรอก
“ขวัญพี่..”
“พี่คินไม่ต้องขอโทษขวัญหรอกค่ะ ขวัญไม่ได้คิดมาก” ฉันสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดอีกครั้ง เรียกความเข้มแข็งของตัวเองกลับมาเหมือนเดิม
“โถ่เว้ย! ฟังพี่หน่อยสิ” พี่คินสบถออกมาเสียงดังจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย เขาดูหงุดหงิดในแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
“พี่คินจะมาอารมณ์เสียใส่..อื้อ!” ฉันยืนอึ้งตาโต สมองมึนเบลอไปชั่วขณะทันทีที่พี่คินดึงตัวฉันเข้าไปจูบ พี่คินกำลังจูบฉัน?! เขาเป็บ้าไปแล้วเหรอ!
“ทำไมถึงไม่ฟังพี่” พี่คินถอนจูบออกแล้วมือใหญ่ก็ยกขึ้นมาจับปลายคางฉันให้เงยขึ้นไปสบสายตาคมของเขา แขนแข็งแรงโอบรอบเอวฉันเอาไว้แน่น นี่มันอะไรกัน พี่คินเป็อะไรของเขาเนี่ย!
“พะ..พี่คิน” ฉันพูดตะกุกตะกัก เสียงกลืนหายเข้าไปในลำคอจนแทบไม่ได้ยินเสียงของตัวเอง รู้สึกหน้าร้อนผ่าวอย่างควบคุมไม่ได้
”ทำไมถึงไม่กลับบ้านพร้อมแคท” พี่คินยังคงสบสายตากับฉันด้วยแววตาดุดันเหมือนเดิม ส่วนฉันเหมือนคนขาดสติ สมองนึกคิดอะไรไม่ทันสักอย่าง ยังคงเบลอและมึนงงกับการกระทำของพี่คินไม่หาย มันเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันนึกว่าฝันไป นี่ฉันมโนไปเองหรือเปล่าเนี่ย!
“คือว่าขวัญ..”
“ถ้าพี่ไม่บังเอิญเจอจะเป็ยังไงรู้บ้างมั้ย” เสียงทุ้มต่ำอ่อนลง พี่คินคลายอ้อมแขนแข็งแรงออกจากรอบเอวบางของฉันแล้วยืนพิงรถหรูของตัวเองมองหน้าฉันนิ่ง ฉันหลบสายตาดุดันของเขาที่มองมาทันที
“ขวัญไม่เป็ไรค่ะ...”
”ไม่เป็ไรตรงไหน เมื่อกี้เกือบโดนฉุดไปแล้วรู้ตัวบ้างมั้ย!” ฉันสะดุ้งทันที เสียงทุ้มเข้มของคนร่างสูงใหญ่ด้านหน้าะโออกมาอย่างหมดความอดทน
“ขวัญ...” ฉันไม่รู้จะพูดอะไร เพราะฉันไม่เคยเห็นพี่คิดเป็แบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยเข้ามาใกล้ชิดกับฉันมากขนาดนี้ ไม่เคยทำท่าทางเหมือนเป็ห่วงฉัน หรือไม่เคยโมโหใส่ฉันเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้ทำไมถึง...
”ห้ามมาที่สนามแข่งอีก มาคนเดียวยิ่งห้ามมา เข้าใจที่พี่พูดมั้ยขวัญ”
“แต่ว่า...”
”ไม่มีแต่ พี่ห้าม” พี่คินทำเหมือนฉันเป็เด็กที่เขาต้องคอยดุด่าตลอดเลยให้ตายสิ ถึงจะเจอเื่น่ากลัวแบบเมื่อครู่มา แต่มันก็ไม่จำเป็ถึงขั้นห้ามไม่ให้มาที่นี้ ถ้าฉันอยากมาหาเพ้นท์หรือมีธุระที่ต้องมาที่สนามแข่งก็ไม่ได้เลยหรือไง เอ่อ...แต่ฉันคงไม่มีธุระอะไรกับที่นี่เท่าไรหรอก ก็เผื่อไง เผื่อน่ะ!
