“ข้าเป็ใครนะหรือ? เื่นั้นไม่สำคัญหรอกว่าข้าจะเป็ใคร สหายน้อย ข้ามีเวลาไม่มากนัก การที่เราได้พบกันแสดงว่ามันเป็โชคชะตาของเรา เ้าเป็คนที่พิเศษมาก ตอนนี้เ้าเป็ผู้สืบทอดของข้าแล้ว ข้าหวังว่าเ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง ”เสียงลึกลับดังขึ้น
“ผู้สืบทอดอะไร ข้าไม่เข้าใจ แล้วข้าจะออกไปจากที่นี้ได้อย่างไร” หลินเฟิงค่อนข้างสับสน เขาไม่เข้าใจที่เสียงลึกลับพูด เขาเป็ผู้สอบทอด สือทอดอะไร แล้วที่สำคัญ เขาจะออกไปจากที่มืดมิดเช่นนี้ได้ยังไง แล้วไหนเขาจะร่างกายอ่อนแออีก ทำไมเสียงลึกลับถึงบอกว่าเขาพิเศษ ตอนนี้หัวของเขาแทบจะะเิออกมาเป็เสี่ยงๆเพราะเื่ที่เสียงลึกลับบอกเขา
“ที่ๆเ้าอยู่ตอนนี้คือโลกภายในใจของเ้า เมื่อเ้าตื่นเ้าจะเข้าใจเองว่าที่ข้าพูดหมายความว่าอย่างไร ตอนนี้ข้าต้องไปแล้ว หวังว่าเ้าจะสามารถสั่นะเื มหาภิพบ ได้นะ” เสียงลึกลับค่อย
“มหาภิพบคืออะไร” หลินเฟิงถึงกับสับสนหนักกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่ามหาภิพบคืออะไร แม้ว่าจะเป็ความทรงจำของหลินเฟิงคนเก่าก็ตาม เขาจึงถามออกไปทันที
“หากเ้าอยากรู้ก็จงแข็งแกร่งขึ้น”เสียงลึกลับค่อยจากหายไป
หลินเฟิงยังคงทำสีหน้าสับสน ครุ่นคิด กังวล ตอนนี้เขาเหมือนเป็คนหลงทางที่ไม่รู้ว่าคนเริ่มต้นยังไง เดินไปทางไหน เขารู้สึกว่าโลกใบนี้มันช่างแตกต่างกับโลกใบเก่าของเขาจริงๆ มันซับซ้อนจนน่าปวดหัว บางทีไม่รู้จะดีซะกว่า จากนั้นไม่นานเขาก็รู้สึกเหมือนวูบหลับไป
ภายในหมู่บ้านตระกูลหลิน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ทั้งเปลวไฟและสายฟ้าที่อยู่บริเวณรอบๆก็ถูกร่างกายหลินเฟิงดูดกลืนจนหมดสิ้น ครั้งนี้ไม่ได้มีสายฟ้าผ่าลงมาเพิ่ม แต่กลับเป็ฟ้าฝนเริ่มหยุดตก ฟ้าผ่าฟ้าร้องเริ่มจางลงไป จนในที่สุดเมฆดำบนท้องฟ้าที่เป็ต้นกำเนิดของเหตุการณ์เหล่านี้ทั้งหมดก็ได้กระจายตัวและหายไปอย่างช้าๆ หลงเหลือไว้เพียงรอบดำไม้ที่เกิดจากเปลวเพลิงและสายฟ้าที่ผ่าลงมาเท่านั้น
หลินเฟิงที่รู้สึกตัวอีกที ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว เขาพบเพด้านห้องที่คุ้นเคย ใช่แล้ว นี้คือห้องของหลินเฟิง เขาจำได้ว่าเขาถูกฟ้าผ่าอยู่ใต้ต้นใม้ใหญ่ระหว่างทางกลับบ้าน และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ตายจริงๆ เขารู้สึกดีใจมากจนลุกขึ้นมาะโโลดเต้นโดยลืมไปเลยว่าร่างกายของเขานั้นอ่อนแอมากๆ อ่อนแอเพียงเดินก็หอบเหนื่อยแล้ว
แต่พอหลินเฟิงได้สติเขาก็หยุดทันที แล้วจากนั้นก็ตรวจร่างกายตัวเอง เขาก็ต้องประหลาดใจเพราะว่าไม่เพียงแต่เขาไม่รู้สึกเหนื่อย แต่ตอนนี้เขารู้สึกกระปรี่กระเปร่ามาก เขารู้สึกว่าตอนนี้ร่างกายของเขาแข็งแรงมากๆ บางทีมันอาจจะแข็งแรงกว่าคนปกติด้วยซ้ำ
