เมื่อตื่นมาแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายเหมือนจะเป็ไข้ จักรภัทรจึงโทรไปหาแม่ก่อน วันเสาร์ออฟฟิศจะทำงานแค่ครึ่งวัน บวกกับบ่ายแก่ๆ ต้องต้อนรับแขกจากยุโรปยืนยาวไปจนถึงมื้อเย็น เลยรีบโทรไปสั่งงานเนติต่อ จากนั้นไม่นาน แม่กับเต้ยก็ขึ้นมาหาบนห้อง พร้อมสมุนไพรป้องกันไข้หวัดหลายขนาน
ถ้าป่วยเล็กๆ น้อยๆ แม่จะใช้วิธีรักษาคนในบ้านด้วยสมุนไพรก่อน ถ้าไม่จำเป็ ก็จะไม่ให้กินยาปฏิชีวนะ ซึ่งเป็อะไรที่ดีไม่น้อย พอได้ยาแล้วเขาก็ตัดสินใจนอนต่อแทนการลุกไปทำงาน เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรสำคัญมากรออยู่ ราวสิบโมงก็สะดุ้งตื่น เพราะมือถือดังขึ้น พอยกมาดูก็เห็นว่าเป็ชูชาติเลยรีบกดรับ
“ครับพี่ชาติ คุณแม่เป็ยังไงบ้างครับ”
“ก็ไม่เป็อะไรมากครับ ขาหักต้องเข้าเฝือกสักสองสามเดือนครับ คุณเกียร์โทรหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ เมื่อวานมัวแต่ยุ่งๆ แบตก็หมดด้วย ผมเพิ่งจะเห็นครับ วันนี้ผมลางานอีกวันครับ แต่ถ้ามีเื่ด่วน ผมไปหาที่ออฟฟิศได้ไม่มีปัญหาครับ”
“อืม! มาที่บ้านแทนดีกว่าครับ พอดีผมอยากคุยเื่รับสต๊าฟ เปิดใหม่ที่ย่างกุ้งน่ะครับ ว่าแต่พี่ชาติสะดวกแน่นะครับ”
“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะให้เด็กเอาเอกสารไปสมทบ ที่บ้านคุณเกียร์เลยก็แล้วกันครับ คงจะถึงราวๆ สิบเอ็ดโมงครึ่งนะครับ เผื่อรถติด”
“โอเคครับ”
นั่นแปลว่า เขามีเวลานอนให้อาการดีขึ้นกว่านี้อีกชั่วโมง เลยรีบโทรไปบอกเต้ย ให้คอยขึ้นมาปลุก แล้วก็หลับต่อ เพราะยังเพลียๆ อยู่ สะดุ้งตื่นตอนเกือบสิบเอ็ดโมงครึ่ง ซึ่งเป็เวลาที่ชูชาติใกล้จะมาถึงแล้วในความคิดเขา เลยถามเต้ยว่าทำไมไม่ปลุกตามเวลาที่บอกไว้
“คนที่ออฟฟิศก็ยังมาไม่ถึง ผมเห็นคุณเกียร์หลับลึก เลยอยากให้พักผ่อนมากๆ ก่อนครับ”
“รู้ดีจริงนะเรา”
เขาเหน็บเด็กหนุ่มน้อยๆ แต่สายตานั้นเอ็นดูยิ่ง ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ ก็พบว่ามีน้ำอุ่นกับลูกประคบแช่อยู่ในถังเฉพาะกิจ จะเห็นมันก็ตอนไม่สบาย แม่จะให้เต้ยเตรียมน้ำสมุนไพรให้อาบแทน เลยหันไปหาเต้ย
“คุณแม่ให้ใส่อะไรในห่อนี้บ้างเต้ย”
“ก็มีหอมเล็กสามหัว ใบมะขามหนึ่งกำมือ เปลือกส้มโอประมาณครึ่งลูกครับ คุณท่านบอกว่าจะช่วยบรรเทาหวัดแล้วลดน้ำมูกได้ด้วยครับ แล้วคุณเกียร์จะรับน้ำส้มคั้นเย็นๆ สักแก้วก่อนมั้ยครับ”
“ไม่ดีกว่า”
“งั้นผมจะลงไปช่วยลุงฝางลงผักต่อนะครับ ตอนบ่ายจะรีบมาทำงานส่งอาจารย์ครับ”
“อืม! ขอบคุณมาก”
นับวันเขาก็ยิ่งเอ็นดูเด็กในปกครองขึ้นเรื่อยๆ เพราะรู้งานดีไม่แพ้ผู้ใหญ่ จนบางครั้งก็ทำให้คิดถึงตอนเนติมาอยู่บ้านด้วยใหม่ๆ เพราะเป็เด็กกำพร้าและเป็เพื่อนกับน้องชายเขาั้แ่มัธยม
พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุตอนจบมัธยมปลายพอดี มีหนี้สินรุงรังและมีแววว่าจะไม่ได้เรียนต่อแน่ๆ ครอบครัวเขาสงสารเลยเอามาอยู่บ้าน ส่งเสียให้เรียน เนติตอบแทนบุญคุณด้วยการคอยดูแลเื่เล็กๆ น้อยๆ ให้เขา
