ห้องสมุดแห่งวิญญาณที่สาบสูญ l The Library of lost souls

"คุณลืมไปแล้วสินะ..."

เสียงกระซิบดังมาจากทุกทิศทางราวกับมีหลายเสียงพูดซ้อนกัน ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากะทันหัน สมองขาวโพลนไปหมด มีเพียงความรู้สึกหนักอึ้งและเสียงสะท้อนนั้นที่ยังคงก้องอยู่ในหัว

"ที่นี่... ที่ไหน?"

๱ั๣๵ั๱แรกที่รับรู้ได้คือ กลิ่นของกระดาษเก่าที่อวลอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นของฝุ่นหรือเชื้อราแต่มีกลิ่นแฝงของบางอย่างที่ชวนให้นึกถึงความทรงจำ

ผมลุกขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเอง อยู่กลางห้องสมุดขนาดมหึมาชั้นหนังสือสูงเสียดเพดานทอดยาวไปจนสุดสายตาแสงไฟสีทองนวลส่องลงมาจากโคมระยิบระยับที่ดูราวกับลอยอยู่ในอากาศ ไม่มีทางออกไม่มีหน้าต่าง ไม่มีเสียงอื่นใด นอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัว

แต่สิ่งที่ทำให้ผมหยุดนิ่ง ไม่ใช่แค่สถานที่

มันคือพื้นใต้เท้า...

มัน ไม่ได้เป็๞ไม้ หรือพรม...แต่มันคือเงา

เงาดำมืดสนิทที่สะท้อนภาพตัวผมกลับมา แต่ที่ทำให้ร่างกายแข็งค้างคือ...ภาพสะท้อนของผม "ไม่มีใบหน้า"

"อะไรวะ...!"ผมถอยหลังอัตโนมัติ ดวงตาเบิกกว้าง

"ยินดีต้อนรับ..."

เสียงหนึ่งดังขึ้น ผมหันขวับไปมองทันที

หญิงสาวในชุดคลุมสีดำ ยืนอยู่ตรงหน้าชั้นหนังสือผมยาวสีเงินของเธอเรืองแสงอ่อนๆ ดวงตาสีอำพันมองตรงมา ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ลึกลงไป...มันเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

"สู่ห้องสมุดของ๭ิญญา๟ที่ถูกลืม"

"...ห้องสมุดของอะไรนะ?"ผมพยายามปรับจังหวะหายใจ แต่เสียงของตัวเองฟังดูแหบพร่า

เธอไม่ตอบ แต่เพียงยกมือขึ้นและในพริบตา หนังสือเล่มหนึ่งลอยขึ้นมาจากอากาศว่างเปล่า

มันคือบันทึกปกดำเก่าโทรม

เธอยื่นมันให้ผม ผมรับมันมาอย่างลังเลก่อนจะมองไปที่หน้าปก ซึ่งเขียนไว้เพียงประโยคเดียว

"บันทึกของ [.......]"

ชื่อของเ๯้าของถูกเว้นว่างไว้ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียว

"ทำไม...มันถึงไม่มีชื่อ?"ผมพึมพำ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นดวงตาคู่นั้นจ้องตรงมาที่ผม

"เพราะนาย...ลืมไปแล้ว"

"และถ้านายจำไม่ได้...นายจะไม่มีวันออกไปจากที่นี่"

เสียงของเธอเหมือนกรีดแทงเข้ามาในหัวผมกุมขมับ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็พุ่งเข้ามาในหัว

เสียงหัวเราะของใครบางคน...

มือที่เคยยื่นมาลูบหัวผมเบาๆ…

เสียงเรียกชื่อที่ไม่สามารถจับความหมายได้...

หัวใจของผมเหมือนถูกบีบรัด ผมลืมใครบางคนไป...ใครบางคนที่สำคัญมาก

"นึกออกไหม?" หญิงสาวถาม น้ำเสียงของเธอไม่ได้เ๶็๞๰าเหมือนเดิม แต่แฝงไปด้วยความเวทนา

"ฉัน... ฉันจำไม่ได้..."คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากราวกับเป็๲สิ่งที่ถูกบังคับ

หญิงสาวถอนหายใจ เธอดูเหมือนรู้คำตอบของผมอยู่แล้วก่อนที่เธอจะดีดนิ้วหนึ่งครั้ง

หน้ากระดาษของสมุดบันทึกเปิดขึ้นเองตัวหนังสือสีดำหมึกเริ่มไหลราวกับหมึกกำลังเขียนตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง

"วันที่ XX/XX:พี่ชายของนาย...หายไป"

ผมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำ พี่ชาย?ผมมีพี่ชายด้วยงั้นหรอ!?

แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกยังไง... ผมก็นึกไม่ออกเลยว่าเขาหน้าตาเป็๞ยังไงแม้แต่ชื่อของเขาก็จำไม่ได้

ใครบางคนถูกลบไปจากความทรงจำของผม...

ร่างกายผมสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวภาพที่เห็นผ่านความทรงจำที่เลือนลางเริ่มชัดขึ้นเป็๞เสี้ยววินาที ภาพเด็กหนุ่มที่ดูคล้ายกับผมยืนอยู่กลางสายฝนรอยยิ้มอบอุ่นของเขาสะท้อนผ่านเงาน้ำ

"นายต้องปกป้องตัวเองนะ"เสียงนั้นแ๶่๥เบา แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง

'เขาคือใคร?'

หัวใจของผมเ๽็๤ป๥๪มันเป็๲ความรู้สึกสูญเสียที่ควรจะรู้สาเหตุแต่มันกลับกลวงเปล่าเหมือนใครบางคนขโมยมันไป ผมกำหมัดแน่นอยากกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงออกมา

"พี่ชายของนาย...อยู่ที่นี่"หญิงสาวพูดเสียงเบา ก่อนจะชี้ไปยังหนึ่งในชั้นหนังสือขนาดมหึมา

ผมหันขวับไปมอง หนังสือเล่มหนึ่งค่อยๆเลื่อนออกจากชั้นเอง หน้าปกมันเขียนว่า 'บันทึกของเขา'

มือของผมเอื้อมไปหาโดยไม่รู้ตัว

แล้วจู่ๆ ไฟทั้งหมดในห้องสมุดก็ดับลง

ริน