ตอนนี้หลินเฟิงสามารถฝึกฝนระดับพื้นฐานได้แล้ว ด้วยร่างกายนี้ เขาจะสามารถเป็จอมยุทธ์ได้แล้ว นี้ทำให้เขาดีใจมากกว่าการที่เขารู้ว่าตัวเองไม่ตายเสียอีก ในโลกของจอมยุทธ์ที่ความแข็งแกร่งคือทุกอย่าง การที่ไม่สามารถเป็จอมยุทธ์ได้นั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคนที่ตายไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นมันยังทรมานมากกว่าการตายไปจริงๆเสียอีก
หลินเฟิงเริ่มสงบสติอารมณ์เองแล้วจึงเริ่มคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้น แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไรเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ดังนั้นเขาจึงปัดเื่นี้ทิ้งไปก่อน เขาไม่อยากคิดให้ปวดหัว ตอนนี้สิ่งที่เขา้ามากที่สุดคือไปเรียนรู้วรยุทธ์รพื้นฐานก่อน ส่วนเื่ที่เขายังไม่เข้าใจ เมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้นตามที่เสียงลึกลับบอก เขาก็คิกจะเข้าใจได้เอง
ก่อนที่จะไปเรียนรู้วรยุทธ์นั้น เขาสำรวจร่างกายตัวเองเสียก่อน แต่ก็ไม่พบอะไร นอกจากร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้น ตอนนี้เขาสงสัยว่าอะไรคือสิ่งที่เขาสืบทอด หรือว่าจะเป็ร่างกาย ไม่นาน เขาก็เลิกคิดเื่นี้ เอาไว้แข็งแกร่งและมีความรู้ความเข้าใจมากขึ้น เขาคงจะรู้เองนั่นแหละ
“เฟิงเอ๋อร์ เ้าฟื้นแล้วหรอ?” น้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่ก็แฝงไว้ด้วยความกังวลของเซี่ยหลั่วดังขึ้นขณะที่หลินเฟิงกำลังเปิดประตูห้องออกไป
“ข้าไม่เป็อะไรแล้วท่านแม่ ท่านไม่ต้องเป็ห่วง” หลินเฟิงตอบอย่างกระฉับกระเฉงเพื่อแสดงออกว่าเขาแข็งแรงดี
เดิมทีที่โลกใบเก่าเขาอยู่ตัวคนเดียวมานาน ไม่มีใครคอยเป็ห่วงเขา ไม่มีใครสนใจเขา เมื่อได้มายังโลกใบนี้ เขาก็ได้รับความรัก ความห่วงใย ดูแลเอาใจใส่จากบิดามารดาที่โลกใบนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ เขาคิดแล้วว่าั้แ่นี้ไปเขาจะเป็เฟิงเอ๋อร์ของพวกเขา เขาจะรักพวกเขาให้เหมือนกับพ่อแม่ของตนเอง เขาจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหรือรังแกเขาเด็ดขาด
“เมื่อวานทำไมเ้าถึงออกไปข้างนอกละ หากเป็อะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร?” เสียงของหลินเทียนตำหนิหลินเฟิงก็ดังขึ้น แต่ถ้าฟังดีๆแล้วจะรู้ว่าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็ห่วงและผ่อนคลายที่หลินเฟิงไม่ได้เป็อะไร
“ข้าออกไปเดินเล่นข้างนอกมา ข้าไม่ชอบอยู่แต่ในบ้าน”หลินเฟิง
“แล้ววันนี้เ้าจะออกไปไหนอีก เ้าเพิ่งจะตื่น เ้าควรพักผ่อนเสียก่อน” เซี่ยหลั่วพูดห้ามเมื่อเห็นว่าหลินเฟิงมีท่าทีจะออกไปข้างนอกอีก เนื่องด้วยร่างกายอ่อนแอ แล้วไหนจะนอนตากฟนมาทั้งคืนอีก แม้แต่คนปกติยังเสี่ยงต้องนอนโทรมอยู่บ้านเลย
