"พระชายาได้เวลาทายาแล้วเ้าคะ" เสี่ยวจูพูดขึ้นพร้อมถาดกระปุกยาในมือ
"อื้ม!เอามาสิ " ซานซานตอบกลับสาวใช้ไปอย่างสั้นๆ
ซานซานค่อยๆปลดผ้าคลุมหน้าออกทำให้เผยรอยข่วนยาวที่เห็นได้ชัด ซานซานมองาแผ่านกระจก ไม่นานนักมีเงาของคนที่คุ้นเคยค่อยๆเดินเขามาเรื่อยๆ จนภาพค่อยๆชัดเจน
คนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน.....ท่านอ๋องนี้เองที่ยืนคิ้วขมวดอยู่ข้างหลัง
"ท่านอ๋อง...ท่านมาได้ยังไง"
"ใช่ข้าเอง ซานซานใยเ้าถึงไม่บอกข้า" จากนั้นท่านอ๋องเอามือค่อยๆมาลูบาแที่ใบหน้าเมียรักเบาๆ
ซานซานรีบหันหน้าหนีทันทีแต่ก็ถูกมือท่านอ๋องรั้งไว้ก่อน
"ไม่อยากเห็นหน้าข้ารึ"
"เปล่า ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของข้าในตอนนี้ก็แค่เท่านั้น"
"หันมามองข้า" ท่านอ๋องค่อยๆประคองใบหน้าของคนตรงหน้าให้หันมา
"ข้าขอโทษที่ดูแลเ้าไม่ดีทิ้งเ้าไว้ให้ต้องมาเจอเื่เลวร้ายแบบนี้"
เขาค่อยๆลูบใบหน้าของคนตรงหน้าช้าด้วยความอ่อนโยน
"มันไม่ใช่ความผิดของท่านเสียหน่อย มันเป็เหตุบังเอิญเท่านั้น"
"แต่มัน....."แต่ไม่ทันจะพูดจบท่านอ๋องก็ถูกมือเล็กตรงหน้ามาทาบที่ริมฝีปากไม่ให้พูดต่อ
"แผลแค่นี้ข้าไม่เป็ไรจริง ท่านหายห่วงเถอะ ท่านหมอที่รักษาใบหน้าข้าบอกว่ามันจะหายถ้าข้าทายานี้หมด ท่านหายห่วงเถอะ"
"ข้ารู้เื่หมดแล้ว คนผิดก็ต้องรับโทษให้เป็ตัวอย่างของบ่าวในจวน ในรู้ฐานะและหน้าที่ของตัวเอง เสี่ยวจูเ้าก็ด้วยถึงเ้าไม่ได้เป็คนก่อเหตุแต่มีส่วน ข้าจะตัดเงินเดือนเ้าครึ่งปี เ้ายินดีรึไม่ "
"ยินดีเ้าคะ "
"เ้าแน่ใจกับคำตอบที่เ้าพูดแน่นะ "
"เ้าค่ะ ข้าน้อยไม่เสียใจกับคำพูดของตัวเองแน่นอน เพราะเื่ที่เกินขึ้นมันเกิดเื่เพราะตัวข้าน้องเอง ถ้าไม่ได้พระชายามาช่วยในวันนั้นข้าน้อยก็คงมีแผลที่หน้าแทน แค่ตัดเงินเดือนแค่นี้คงไม่พอสำหรับพระชายาทำให้เสี่ยวจูเลยสักนิด"
"เห็นแก่ที่เ้ายอมรับและสำนึกผิดต่อหน้าข้า ข้าจะให้แค่ตัดเงินเดือนแค่นั้น"
"เ้าค่ะ" เสี่ยวจูตอบรับกลับอย่างสั้น ๆ
"ส่วนเ้า ซานซาน "
"ทำไมท่านต้องมองด้วยสายตาแบบนนี้กับข้าด้วย"
"ตามข้ามา"
ท่านอ๋องไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับรีบจูงมือให้เดินตามเขาในทันที
ในขนาดที่เผ่ยเผ่ยสาวใช้ข้างของอิงหลานที่รีบเอาเื่ที่ได้มารายงานกับงานตอนนั้นโดยทั้นที
"พระชายาเมื่อครู่เผ่ยเผ่ยเห็นท่านอ๋องเดินออกจากห้องของนางด้วยอาการที่หัวเสียไม่สบอารมณ์อย่างแรงเลยเ้าค่ะ"
"หึ! นางคงไม่อย่างให้ท่านอ๋องเห็นใบหน้าที่แสนอัปลักษณ์นั้นน่ะสิ สะใจข้ายิ่งนัก และนับจากนี้จะไม่มีใครเท่าเทียบข้าได้อีก"
"แน่นอนเ้าค่ะ พระชายาของข้าน้อยงดงามที่สุด"
ในระหว่างที่นายและบ่าวกำลังชื่นชมกันอยู่นั้น...
มู๋เต๋อกับคนรับใช้ชายสองสามคนมายืนอยู่หน้าห้องพอดี ทำให้บทสนานั้นได้หยุดลง
"ขออภัยด้วยขอรับที่พวกข้ามารบกวนในการสนทนาของพวกท่าน"
"อื้มไม่เป็ไร เ้ามาที่นี่ด้วยการอันใด"
"จับนาง!"
