ผมมี APP จากดาวโลก

คนรู้จักเป็นพันล้าน

          หลังจากงานของเพเนียสกับเกมชนไข่ของบริษัทคีเฟอร์ริกจบลงแล้วคีเฟอร์อาสามาส่งเพเนียสเอง จริงๆ ขาไปทำงานท่านประธานบริษัทก็มารับเขาเองถึงคอนโดเลยนั่นแหละ เพราะสตูดิโอห่างจากที่พักเขาพอสมควรต้องเดินทางด้วยรถลอยฟ้าครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว

“ขอบคุณนะครับที่มาส่ง”รถลอยฟ้ายังคงลงจอดที่เดิมก็คือที่ดาดฟ้าของคอนโด ก่อนจะลงจากรถเพเนียสเลยหันไปขอบคุณเจ้าของรถอีกครั้ง

“อืมแค่นี้เอง อีกอย่าง นายไม่คุ้นที่ทางนี่นา จะปล่อยให้ไปไหนมาไหนเองได้ยังไงเดี๋ยวเกิดเจอกับพวกที่ไล่ตามอีกล่ะ”

“ครับจริงๆ ผมก็ยังหวั่นๆ อยู่เหมือนกัน” เพเนียสไม่โกหกบอกไปตามตรงพอเห็นคนพวกนั้นเขาก็รีบสอบถามเรื่องการฟ้องร้องกับทีมทนายไปทันที อีกไม่กี่วันนี้แล้วที่จะยื่นฟ้อง

“แล้วหลังจากนี้จะเอายังไงจะกลับบ้านเลยไหม” เรื่องบ้านของเพเนียสคีเฟอร์ก็รู้แล้วว่าอยู่ที่ไหนตอนแรกเห็นว่าจะกลับตั้งแต่ 5-6วันก่อน แต่พอมีเรื่องงานจากเขาเข้ามาเลยได้รั้งอยู่ที่นี่ต่อ

“ก็คิดๆ อยู่ครับ แต่พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดสงสัยคงถูกเพื่อนพาไปเที่ยวก่อนนั่นแหละครับ ถ้าจะกลับก็หลังจากวันนี้อีกสองสามวันได้”เขาเล่าถึงแพลนคร่าวๆ ออกมา

“งั้นเหรอถ้ากลับวันไหนก็บอกนะ เผื่อจะได้ไปส่งด้วยคน”

“เรื่องนั้นผมคงไม่กล้ารบกวนคุณคีเฟอร์หรอกครับ”เพเนียสรีบเอ่ย ไม่กล้าให้คุณประธานมาเสียเวลากับการส่งเขากลับบ้านหรอก

“ไม่ได้รบกวนอะไรหรอกตอนนี้เราก็เป็นคนรู้จักกันแล้ว จะแค่ไปส่งกันไม่ได้เลยเหรอ”

“เออก็...ก็ได้อยู่ครับ” เขาไม่มีอะไรจะค้าน ตอนแรกก็แค่เกรงใจอย่าทำเหมือนเขาผิดมากสิ

“งั้นก็??”

“ถ้าจะกลับวันไหนเดี๋ยวผมบอกอีกทีนะครับ”

“อืม”

          กลับมาที่ห้องตอนนี้เพื่อนทั้งสามยังไม่มีใครกลับมาเลย เพเนียสเลยถือโอกาสทำอาหารเตรียมไว้รอ พวกเพื่อนๆกลับมาจะได้ร่วมมื้อเย็นเลย วันนี้ทำเป็นสเต๊ก แล้วก็สลัดกับมันฝรั่งทอดส่วนของหวานก็ไอศกรีมแบบกรานิต้า (Granita)หรือแบบเกล็ดน้ำแข็ง

“เพเนียสสสสส”

“เฮ้~”ระหว่างที่เพเนียสกำลังจัดจานอาหารมื้อเย็นอยู่หลังจากที่ประตูห้องเปิดต้อนรับคนเข้ามา ก็มีเสียงแหลมเล็กร้องเรียกเขาอย่างตื่นเต้นทันที

“ฮะฮึ...อะไร ทำไม” ร้องซะเสียงดัง จนเพเนียสต้องหันไปมองทางต้นเสียงทันทีเขายังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะทำสเต๊กไว้รอน่ะ ทำไมมาซินทำเสียงดีใจอะไรขนาดนั้นด้วยหรือว่าแค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าเขากำลังทำเมนูอะไร