“เฮ้อ..กลับบ้านกันเถอะค่ะ ขวัญง่วงแล้ว” ฉันไม่ตอบพี่คินแล้วหันหลังจะเดินไปฝั่งที่นั่งข้างคนขับ แต่มือใหญ่ก็จับข้อมือฉันเอาไว้ซะก่อน
”ตอบพี่ก่อน” ฉันหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของพี่คิน คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมกริบมองมาที่ฉันอย่างดุดันเพื่อรอฟังคำตอบ ทำไมล่ะ...ทำไมฉันต้องตอบเขาด้วย ในเมื่อเขาไม่คิดจะตอบคำถามที่ฉันถามด้วยซ้ำ
ฉันยืนสบสายตากับพี่คินนิ่ง มือใหญ่ยังคงจับข้อมือฉันเอาไว้แน่น พี่คินกำลังหงุดหงิดฉัน อันนี้ฉันรับรู้ได้ แต่ทำไมเขาต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วย อันนี้ฉันไม่รู้จริงๆ...
ฉันแอบชอบพี่คินมานานมาก นานจนจำแทบไม่ได้และไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าชอบั้แ่ตอนไหน วันที่เท่าไร กี่วัน หรือกี่ปี ทุกครั้งที่ฉันเห็นพี่คิน เห็นเขากลับมาที่บ้าน ได้คุยกันคำสองคำ หัวใจฉันก็พองโตเหมือนเด็กวัยรุ่นที่มีความรักครั้งแรก มันเต้นรัวเร็วและตื่นเต้นเมื่ออยู่ใกล้พี่คิน
แต่พอเห็นเขาทำกับฉันเหมือนเป็ได้แค่น้องสาว แสดงท่าทางว่าฉันคงเป็ได้แค่นี้ ในใจมันก็ดิ่งลงเหว มันเจ็บจริงๆนะ ไม่รู้สิ...ฉันไม่เข้าใจเหมือนกัน
”ขวัญรับปากไม่ได้หรอกค่ะ ถึงพี่คินจะห้ามไม่ให้ขวัญมาก็ตาม”
“ดื้ออีกแล้วนะ” เสียงทุ้มเข้มต่ำลง พี่คินจับข้อมือฉันแรงขึ้นจนฉันเริ่มเจ็บ แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรออกมา เพราะตอนนี้ข้างในอกข้างซ้ายของฉันมันเจ็บกว่านี้อีก เหอะ!
“ขวัญไม่ได้...อ๊ะ!”
หมับ
”เด็กดื้อต้องถูกลงโทษรู้มั้ย”
“ละ..ลงโทษอะไรคะ พี่คินจะทำอะไร” ฉันมองพี่คินหน้าตาตื่นใทันทีที่มือใหญ่ดึงข้อมือฉันเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ใได้ไม่นานพี่คินก็โน้มหน้าลงมาใกล้
ฉันต้องถอยหลังหนีจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับข้างรถหรูของเขา ท่อนแขนแข็งแรงของพี่คินกักขังฉันไว้ไม่ให้หนีรอดไปไหนได้อีก เขาจะทำอะไรเนี่ย...
ถึงตอนนี้จะเป็โอกาสให้ฉันอ่อยพี่คินให้ติดกับดักมารยาหญิงก็ตาม แต่เอาเข้าจริงใจกลับเต้นแรง สมองมึนงงไม่รู้จะทำตัวแบบไหนไปหมดแล้ว...ขอโทษนะพี่เจ การอ่อยที่พี่สั่งสอนมาขวัญทำมันไม่ได้ โดยเฉพาะมีพี่คินที่อยู่ใกล้ๆจนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาโดนผิวแก้มแ่บางแบบนี้ยิ่งทำไม่ได้ ให้ตายสิ!
”ถ้าขวัญผลักพี่ออกได้ พี่จะไม่ห้ามเื่นี้อีก แต่ถ้าทำไม่ได้..” จู่ๆเสียงทุ้มเข้มก็เงียบไป ฉันเงยหน้ากะพริบตาปริบๆสบสายตาคมของพี่คินด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องรีบก้มลงมองเท้าตัวเองทันที หน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาจนรู้สึกได้ ใกล้ชะมัด พี่คินจะใกล้ฉันเกินไปแล้วนะ!
“ถ้าทำไม่ได้...ทำไมคะ” มือที่ฉันกำเอาไว้แน่นด้วยความประหม่ามันสั่นไปหมดแล้วนะ
“หึ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น” แล้วทำไมสายตาพี่คินถึงดูเหมือนเสือกำลังขย้ำเหยื่อแบบนี้ล่ะเนี่ย!
5K
