รักนาย...พี่ชายข้างบ้าน

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก

        ระหว่างทางที่เรานั่งรถกลับบ้าน เราทั้งคู่ต่างคนต่างไม่พูดกัน พี่รัชช์จ้องมองไปที่ถนนโดยไม่แม้แต่จะเหลือบตามามองฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันเองก็มัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง และคำพูดของพี่รัชช์เมื่อตอนเย็นที่ทำให้ฉันใจเต้น

“พี่ไม่อยากเป็๲พี่ชาย” คำ ๆ นี้หมายความว่ายังไงกันนะ มันเป็๲อย่างที่ฉันคิดรึเปล่านะ

“ถึงบ้านแล้ว”

“ฮะ อะไรนะคะ” ฉันแทบสะดุ้งเมื่อพี่รัชช์ขับรถมาจอดหน้าประตูบ้านฉัน

“เสียดายจัง”

“เสียดายอะไร”

“เปล่าค่ะ” ฉันจะบอกได้ยังไงล่ะคะ ว่าฉันเสียดายที่ร้านเนื้อย่างกับบ้านฉันมันอยู่ใกล้กันเกินไป!! เฮ้อ น่าจะซัก 200 กิโลเนอะ ฉันจะได้นั่งรถกับพี่รัชช์สองต่อสองนาน ๆ ๆ

โอ๊ย ตายแล้วแพรพิชชา ช่างเป็๲สุภาพสตรีสิ้นดี!!!

ฉันกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ จู่ ๆ พี่รัชช์ก็ถามฉันขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“อาทิตย์หน้าพี่ไปออกค่ายหมออาสากับคณะ ไปด้วยกันมั้ย”

“ฮะ อะไรนะคะ” เดี๋ยวนะคะ ฉันได้ยินผิดรึเปล่านะ พี่รัชช์ชวนฉันไปออกค่ายด้วย

“นี่เป็๲อะไร ไม่สนใจที่พี่พูดเลยใช่มั้ย” พี่รัชช์ดุฉันอีกแล้ว

“สนใจสิคะ แต่แพรนึกว่าแพรได้ยินผิดที่พี่รัชช์ชวนแพรไปออกค่ายด้วย แล้วคนนอกไปได้ด้วยเหรอคะพี่รัชช์ แพรนึกว่าให้เฉพาะพวกเรียนหมอเท่านั้น” ฉันสงสัย

“ปกติก็เป็๲แบบนั้น” พี่รัชช์บอกฉันขรึม ๆ

“อ้าว แล้วแบบนี้แพรจะไปได้เหรอคะ”

“ก็พี่ชวนไป ก็แปลว่าไปได้สิ จะถามอะไรนักหนา” อีกแล้ว พี่รัชช์ดุฉันอีกแล้วค่ะ แหม... ก็คนมันอยากรู้นี่นา

“แล้วตกลงจะไปรึเปล่า”

“ไปค่ะ แพรขอชวนเพื่อนไปด้วยคนนึงได้มั้ยคะ”

“ได้”

“โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะพี่รัชช์ แล้วเราจะไปกันกี่วัน ไปที่ไหน แพรต้องเตรียมอะไรบ้างคะ”

“เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้ทางไลน์”

“แต่ว่าแพรยังไม่มีไลน์พี่รัชช์เลยนะคะ ถ้ายังงั้นแพรขอ...”

ใช่แล้วค่า ฉันกำลังจะขอไลน์ผู้ชายก่อนสุภาพสตรีชนะเลิศศศศศศ

“พี่ใช้เบอร์เดิม ค้นไลน์จากเบอร์ได้”

“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะคะพี่รัชช์ แพรเข้าบ้านก่อนละ วันนี้แพรขอบคุณมากนะคะ” ฉันยักมือไหว้พี่รัชช์ก่อนขอตัวเข้าบ้าน

...ทุกคนรู้มั้ยคะ ฉันเดินเข้าบ้านด้วยความรู้สึกเหมือนเท้าไม่ติดพื้นเลย เฮ้อ...มีความสุขจัง

+++++

วันออกค่าย

“ยัยแพร แหม ๆ ๆ ร้ายนะยะ ชวนชั้นมาแอ๊ยพี่หมอรัชช์ด้วยเนี่ย” คนที่พูดจากระเซ้าฉันอยู่เนี่ย ชื่อ “หมวย” ค่ะ หมวยเป็๞เพื่อนที่คณะฉันเอง เป็๞สาวอวบหุ่นน่ากอดตามประสาลูกคนจีน กินเก่งเป็๞ที่หนึ่ง เป็๞คนอารมณ์ดี ที่สำคัญมีน้ำใจแล้วก็เรียนเก่งมากเลย หมวยเป็๞เพื่อนคนแรก ๆ ที่ฉันรู้จักตอนเข้าเรียนใหม่ ๆ แล้วเราก็สนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้เลยค่ะ เราสนิทกันมากจนรู้ใจกันเกือบทุกเ๹ื่๪๫ เ๹ื่๪๫นี้ก็เหมือนกัน

“ยัยหมวย เบา ๆ น่า ชั้นอยากชวนแกมาเหล่เด็กแพทย์ต่างหาก แต่ละคนหล่อ ๆ ทั้งนั้นเลยนะ”

“งั้นชั้นเหล่พี่หมอรัชช์ได้มั้ย คนอาไร้ dark tall and handsome แถมยังพูดน้อย ขรึม ๆ เหมือนพระเอกนิยายไม่มีผิด” ยัยหมวยทำตาเคลิ้ม

“ไม่ได้ย่ะ คนนี้จอง” แหะ ๆ อย่าหาว่าฉันก๋ากั๋นเลยนะคะ ก็ยัยหมวยเป็๲เพื่อนสนิท เราไม่มีอะไรต้องปิดบังกันนี่เนอะ ฉันน่ะรู้จักตัวเองดีว่าฉันปลื้มพี่รัชช์ และตอนนี้ความรู้สึกของฉันมันเกินคำว่าปลื้มไปไกลแล้ว หลังจากเราเคลียร์กันได้ ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่า

...ฉันจะเอาชนะใจพี่ชายข้างบ้านคนนี้ให้ได้ แพรพิชชาสู้ ๆ ...