ตอนนั้นน้องเขาไปเรียนอยู่อเมริกา ส่วนเขาเพิ่งกลับมาทำงานช่วยพ่อแม่ได้แค่สองปี หลังจากจบโทรที่อังกฤษกับทำงานหาประสบการณ์สองปี
แม้ตอนนี้เนติจะย้ายออกไปอยู่คอนโดของตัวเองแล้ว แต่ก็ยังมานอนบ้านเขาบ่อยครั้ง ไหว้วานให้ทำอะไร ก็ไม่เคยเกี่ยงงอน และเดาได้ไม่ยาก ว่าเต้ยก็คงจะเจริญรอยตามเนติอย่างแน่นอน
นับว่าข้าวปลาบ้านเขามียางไม่น้อย ที่ให้ใครแล้วก็ไม่เคยได้เื่ร้ายๆ กลับมา พอออกจากห้องน้ำด้วยอาการโล่งโปร่งไม่น้อยแล้ว เขาก็รีบคว้ากางเกงผ้าฝ้ายไลคร่าสีเทา
เสื้อยืดแขนยาวสีขาวลายขวางคาดดำมาใส่ด้วยความรีบ เพราะไม่ชอบผิดนัดใครและไม่ชอบให้ใครรอ ป่านนี้ชูชาติก็คงจะกำลังรออยู่แล้วเรียบร้อยก็เป็ได้
“ผมเพิ่งมาถึงได้ไม่นานเองครับ”
เขารู้ดีว่าชูชาติไม่ได้พูดความจริง เพราะรู้จากเต้ย ว่ามารอเขาได้ราวยี่สิบนาทีแล้ว
‘โฮ่งๆ ๆ’
ยังไม่ทันได้ถามชูชาติด้วยซ้ำ เสียงเ้าไส้กรอกก็ดังมาก่อนตัว ตามด้วยเสียงเ้าฮ็อทด็อก เ้าปังปังก็ส่งเสียงเล็กๆ ตามมา แล้วมันก็ถึงตัวเ้านายช้ากว่าสองหนุ่มตามเคย
“ว่าไงฮ็อทด็อก ไส้กรอก ปังปัง”
แม้จะไม่ค่อยสบาย แต่ด้วยความรักที่มีให้เ้าสามตัว จักรภัทรก็คุกเข่าลังนั่ง แล้วลูบหัวพวกมันไปมาเป็การทักทาย ชูชาติมองเ้านายหนุ่ม ปฏิบัติต่อสัตว์เลี้ยงอย่างรักและเอ็นดูแล้วก็ยิ้มบางๆ
“เห็นเต้ยบอกว่าคุณเกียร์ไม่สบาย เป็อะไรมากหรือเปล่าครับ”
“แค่หวัดนิดหน่อยครับ ได้สมุนไพรคุณแม่เข้า ก็ค่อยยังชั่วขึ้นมากแล้วครับ ผมว่าเราไปนั่งคุยข้างนอกดีกว่านะครับ อยากได้อากาศบริสุทธิ์หน่อย ป้ามณกำลังเตรียมมื้อเที่ยงให้ด้วย ท้องอิ่มแล้วเราค่อยว่ากันเื่งาน ดีมั้ยครับ”
ไม่ชวนเปล่า พอทักทายเ้าสามตัวเสร็จแล้ว เขาก็เดินนำชูชาติในวัยห้าสิบห้าไปทางมินิบาร์ในบ้าน ทะลุประตูกระจกออกไป ก็เห็นสระว่ายน้ำขนาดยี่สิบห้าเมตร มีโต๊ะเก้าอี้ กับเปลนอนจัดเรียงรายไว้ตามข้างสระเป็แนว
“เชิญพี่ชาตินั่งเลยครับ ตรงไหนก็ได้”
เขาชี้ออกไปทางสระน้ำ ส่วนตัวเองนั้น แวะเข้าหลังมินิบาร์เพื่อล้างมือให้สะอาดก่อน เพราะเพิ่งจับเ้าสามตัว แถมพวกมันก็เดินตามเขาไม่ห่าง พอเขาเดินไปหาเก้าอี้ตรงข้ามชูชาติ
พวกมันก็พากันเล่นอยู่ใกล้ๆ มณฑาผู้เป็แม่บ้านใหญ่ และคอยดูแลทุกอย่างในบ้านควบคู่กับแม่ของเขา เดินเข้ามาถามด้วยท่าทีนอบน้อม
“คุณเกียร์จะรับเครื่องดื่มอะไรหน่อยมั้ยคะ ป้าจะได้จัดมาให้ก่อน”
“ผมขอชาแค่นั้นพอครับ ใกล้จะกินข้าวแล้ว”
กำลังจะหันไปถามชูชาติ ก็เห็นว่าถือถ้วยกาแฟติดมือมาด้วยแล้ว คงมีคนในบ้านจัดการให้ เขาเลยทรุดกายลงนั่งรับลมเย็นๆ แทน
“ผมให้เด็กเอาแฟ้มมาแต่คงยังไม่ถึง น่าจะรถติดน่ะครับ คุณเกียร์คุยเื่อื่นรอไปก่อนมั้ยครับ”
เพราะบ้านชูชาติอยู่กึ่งกลางระหว่างบริษัทกับบ้านเ้านาย เลยใช้ลูกน้องเอามาส่งให้แทนการเข้าออฟฟิศเอาเอง ซึ่งจะเสียเวลาไม่น้อย
“เื่คุณแม่พี่ชาติก่อนก็ได้ครับ อาการเป็ยังไงบ้างครับ...”