“เพื่อนนนน”มาซินที่ร้องมาแต่หน้าประตู วิ่งเข้ามาเกาะขอบประตูห้องครัวทันที

“มีอะไรร้องซะเสียงดังก้องห้องเลย” เพเนียสวางมือกับงานตรงหน้าแล้วเงยหน้ามาสนใจเพื่อนแทน

“ก็นี่แสดงว่ายังไม่เห็นใช่ไหมเนี่ย เอ๊ะ หรือว่าแค่ไม่ตกใจ??” มาซินถามออกมาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจเธอก็เล่นใหญ่มาตั้งแต่เข้าห้องมา แต่เจ้าของเรื่องกลับนิ่งเฉยเสียอย่างนั้น

“ไม่ตกใจอะไร??” เพเนียสทำแค่สีหน้าไม่เข้าใจส่งกลับไปให้เพื่อน ที่ตอนนี้อีกสองคนก็เดินตามมาถึงหน้าห้องครัวแล้วเช่นกันทำอย่างกับพ่อแม่ลูกไปได้ เพราะตอนนี้เวนิสต้ากำลังดุมาซินอยู่

“เข้าไปดูช่องในชิคชิคสิแล้วจะเข้าใจ” ไจเป็นคนบอกออกมาแทน เพราะตอนนี้อีกสองคนกำลังทำเสียงงุ้งงิ้งๆบ่นกันอยู่

“มีอะไรเหรอ??”เพเนียสเชื่อเพื่อน เปิดเขาไปดูช่องชิคชิคของเขา หน้าแรกบอกไว้ถึงข้อมูลต่างๆของช่อง และตัวเลขผู้ติดตาม ที่ตอนนี้เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหลัก จาก 900 กว่าล้านจากตอนที่เขาดูล่าสุดเมื่อ2-3 ชั่วโมงก่อน ตอนนี้มันเพิ่มขึ้นมาเป็น 1,360 ล้านแล้ว นี่สินะ เหตุผลที่มาซินตะโกนเรียกหาเขาซะเสียงดังลั่นบ้าน

“พัน..พันสาม พันสามร้อยล้าน โอ้ววมายสตาร์” แค่สองชั่วโมงกว่า แต่ผู้ติดตามเขาเพิ่มมา 3-4 ร้อยล้านไม่อยากจะเชื่อ เขา Refresh หน้าแอปพลิเคชันอีกหลายครั้งเผื่อว่าตัวเลขอาจจะผิดพลาด แต่ไม่เลย ยิ่งรีเฟรช ตัวเลขหลักหน่วย สิบ ร้อยก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีก แสดงว่านี่คือ ของจริง!!

“ท่าทางแบบนี้พึ่งจะเห็นสินะ”ไจถาม

“อืมกลับมาก็เตรียมอาหารเย็นเลยน่ะ ไม่ได้สนใจโซเชียลเลย เลยไม่รู้” เพเนียสบอกพร้อมมองไปยังเคาน์เตอร์ครัวเป็นการบอกว่ากำลังยุ่งกับการทำอาหารอยู่จริงๆตอนนี้ส่วนหนึ่งก็ถูกเก็บไว้ในตู้เก็บรักษาอุณหภูมิแล้ว เวลากินจะได้ยังร้อนหรือเป็นอุณหภูมิเหมือนตอนปรุงเสร็จใหม่ๆ

“แบบนี้ต้องฉลองแล้วไหมเพื่อนเรามีคนรู้จักเป็นพันล้านเลยนะ มากกว่าจำนวนประชากรของดาวทอลูซะอีก”เวนิสต้าถามขึ้นยิ้มๆ ชื่นชมเพื่อนอย่างเพเนียสด้วยเพราะประชากรของดาวบ้านเกิดของพวกเธอเองมีอยู่ก็ 1,280 ล้านคนได้ถือว่าน้อยมากถ้าเทียบกับดาวระดับอื่น แต่ถ้าเทียบกับดาวระดับดีดวงอื่นๆก็ไม่ถือว่าน้อยเท่าไหร่ เป็นจำนวนปกติ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนแต่ประเด็นอยู่ที่ว่า มีคนรู้จักเพื่อนของเธอมากกว่าจำนวนคนทั้งดาวระดับดีเลยนะ