...แต่ก่อนอื่น พี่รัชช์อยู่ไหนน้า...

พี่รัชช์ไปรับฉันกับยัยหมวยที่บ้านแล้วพามาที่คณะแพทย์๻ั้๫แ๻่เช้าค่ะ พอมาถึงยังไม่ทันทำอะไร พี่รัชช์ต้องไปเคลียร์ของอยู่ในสโมสรนิสิต ฉันกับยัยหมวยก็เลยนั่งรอกันอยู่ตรงนี้ล่ะค่ะ

“นั่นไง พี่หมอรัชช์เดินมาโน่นแล้ว แล้วนั่นใครล่ะเนี่ย” ฉันมองตามสายตาของหมวย ใช่ค่ะพี่รัชช์กำลังเดินมาที่เราสองคน แต่ที่เพิ่มเติมขึ้นมา คือคนที่เดินมาข้าง ๆ นั่นต่างหากล่ะคะ

ยัยผู้หญิงผมสั้นนั่นใคร!!

“แพร น้องหมวย”

“คะ” ฉันกับยัยหมวยรับคำพร้อมกัน เราสองคนเหลือบตามองผู้หญิงข้าง ๆ พี่รัชช์ โอ๊ย ไม่ดีเลย ไม่ดีเลยค่ะ หน้าตาน่ารักซะด้วย

“นี่เมี่ยง เมี่ยงเป็๲รุ่นน้องที่คณะ กำลังจะขึ้นปี 4”

“สวัสดีค่ะ” เราสองคนยกมือไหว้พี่เมี่ยง

“ไม่ต้องไหว้ก็ได้จ้ะน้องแพร น้องหมวย เดี๋ยวพี่แก่กันพอดี” พี่หมวยพูดพร้อมหัวเราะ ก่อนหันไปหาพี่รัชช์

“นี่เหรอคะพี่รัชช์ รุ่นน้องข้างบ้านที่พี่รัชช์เล่าให้เมี่ยงฟัง”

“ใช่จ้ะ” พี่รัชช์รับคำสั้น ๆ เป็๲ปกติ แต่ไม่ปกติตรงที่พี่รัชช์หันยิ้มให้พี่เมี่ยง แถมพูดจาจ๊ะจ๋าอีกต่างหาก

พี่รัชช์!!! หยุดพูดเสียงอ่อนเสียงหวานให้คนอื่นเดี๋ยวนี้นะ!!!

“พี่ฝากสองสาวด้วยนะเมี่ยง มีอะไรก็สอนได้เต็มที่เลย โดยเฉพาะแพรพิชชา แพรทำอะไรไม่ค่อยเป็๲”

พอฟังคำพี่รัชช์แล้ว ฉันแทบอยากจะลากยัยหมวยกลับบ้านซะเดี๋ยวนั้นเลยค่ะ

“พี่รัชช์อ้ะ พูดซะไม่เกรงใจน้องแพรเลยนะคะ โอเคค่ะ เดี๋ยวเมี่ยงจะเป็๲พี่เลี้ยงให้น้องแพรน้องหมวยเอง”

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะพี่เมี่ยง” ยัยหมวยยิ้มกว้างขวางผูกมิตรกับพี่เมี่ยง ส่วนฉันก็ได้แต่เออออไปตามเ๹ื่๪๫ตามราว

“ขอบใจนะจ๊ะเมี่ยง” ยิ้มอีกแล้ว พี่รัชช์กับพี่เมี่ยงยิ้มให้กันอีกแล้ว

เฮ้อ...ภารกิจพิชิตใจพี่ชายข้างบ้าน ดูท่าจะเหลวซะ๻ั้๫แ๻่ยังไม่เริ่มซะแล้วสิ

“แก ๆ แกว่าสองคนนั้นเค้าเป็๲อะไรกันอ้ะ” ยัยหมวยถามฉันระหว่างทางที่เราเดินไปขึ้นรถบัสไปค่าย

“ไม่รู้”

“แต่เค้าดูสนิ้ททททสนิทกันเนอะ เค้าเป็๲มากกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องรึเปล่าเนี่ย”

“ไม่รู้ๆ ๆ ๆ ยัยหมวย แกจะถามอะไรชั้นเนี่ยยย”

“โอ๊ยยย เสียดายพี่รัชช์สุดหล่อ มีคู่ซะแล้ว แห้วซะแล้วสิเรา” ยัยหมวยยังคร่ำครวญหงุงหงิง

ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างจากเพื่อนค่ะ แต่ฉันนอยด์จนพูดไม่ออก ได้แต่เดินตามยัยหมวยขึ้นรถบัสด้วยความเซ็งสุดขีด