เมื่อสายลับหลายหน้าอย่างข้า ข้ามเวลามาเป็นชายาแพทย์ยืนหนึ่ง (นิยายแปล)

ฉู่หวาถิงหัวเราะเบาๆ “จริงๆ แล้วข้าไม่ได้อยากไปนักคิดว่าเดี๋ยวคงได้ดูละครน้ำเน่าแน่ๆ”

        ฉู่จวินหลันกลับกล่าวว่า “ก็คิดเสียว่าไปดูเรื่องสนุกถึงไปโรงงิ้วก็ใช่ว่าจะได้ดูละครสนุกขนาดนี้รอให้ข้าฝังเข็มเสร็จก่อนเดี๋ยวพวกเราค่อยไปดูกันบางทีอาจมีบทให้ข้าแสดงด้วยก็ได้นะเจ้าคะ”

        ฉู่หวาถิงนึกถึงเรื่องวันนั้นแล้วอดกังวลไม่ได้เขาปลอบว่า “ไม่ต้องกังวล ครานั้นฉู่เมิ่งอิ๋งรังแกเจ้าเรื่องที่เกิดขึ้นโทษเจ้าไม่ได้ หากพวกเขายังคิดจะใส่ร้ายเจ้าอีกพี่ชายคนนี้จะคอยหนุนหลังเจ้าเอง!”

        “ดีเลย เช่นนั้นข้าจะให้ท่านเป็นที่พึ่งของข้า”ฉู่จวินหลันยิ้มกว้างจากใจจริง

        จากความทรงจำของร่างเดิมพี่ชายผู้นี้เป็นคนอ่อนโยน ไม่ค่อยมีเรื่องขัดแย้งกับผู้ใดทุกครั้งที่เขาโกรธล้วนเป็นเพราะมีคนมากลั่นแกล้งรังแกนาง

        ความผูกพันทางสายเลือดที่บริสุทธิ์เช่นนี้ทำให้นางรู้สึกราวกับแช่อยู่ในบ่อน้ำร้อน แม้จะรู้สึกแปลกแยกในโลกนี้มาโดยตลอดแต่ความรู้สึกห่างเหินนั้นค่อยๆ จางลงเพราะสายใยบางเบาที่เริ่มก่อตัว

        ฉู่จวินหลันดูเวลาจากนั้นก็ถอนเข็มให้ฉู่หวาถิงอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบเทียบยาออกมาแก้ไขเพิ่มเติม

        “ท่านกินยานี้อีกสักสองสามวันรอข้าสกัดกระสายยาได้เพียงพอแล้วค่อยเปลี่ยนชุดยาใหม่ตอนนั้นต้องใช้ยาทาภายนอกรักษาดวงตาด้วย”

        “ได้ ตามใจเจ้า”ฉู่หวาถิงได้ยินเสียงพู่กันขูดกระดาษของน้องสาวก็หัวเราะอย่างเอ็นดู

        ขณะนั้นเองพลันมีเสียงอึกทึกดังมาจากนอกเรือนพร้อมกับฝีเท้าวุ่นวายจากนั้นหญิงรับใช้คนหนึ่งตะโกนดังลั่น “รีบพาคุณหนูสามไปที่โถงหน้า!”

        ฉู่จวินหลันเลิกคิ้ว “พี่ชายใหญ่พวกเขามาแล้วเจ้าค่ะ”

        สีหน้าฉู่หวาถิงเผยความกังวลก่อนจะก้าวมากันนางไว้ด้านหลัง

        บ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาหญิงรับใช้คนที่นำหน้านามเก๋อมามาหายใจฟึดฟัดอย่างขุ่นเคือง ยืนเท้าเอวตะคอกว่า “คุณหนูสามเชิญไปกับพวกเราด้วย!”

        ฉู่หวาถิงเอ่ยเสียงเข้ม “พวกเจ้าเป็นคนของเรือนไหนกันเหตุใดถึงกล้าพูดจาไม่เคารพคุณหนูสามถึงเพียงนี้ นายเจ้าเป็นคนสั่งหรือ”

        “โอ๊ะ คุณชายใหญ่”เก๋อมามาแค่นยิ้มเยาะ “ถึงอนุหวังจะอบรมลูกสาวไม่เข้าท่าอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยสอนให้ใส่ร้ายพี่น้องร่วมตระกูลเช่นนี้นะเจ้าคะคุณหนูสามปกติก็หยิ่งยโสอยู่แล้วแต่นี่ดันสร้างเรื่องให้คนทั้งเมืองหลวงรู้กันทั่ว ทำให้ตระกูลฉู่เดือดร้อน นายท่านกับฮูหยินผู้เฒ่าโกรธยิ่งนักบ่าวอย่างพวกเราก็พลอยถูกร่างแหไปด้วย”

        ฉู่หวาถิงโดยนิสัยไม่ใช่คนช่างโต้เถียงแต่เมื่อถูกบ่าวตำหนิเช่นนี้ก็โกรธจนหน้าแดง แต่กลับพูดได้เพียง “เหลวไหล!”