“ก็ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย” เพเนียสตอบอย่างขัดเขินคำชมที่บอกว่ามีคนรู้จักเขามากกว่าคนทั้งดาวเสียอีกเป็นคำที่พอได้ฟังแล้วก็เขินแปลกๆ ไม่คิดว่าเส้นทางสตรีมเมอร์ของเขามาถึงขนาดนี้ได้แบบนี้เรียกว่าประสบความสำเร็จได้หรือยังนะ สำหรับเขาแล้ว ก็ได้แหละ

“ไม่ขนาดนั้นอะไรกันแบบนี้ต้องเลี้ยงพวกเขาเลยนะ” มาซินแย้งขึ้น

“แล้วเห็นทำอาหารอยู่เสร็จแล้วเหรอ” เวนิสต้าถาม

“อื้อวันนี้ทำสเต๊กน่ะ เสร็จแล้ว จะกินเลยไหม”

“กินเลยก็ได้นะนี่ก็เกือบหกโมงแล้ว” ไจดูเวลาแล้วเอ่ยขึ้น

“ดีใจด้วยนะลูกยอดผู้ติดตามพันกว่าล้านแล้ว”เพเรน่าเอ่ยขึ้นเมื่อลูกชายรับสาย ตอนนี้ที่เพเนีสอยู่คือเวลาสี่ทุ่มส่วนที่บ้านนั้นตอนนี้คือเก้าโมงเช้าแล้ว

“ขอบคุณครับแม่”

“แม่เขาดีใจใหญ่เลยนะพี่เราเล่าให้ฟังเมื่อเช้านี้ก็อารมณ์ดีเข้าครัวทำอาหารเลี้ยงพนักงานใหญ่เลย” สิวัชบอกพร้อมมองภรรยายิ้มๆเธอตกใจยกใหญ่ตอนลูกชายคนโตบอกในตอนเช้าแต่ก็สามารถเอาพลังความตกใจและดีใจเปลี่ยนมาเป็นแรงทำอาหารได้ตั้งมากมาย

“เหรอครับตอนหัวค่ำมาซินก็ร้องเรียกหาผมตื่นเต้นยกใหญ่เหมือนกันผมกลับมาจากทำงานก็ทำอาหารต่อ ก็เลยยังไม่เห็นเหมือนกัน”

          เพเนียสคุยกับครอบครัวอีกพักใหญ่ก่อนที่จะวางสายไป จริงๆ ก็ยังไม่อยากวางไปหรอกแต่พวกเขาอยากให้เพเนียสได้เข้านอนพักผ่อนเร็วๆแต่นอกจากเรื่องถามไถ่สารทุกข์สุขทั่วไปแล้ว เพวิสยังมีเรื่องงานมาเสนอน้องชายด้วยงานใหม่สดๆ ร้อนๆ เขาพึ่งจะติดต่อมาเมื่อคืนนี้เอง เป็นการถ่ายโฆษณาโปรโมทฟิตเนสเซนเตอร์เขาอยากได้สองพี่น้องเป็นพรีเซนเตอร์ สัญญา 1ปี เลยทีเดียว ซึ่งรายละเอียดต่างๆ ทางมิคุดูแล้วไม่มีปัญหาอะไรเหลือก็แต่ทั้งสองจะตกลงหรือเปล่า ซึ่งเพวิสจะคิดคนเดียวไม่ได้เลยต้องถามน้องชายก่อน และก่อนวางสายไป เพเนียสก็ตอบตกลงไปแล้วเช่นกันถึงแม้ว่าสกิลการแสดงหน้ากล้องจะยังไม่ได้เรื่องเท่าไหร่แต่เขาก็จะตั้งใจทำให้เต็มที่

        การทำงานของทีมทนายจริงๆแล้วไม่ได้ล่าช้าเลย เพียงแต่ล้วนตั้งใจเพื่อคุณภาพของงานทั้งนั้นในที่สุดวันนี้พวกเขาก็ได้อัปโหลดไฟล์ฟ้องร้องกลุ่มคนกว่า 40 คนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้อง ผู้ดูแลและขับยานบิน  เจ้าของยานและอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องอีก เอาเป็นว่า ไม่ว่าใครที่เกี่ยวข้องในคดีทีมทนายที่นำโดยคาร์เตอร์ก็ล้วนขุดคุ้ยมาทั้งหมดมากกว่าที่เพเนียสบอกชื่อไปซะอีก