“ข้าจะไปหอตำรา ข้าอยากเรียนรู้วรยุทธ์พื้นฐาน”หลินเฟิงตอบตามจริง เขาไม่้าปิดบังอะไรจากบิดาและมารดาที่เขารัก ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งเจอกับพวกเขาได้ไม่นานก็ตาม แต่ด้วยความรักที่พวกเขามอบให้กับเขานั่นมันมากพอแล้วสำหรับคนที่ไม่เคยได้รับความรักอย่างเขา
เมื่อทั้งคู่ได้ยินว่าหลินเฟิงจะฝึกวรยุทธ์พื้นฐาน พวกเขาก็ใทันที ร่างกายของเฟิงเอ๋อร์อ่อนแอไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงจะไปฝึกฝนวรยุทธ์ พวกเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“เฟิงเอ๋อร์ เ้าแน่ใจแล้วหรือว่าร่างกายของเ้าจะไม่เป็ไร” เซี่ยหลั่วถามอย่างเป็ห่วง หากคนที่ร่างกายไม่แข็งแรงฝืนฝึกฝนวรยุทธ์แล้วละก็ อาจจะเป็อันตรายก็ได้
“ให้ข้าได้ลองดูสักอีกสักครั้งเถอะ ข้าไม่้าเป็สวะ หากข้าไม่ไหวข้าจะไม่ฝืนตัวเองแน่นอน” หลินเฟิงไม่ได้บอกความจริงกับพวกเขา เขารู้สึกว่าเื่พวกนี้ควรจะเป็ความลับไปก่อน แม้แต่ตัวเขายังสับสนเลย
“เมื่อเ้าได้เลือกแล้ว ข้าก็จะสนับสนุนเ้า เพียงแต่อย่าดื้อดึงเกินไป” หลินเทียนพูดกับหลินเฟิงด้วยความเป็ห่วง
แม้ว่าพวกเขาจะดีใจที่ลูกของพวกเขานั้นพยายามอีกครั้ง ทำให้พวกเขารู้สึกภูมิใจกับลูกคนนี้มาก แต่พวกเขาก็ยังเป็ห่วงมากอยู่ดี การฝึกวรยุทธ์ไม่ใชาเื่ง่าย แล้วไหนจะร่างกายที่อ่อนแออีก บางทีมันคงเป็เส้นทางที่ยากจนแสนสาหัสแน่นอน และอาจจะไม่สำเร็จด้วยซ้ำ
“แล้วข้าจะกลับมา” เมื่อหลินเฟิงบอกพ่อกับแม่เสร็จ เขาก็เดินจากไปทันที เขารีบตรงไปยัง หอตำรา ของหมู่บ้านตระกูลหลิน เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากที่จะได้ฝึกฝนวรยุทธ์แล้ว
‘รอก่อนเถอะ พวกเ้าท่ดูถูกข้าและครอบครัวของข้าไว้ ข้าจะทำให้พวกเ้าทุกคนต้องชดใช้’ หลินเฟิงนึกในใจ เขาจะทำให้ทุกคนต้องใและตะลึงในความสามารถเขาให้ได้ จากนั้นเขาจะเรียกร้องสิ่งที่ควรเป็ของบิดาและมารดาของเขากลับมา
ผ่านไปไม่นานหลินเฟิงก็มาถึงสถานที่ที่หนึ่ง เป็หอสูงสามชั้น เหนือประตูทางเขาเขียนไว้ว่า หอตำรา มันดูใหญ่โตกว่าบ้านของเขาแน่นอน และยังมีรุ่นเยาว์เข้าออก หอตำรา กันอย่างต่อเนื่อง บางคนที่เห็นหลินเฟิงก็มองเขาด้วยสีหน้าดูถูกทันที บางคนก็มองเขาอย่างสงสาร เห็นใจ การที่เขาเกิดมาจากหลินเทียนและเซี่ยหลั่ว อัจฉริยะของตระกูลทั้งสอง ถึงแม้ว่าหลินเทียนจะเกิดเหตุทำให้พลังลดลง แต่บุตรของเขาก็ไม่ควรเป็สวะที่ร่างกายอ่อนแอจนไม่สามารถฝึกฝนวรยุทธ์ได้เช่นนี้ ที่หน้าแปลกคือเขาควรจะตายเนื่องจากเข้าไปในป่าหลังหมู่บ้านตระกูลแล้วกลับมาพร้อมอาการาเ็สาหัสถึงตายได้ต่างหาก ข่าวนี้รู้กันทั้งหมู่บ้าน แล้วจะไม่ทำให้พวกเขาตะลึงได้อย่างไร
หลินเฟิงไม่ได้สนใจคนรอบๆ เขาทำเพียงเดินเข้าไปภายในหอตำราแทน ตอนนี้เขาจะปล่อยให้คนพวกนี้ดูถูกเขาไปก่อน เมื่อไหร่ที่เขาฝึกฝนวรยุทธ์สำเร็จ พวกเขาทุกคนจะต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆแน่นอน ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะเริ่มต้นแล้ว
899