        ฉู่จวินหลันที่ยืนอยู่ข้างหลังมองเขาที่พูดไม่เก่งแต่ยังคงปกป้องนางพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ นางเดินยิ้มออกมาหาเก๋อมามา

        “เก๋อมามา”

        “คุณหนูสามยังจำบ่าวได้ด้วยหรือเจ้าคะน่าชื่นใจเสียจริง อย่างว่าเล่า ในสายตาคุณหนูสามแม้แต่อนุหวังก็ยัง...”

        เพียะ!

        ฉู่จวินหลันฟาดฝ่ามือลงบนหน้าของเก๋อมามาอย่างไม่ลังเลทำเอาอีกฝ่ายหน้าหัน คำพูดทั้งหมดพลันติดค้างอยู่ในลำคอ

        “เจ้านับเป็นตัวอะไรถึงกล้าพูดจาหยาบคายต่อพี่ชายข้าเช่นนี้”

        “นี่!”เก๋อมามาโมโหจนตัวสั่น มือหนึ่งจับแก้มที่โดนตบ อีกมือยกชี้หน้าด่า “ท่านวางยาคุณหนูจวนเหวินชางปั๋วจนเป็นเรื่องใหญ่แล้วยังกล้าอวดดีอีกหรือนายท่านกับฮูหยินผู้เฒ่าไม่มีวันปล่อยท่านไว้แน่!”

        “ข้าไม่เห็นรู้เลยว่าพ่อกับท่านย่าข้าแต่งตั้งให้เก๋อมามามีสิทธิ์ตัดสินใจแทนได้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

        “ข้าไม่ได้พูดอย่างนั้น!”

        “หากยังพูดมากอีกข้าจะไม่ออมมือ จะลองดูหรือไม่”

        คราวนี้เก๋อมามาที่ยังหูอื้อกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรอีกรีบหมุนตัวเดินหนีไปพร้อมกับบ่นพึมพำตลอดทาง

        ฉู่จวินหลันหันกลับมาก็เห็นเป่าเล่อกับจื่อเยียนยืนอ้าปากค้างมองนางอยู่

        นางยิ้มบางอีกครั้งกลับมาเป็นกุลสตรีผู้สง่างามเช่นเคย ก่อนจะพยุงแขนฉู่หวาถิง “พี่ชายใหญ่พวกเราไปโถงหน้ากันเถิดเจ้าค่ะ”

        ฉู่หวาถิงพยักหน้าลูบมือนางแล้วถามอย่างห่วงใย “เจ็บมือหรือไม่ ครั้งหน้าอย่าลงมือเองจะลงโทษบ่าวคนหนึ่งสั่งให้คนอื่นตีก็พอ”

        เก๋อมามาที่เดินนำอยู่ถึงกับสะดุด

        “พี่ชายพูดถูกเจ้าค่ะแต่บางทีได้ลงมือกับคนที่อาศัยบารมีเจ้านายกดหัวผู้อื่นมันก็สะใจดีนะเจ้าคะ”

        “เจ้านี่นะ” ฉู่หวาถิงถอนใจอย่างเอ็นดู

        เขาเคยเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับกฎระเบียบเป็นที่สุดทว่าหลังจากพบกับความอำมหิตในเรือนใน ความคิดก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

        กฎอะไรเล่า มารยาทอะไรกันขอแค่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ ขอแค่ฉู่จวินหลันมีความสุขทุกอย่างล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป

        ทั้งหมดรีบเดินไปยังโถงหน้าทันที

        ฮูหยินผู้เฒ่ากับฮูหยินเหวินชางปั๋วนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานโดยมีฉู่ไฉเหลียง ฉู่ไฉจวิ้นนั่งเรียงถัดลงมา ส่วนอนุหวัง อนุซุนและอนุซูยืนอยู่ด้านหลังฉู่ไฉเหลียงพร้อมกับฉู่เมิ่งอิ๋ง ฉู่อวิ๋นเจียวและฉู่เพ่ยซาน

        บนเก้าอี้กลมข้างกายฮูหยินเหวินชางปั๋วมีสตรีชุดสีชมพูผู้หนึ่งนั่งอยู่สวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้า คนผู้นั้นก็คือซูอิ้งเส่ว์

        องครักษ์จากจวนเหวินชางปั๋วล้วนถือไม้ท่อนยาวยืนล้อมรอบฮูหยินกับซูอิ้งเส่ว์ไว้ แต่ละคนท่าทางเคร่งเครียดพร้อมรับมือ

        บุรุษเหล่านั้นล้วนกำยำล่ำสันจนผู้คุ้มกันจวนตระกูลฉู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังฉู่ไฉเหลียงรู้สึกตึงเครียดเช่นกันบรรยากาศสองฝ่ายมาคุอย่างยิ่ง