           การทำงานของศาลเมื่อมี AIเป็นผู้ช่วยทำให้งานเพื่อความยุติธรรมของประชาชนเป็นไปได้เร็วขึ้นหลายเท่าเลยเพราะหลังจากที่ทีมทนายของคาร์เตอร์ยื่นฟ้องไปไม่กี่วัน กำหนดการนัดก็ออกมาแล้วเช่นเดียวกับหมายเรียก ก็ไปถึงตัวจำเลยแล้วทุกคนเช่นกัน

“นี่ นี่มันอะไรกัน หมายศาลงั้นเหรอ”

.

“มะ หมายศาล”

.

“หมายศาลบ้าบอมันมาได้ยังไงกันเนี่ย”

.

“พวกแกได้หมายศาลไหม”

“ได้”

“ฉันก็ได้”

“ฉันก็ด้วย”

.

“บ้าเอ้ย ไอ้นั้นกล้าฟ้องฉันงั้นเหรอ”

.

“เรื่องนี้หมายความว่าไง เราต้องคุยกัน”แล้วก็ติดต่อวิดีโอคอลแบบกลุ่มหาทุกๆ คนที่คาดว่าน่าจะได้หมายศาลทันที

“เฮ้ จะถามเรื่องหมายศาลใช้ไหมมันมาได้ยังไงเนี่ย” ว่าพร้อมกับอ่านหมายศาลที่ส่งมา มันถูกส่งมาให้เขาและมีการแจ้งเตือนเขาตั้งแต่เข้าวันให้เลยทีเดียว

“ไหนว่าจัดการเรียบร้อยแล้วไง”

“แบบนี้ไม่ได้นะ ฉันพึ่งจะเดบิวต์ด้วย”

“พ่อฉันจะลงเลือกตั้งผู้นำเขตปีหน้านี้ด้วยถ้าข่าวนี้ออกไป พ่อต้องฆ่าฉันแน่ๆ”

“อย่ามัวแต่บ่นได้ไหม คิดสิคิดหาทางช่วยกันสิวะ”

.

“คุณโทมัสครับ เรื่องที่มีหมายศาลมาจะให้ผมจัดการต่อยังไงดีครับ” เลขาของโทมัส หรือโทมัส บลานโค่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ถามขึ้นเพราะโทมัสมีชื่อเป็นเจ้าของยานลำนั้นที่ใช้นำตัวเพเนียสไปทิ้งที่ดาวฟู้ดด้าเขาเลยไม่พ้นที่จะถูกฟ้องไปด้วย

“ไอ้ลูกบ้า บอกให้จัดการเก็บเรื่องให้ดีไปตามตัวมันมาก่อนเลย ฉันอยากรู้เรื่องจากปากมันทั้งหมดแล้วค่อยคิดต่อว่าจะเอายังไง ส่วนนายก็กลับไปทำงานตามที่สั่งได้แล้ว อ้อระวังอย่าให้เรื่องนี้รู้ไปถึงฝ่ายค้านล่ะ” โทมัสยังคงไว้ซึ่งความนิ่งเฉยเขาไม่ได้กังวลเท่าไหร่นัก แต่จะเน้นไปทางโมโหลูกชายมากกว่าที่เรื่องแค่นี้ก็ยังจัดการไม่ได้เรื่องสมัยหน้าถ้าพรรคเขาชนะเลือกตั้ง เขาจะได้รับการสนับสนุนให้เป็นถึงรองผู้นำดวงดาวแท้ๆถ้าเกิดเรื่องนี้เป็นข่าวขั้นมา อย่าว่าตำแหน่งหน้าที่ในสมัยหน้าเลย แม้แต่เวลานี้เขาจะได้นั่งต่อจนครบวาระหรือเปล่า 

“รับทราบครับท่านผมจะรีบติดต่อคุณมอรูกัสไปเดี๋ยวนี้” เลขาชายตอบแล้วรีบออกจากห้องทำงานเจ้านายเพื่อทำงานตามที่สั่งทันที