"ปล่อย! นะมาจับข้าทำไม พระชายาเ้าช่วยเผ่ยเผ่ยด้วย"
"ปล่อยคนของข้านะ! เ้ากล้าดียังไงมาที่นี่แล้วยังมาจับคนของข้า เ้าไม่กลัวท่านอ๋องลงโทษเ้ารึ !!!!"
"ข้ามาตามคำสั่งของท่านอ๋องให้มานำตัวนางไป"
"นี่มันคนของข้า ไม่ให้เ้านำตัวนางไป"
"ขออภัยด้วยที่ข้าทำตามคำสั่งของท่านไม่ได้ เอาตัวนางไป!"
"พระชายาช่วยเผ่ยเผ่ยด้วยเ้าค่ะ"
"เผ่ยเผ่ย!"
ด้านซานซานตอนนี้ได้แต่เดินตามเขาไปอย่าไร้จุดหมายและไม่รู้อะไรเลยสักนิด แต่พอมาถึงต้องหยุดชะงัดเล็กน้อยเพราะมาเห็นคนถูกโบยและนั้นไม่ใช้ใครที่ไหน คนของเว่ยอิงหลานนี้เอง.....
"ท่าน......"
"นั่งก่อนสิ"
"แต่ว่า......." แต่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ซานซานไม่พูดอะไรต่อได้แต่ค่อยๆนั่งตามที่เขาบอกเพียงแค่นั้น
เสียงไม้ที่กระทบกับแผ่นเนื้อหลังของหญิงสาวดังสนั่นจนสามารถได้ยินได้อย่างชัดเจนรวมไปถึงเสียงร้องโอดโอยด้วยความเ็ป
ซานซานที่เห็นเช่นนั้นก็รีบไปกุมมือคนข้างๆทันที " พอเถอะท่าน นางเจ็บหนักมากแล้ว" พอที่ซานซานพูดจบ เขาก็หันไปสั่งให้หยุดโบยทันที
และไม่นานนัก เ้านายของนางก็รีบวิ่งมายืนตรงหน้าท่านโดยทันที
"ท่านอ๋องข้าขอร้องไห้หยุดตีนางเถอะ นางเป็คนสนิทของข้า ข้าขอร้องละ"
"ในเมื่อเ้ากล้าขอ ข้าก็กล้าให้เ้า แต่เ้ารู้หรือไม่เหตุใดที่ข้าต้องสั่งสอนและลงโทษนาง" อิงหลานไม่ได้ตอบอะไรออกมาได้แต่ยืนนิ่งเพียงแค่นั้น
"การที่เ้ายืนนิ่งเช่นนี้แปลว่าเ้ามีส่วนในเื่นี้ด้วยใช่หรือไม่ "
"ไม่เ้าคะ เื่นี้ข้าน้อยคิดและทำเพียงคนเดียว ..... โอ๊ย! "
"อื้ม งั้นเ้าก้ยอมรับแล้วว่าเ้าไปหาเื่เสี่ยวจูก่อน"
"เ้าค่ะ " เผ่ยเผ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา
"ท่านอ๋องพอเถอะ เื่นี้ก็ผ่านมาแล้ว ในเมื่อนางโดนลงโทษแล้วก็ปล่อยนางไปเถอะนะ ถือว่าข้าขอ" ซานซานพูดขึ้น
ในเมื่อเมียรักของเขาขอร้องขนาดนี้แล้ว เขาจะเลือกทางเลือกอะไรได้อีก นอกจากตอบตกลงแล้วปล่อยนางไป "ครั้งนี้จะปล่อยเ้าไปก่อนสักครั้ง และยังมีครั้งหน้าอีก ต่อให้ใครมาขอร้องให้เ้าข้าจะไม่ปราณีใครได้เหมือนครั้งนี้อีก แล้วเ้ายังทำตัวเสมอนายอีกข้าจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นเช่นกัน อิงหลานเ้าก็เช่นเดียว จัดการคนของเ้าด้วย ในเมื่อพวกเ้าก้าวเท้าและมาอยู่ในจวนนี้แล้วทำตามกฎระเบียบของจวนด้วย ไม่เว้นแม้แต่เ้าด้วยอิงหลาน"
" ข้าเข้าใจแล้ว ท่านโปรดวางใจข้าจะกลับไปสั่งสอนนางให้ดี จะไม่ให้เื่นี้เกิดขึ้นอีก"
"อื้ม ขอบใจที่เข้าใจข้า แยกย้าย"
ทันทีที่แยกย้าย และท่านอ๋องก็จูงมือซานซานให้เดินไปพร้อมกัน แต่ซานซานรู้สึกอะไรอย่างมองมุมมาที่เธอซึ่งพอหันดูกับเห็นสายตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยสายตาที่อํามหิตและโกรธเคืองเป็อย่างมาก ตอนนี้เธอทำได้แต่เดินตามเขาไปและต้องมาถอดใจเฮือกใหญ่ จนท่านอ๋องนั้นจับสังเกตเห็น
"เ้าเป็อะไรไป"
"ข้าแค่รู้สึกเพลียๆ ข้าอยากกลับไปพักที่ห้อง"
"อื้มมาช่วยประคองเ้าไปยังห้อง"
หลังจากนี้จะมีเื่อะไรเกิดขึ้น และ เธอกำลังคิดจะทำอะไรต่อไป ในสมองของซานซานตอนนี้คือว่างเปล่า คิดอะไรออกจริง ๆ คงจะต้องปล่อยให้มันไปตามธรรมชาติ จะเกิดอะไรก็เกิด สู้มาสู้กลับ ก็แค่นั้น....................................................
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
150