        เมื่อเก๋อมามาเข้ามาในห้องโถงก็เดินไปหาอนุหวังโดยตรงเผยให้เห็นรอยฝ่ามือชัดเจนบนใบหน้า

        “อนุหวังเจ้าคะบ่าวพาคุณหนูสามมาแล้วเจ้าค่ะ”

        อนุหวังเห็นหน้าของเก๋อมามาแดงเช่นนั้นก็หรี่ตาก่อนจะถามด้วยเสียงขุ่นเคือง “ใครตบเจ้า”

        เก๋อมามาทำท่าทางน้อยใจคุกเข่าลงพูดเสียงอ่อน “อย่าใส่ใจเลยเจ้าค่ะหากเจ้านายจะตบตีบ่าวก็หาใช่เรื่องแปลก”

        อนุหวังเบิกตากลมโตขึ้นทันใดดวงตาแดงคลอไปด้วยน้ำตา หันไปมองฉู่ไฉเหลียงอย่างเว้าวอน “ท่านนาย...”

        ฉู่ไฉเหลียงโกรธจนอดกลั้นไม่ไหวตบที่เท้าแขนเสียงดัง “หลันเจี่ยร์ ยังไม่รีบออกมาอธิบายความจริงอีกหรือ!”

        ฉู่หวาถิงรู้สึกกังวลอย่างมากกำลังจะเอ่ยปากแต่ฉู่จวินหลันกลับบีบมือเขาเบาๆ

        เขาลังเลเล็กน้อยก่อนตัดสินใจเชื่อใจน้องสาว

        “คารวะท่านย่า ท่านพ่อ และท่านอารองเจ้าค่ะ”ฉู่จวินหลันก้าวออกมาอย่างสง่างาม จากนั้นคารวะอย่างมีมารยาทก่อนจะหันไปยอบกายคำนับฮูหยินเหวินชางปั๋ว “ขอให้ฮูหยินเหวินชางปั๋วสบายดีนะเจ้าคะ”

        ฉู่จวินหลันเคยพบฮูหยินเหวินชางปั๋วในงานชุมนุมผู้สูงศักดิ์เมื่อคราวก่อนแม้ซูอิ้งเส่ว์จะน่ารำคาญ แต่ฮูหยินผู้นี้กลับสุขุมและรู้จักกาลเทศะ เพราะเช่นนั้นแม้อีกฝ่ายจะบุกเข้ามาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด ฉู่จวินหลันก็ยังคงวางตัวมีมารยาททำให้บรรยากาศตึงเครียดคลายลง

        ฮูหยินเหวินชางปั๋วพยักหน้าเล็กน้อยกล่าวอย่างหนักแน่น “คุณหนูสาม วันนี้ข้ามาหาเจ้าเพราะมีเรื่องต้องถามให้แน่ชัด”

        “เชิญฮูหยินถามมาเถิดเจ้าค่ะหากข้ารู้อะไรจะตอบโดยไม่ปิดบังแน่นอน”ฉู่จวินหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและกล่าวอย่างมีเหตุผล

        เมื่อเห็นนางสุภาพนอบน้อมเช่นนี้แล้วหันไปดูเก๋อมามาที่หน้าบวมฉึ่ง ฮูหยินเหวินชางปั๋วก็คิดในใจว่า

        ตระกูลนี้ช่างไร้ระเบียบนักไม่มีฮูหยินใหญ่ มีแต่อนุดูแลเรือนไม่รู้ว่าบุตรสาวภรรยาเอกที่ภรรยาเก่าทิ้งไว้ต้องทนอยู่ในความลำบากเพียงใดสตรีที่งามสง่า รู้หนังสือ รู้ธรรมเนียมและเชี่ยวชาญวิชาแพทย์เช่นนี้ไม่มีเหตุผลจะลงไม้ลงมือกับบ่าวพร่ำเพรื่อเกรงว่าคงเป็นเพราะถูกบ่าวรังแกจนทนไม่ไหวมากกว่า

        ฮูหยินเหวินชางปั๋วเอ่ยถาม“คุณหนูสามเคยมีเรื่องบาดหมางกับคุณหนูสี่จวนข้าหรือไม่”

        “ไม่มีเจ้าค่ะกล่าวตามตรงข้าเคยได้ยินพี่หญิงรองพูดถึงสหายสนิทคุณหนูสี่จวนเหวินชางปั๋วอยู่บ่อยครั้งแต่ไม่เคยมีโอกาสพบหน้า จนกระทั่งในงานชุมนุมคราวก่อนจึงได้รู้จักพี่หญิงซูเป็นครั้งแรกเจ้าค่ะ”

        “เช่นนั้นหรือแล้วเหตุใดเจ้าถึงวางยาในชาดของอิ้งเส่ว์เล่า”