รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~Ep.1เอี๊ยดดดดด !!! กึก!!รถลีมูซีนคันงานจอดสนิทหน้าคฤหาสน์ใหญ่โต เห้อ!! นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กลับมาที่นี่ คิดถึงแด๊ดดี๊จะแย่แล้ว
"แด๊ดดี๊!!!! ""ลูกสาวแด๊ด!!""งื้อออ คิดถึงจังเลยคะ"ฉันโผล่เข้ากอดแด๊ดดี๊สุดที่รัก เหมือนพ่อลูกที่ผลัดพลากกันมา10ปี"โตเป็นสาวขนาดนี้แล้วยังขี้อ้อน อยู่อีกนะ "แด๊ดดี๊พูดขึ้นพร้อมจุ๊ปตรงหน้าพากฉันเบาๆเหมือนเคย เรามีกันแค่2คนเท่านั้นแม่ฉันเสียไปตั้งแต่ยังเด็กเลยทำให้พ่อคอยห่วงใยตลอดเวลา"หนูจะเป็นเด็กน้อยของแด๊ดดี๊แบบนี้เหละคะ ดีไหมคะ""ฮ่าฮ่าฮ่า เอางั้นเหรอ? ขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะ 2ทุ่มแด๊ดจะพาไปงานวันเกิดเพื่อนแด๊ด ชุดแด๊ดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว""วันนี้ขอพักก่อนไม่ได้เหรอคะ หนูพึ่งกลับมาเองนะ""งานนี้ต้องไปนะแด๊ดบอกกับเพื่อนไว้แล้วว่าลูกจะไปด้วย""ก็ได้คะ งั้นหนูไปพักก่อนนะคะ"นึกว่าจะได้ไปเที่ยวเล่นสะอีก อยากจะนอนหลับสบายๆ เฮ้ออดเลย
:: 20.30 ::
ตอนนี้ฉันและแด๊ดดี๊มางานที่คฤหาสน์หลังนึงที่ใหญ่พอๆกับบ้านฉันเลย"อคิณเพื่อนรัก ขอให้มีความสุขมากๆนะแก่แล้วเพล่าๆหน่อยหละ วาเลนนี่อาอคิณเพื่อนแด๊ดเอง""สวัสดีคะคุณอาสุขสันต์วันเกิดนะคะ"ฉันยื่นกล่องของขวัญให้คุณอาที่หน้าตาแอบน่ากลัวนิดหน่อยแต่ไม่ได้ดูแก่เลย แถมยังมีออร่ากว่าคนรุ่นเดียวกันอีก"ขอบใจมาก ไม่น่าลำบากเอาของขวัญมาเลยหนูวาเลนสวยเหมือนแม่ไม่มีผิด"อาอคิณยิ้มยอ ตอนหนุ่มๆน่าจะหล่อมากแน่ๆ"ขอบคุณคะคุณอา ยังไงก็ขอให้สุขภาพร่างกายแข็งแรงนะคะ""หนูไปหาที่นั่งก่อนก็ได้นะ อามีธุระจะคุยกับมารุตหน่อยนะ"(ชื่อแด๊ดดี๊ฉันเองเหละ)"อ้อ ได้คะ" ฉันเดินปลีกตัวมายังสวนย่อมเล็กๆ พร้อมแก้วไวน์หนึ่งใบ หลีกเลี่ยงพื้นที่แออัดอย่างกับมาประชุมสภาผู้แทนยังไงยังงั้นเลย ตรงนี้บรรยากาศดีมากลมพัดเย็นสบายแถมไม่มีใครมารบกวนอีก น่างีบหลับสะไม่มี
~ปัง!!!!~~เพล้ง!!!!"อุ๊ย! แม่!!!" เสียงอุทานดังขึ้นไวกว่าแสง เสียงปังที่ได้ยินน่าจะเป็นเสียงปืน ดังใกล้มากจนฉันทำแก้วไวน์ตกแตก ทำให้กลุ่มผู้ชายสามคนที่อยู่ในมุมมืดหันมาตามเสียงของฉัน"ใครว่ะ!!" เสียงทุ้มดังขึ้นจนฉันสั่นไปหมดกลัวก็กลัวจะวิ่งขาก็ไม่ขยับ จนคนที่อยู่มุมมืดเดินออกมา สายตาที่ดูน่ากลัวหากแต่ใบหน้านั้นดูดีมากทีเดียวดวงตาเฉี่ยวคมแอบแผ่รังสีน่ากลัวแบบนี้แต่ก็มีเสน่ห์มากเช่นกัน ถ้าบอกว่าเป็นนายแบบฉันยังเชื่อ"เธอ! มาทำอะไรที่นี่!"เขาตะคอกถามฉันเสียงดังจนสดุ้ง รับรู้ถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก"ฉัน ฉัน ฉัน" จะพูดก็พูดได้คำเดียวลิ้นแข็งไม่ยอมขยับเรื่องเหตุการณ์แบบนี้ใครเจอก็ช๊อคกันทั้งนั้นเหละ ดีไม่ดีฉันอาจจะถูกฆ่าอำพลางหรือเปล่าก็ไม่รู้"เป็นบ้าไปแล้วเหรอ ที่ฉันถามไม่ได้ยินไง"ไอ้หมอนี่เอามือมาส่ายไปมาตรงหน้าฉันเรียกสติ"ฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ฉันแค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้นและฉันจะไปแล้วด้วย" พูดจบก็เตรียมเดินกลับอย่างไว แต่แทนที่จะได้ก้าวพ้นรัศมีอัตรายก็ถูกไอ้หมอนี่คว้าข้อมือฉันไว้"เด็กเสี่ยเหรอ?" หมอนี่เลิกคิ้วถามแบบยียวน กวนประสาท"ไอ้บ้า!!!" ฉันตะโกนกลับ อุ๊ย ปากไวทุกที มันน่านัก น่าตบปากตัวเองสักสองที แทนที่ไม่โดนฆ่าน่าจะโดนก็คราวนี้เหละ ปากหนอปาก"หยาบคายใครกัน ฉันไม่ใช่เด็กเสี่ยนายเข้าใจผิดแล้ว""หึ!!" เสียงเหมือนเย๊าะเย้ยในลำคอนั้นอะไร อะรายยย ฉันดูเหมือนเด็กเสี่ยมากหรือไง"ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะ เอ๊ะนั่น!" ฉันทำท่าทางตกใจชี้มือชี้ไม้มั่วไปหมด หลอกให้หมอนี่มองตามจะได้รีบชิ่ง"ไม่หลง" อีตานี่ทำหน้าได้กวนประสาทนักเลิกคิ้วทำหน้านิ่งแม่ละอยากจะฟาดด้วยก้านมะยมนัก"หิ้งห้อยนะ ฮ่าๆๆ สวยดีนะ" เนียนไว้เนียนไว้~ผลัก!ฉันผลักอีตานั่นสุดแรง แล้ววิ่งสิจ้ารอไร จะรอให้หมอนั่นฆ่าปาดคอหรือไงกัน ฮ่าๆ ตามไม่ทันหรอกย่ะ "เจอฉันแน่!" เสียงตะโกนตามมา ฉันไม่หันกลับไปดูด้วยซ้ำว่าคนที่ตะโกนจะโกรธขนาดไหน ชั่งปะไรเพราะ i don't care จ้าาาา