และอีกหลายข้อซักถาม ด้วยท่าทีห่วงใยจากใจจริงของเขานั้น ทำให้ชูชาติรู้สึกขอบคุณไม่น้อย นี่ก็เป็เหตุผล ของการอยู่ยงทำงานกับตระกูลนี้ มายาวนานถึงสามสิบสามปี โดยไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีที่จะคิดหนีไปไหน
ส่วนอีกคนที่ไม่มีความคิดจะหนีไปทำงานไหน เฉกเช่นหัวหน้านั้น ก็กำลังก้าวออกจากแท็กซี่ ไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูเหล็กดัดทึบ พอแจ้ง รปภ. ว่ามาทำอะไรแล้ว ก็ถูกสั่งให้ยืนรอตรงข้างป้อม ระหว่างคนในป้อม โทรไปสอบถามคนในบ้านก่อน ไม่กี่นาทีก็ถูกปล่อยตัวให้เดินเข้าประตูเล็กๆ ไป
หัวใจเต้นระรัวกับภาพคฤหาสน์หรูหราตรงหน้า แม้จะมองเห็นแต่ไกลก็ตาม มัทรีไม่เคยคาดคิด ว่าชีวิตนี้จะได้มาเยี่ยมเยือนบ้านของชายในฝันเลยด้วยซ้ำ
อยากจะขอบคุณหัวหน้าไม่น้อย เมื่อจู่ๆ ก็เรียกให้เอาเอกสารมาส่ง แทนที่จะเป็รุ่นคนอื่นแถมมีรถยนต์ส่วนตัวกันทั้งนั้น ง่ายและสะดวกกว่าเป็ไหนๆ
แต่ทุกคนต่างกลัว ว่าจะต้องถูกใช้ยาวไปถึงเย็นเลยไม่มีใครมา บวกกับไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ ว่าจะถูกสั่งให้มาบ้านเ้านายผู้หล่อเหลาคนนี้ เลยคิดว่าจะต้องไปโรงพยาบาลมากกว่า คนที่มักจะถูกโยนงานหินหรืองานน่าเบื่อมาให้ประจำ ก็คือมัทรีผู้ไม่เคยแย้ง หรือขัดคำสั่งใครเลยก็ว่าได้
แฟ้มประวัติพนักงานระดับหัวกะทิหอบอยู่กับอกนั้นหนักไม่น้อย แต่ความตื่นตาตื่นใจในความสวย ความอลังการของคฤหาสน์ ที่เคยเห็นแต่ในละครหลังข่าว
กลับทำให้ไม่รู้สึกเหนื่อยแต่อย่างใด ระยะทางจากประตูไปหาตัวคฤหาสน์นั้น ก็ไกลเป็ร้อยเมตร แต่สองเท้ามีคัตชูส้นเตี้ยหุ้มอยู่ ก็ยังก้าวเดินไปได้แบบไม่ยากลำบากอะไร
“เอาเอกสารมาให้พี่ชาติค่ะ”
ประตูไม้เนื้อดี แกะสลักรูปดอกไม้เปิดอ้าเอาไว้ มัทรีไม่แม้แต่จะกล้าก้าวเท้าขึ้นบันไดที่มีเพียงห้าขึ้น จึงได้แต่ชะเง้อคอมองเข้าไปด้านใน เห็นหญิงร่างผอมเดินผ่านมาบ้านพอดี เลยรีบบอกธุระของตัว และด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แม้จะเสียงดังนิด เพราะกลัวคนในบ้านไม่ได้ยิน
“อ้อ! ทางนี้เลยค่ะ”
ความเหนื่อยยิ่งหายเป็ปลิดทิ้ง เมื่อถูกเชื้อเชิญให้เดินเข้าคฤหาสน์หลังงาม แล้วพาเดินอ้อมไปทางปีกขวา ผ่านเคาน์เตอร์บาร์ราวกับโรงแรมหรูหรา
พอทะลุประตูกระจกด้านข้างออกไป หัวใจก็เต้นตุบตับขึ้นอีก เมื่อเห็นทายาทอันดับหนึ่งของบริษัท และอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงหันมาพอดี ชูชาติเองก็หันมาหาด้วย
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”
356
