ฉันลงลิฟท์มาที่ชั้นจอดรถสำหรับชั้นวีไอพี และนี่คือสิ่งที่แย่ที่สุกคือฉันลืมว่าฉันจอดรถไว้ตรงไหนมันเยอะจนตาลายไปหมดฉันค่อยๆ เดินจากหน้าประตูทางออกห้างหารถตัวเองไปเรื่อยๆ ใครมารู้มาเห็นเขาฉันคงจะอายตายแน่ๆ นั้นไงเจอแล้วฉันมองไปที่รถฉันที่จอดอยู่ เอ๊ะ....ใครยืนอยู่ตรงนั้นฉันรีบเดินไปดูคนที่มาวนเวียนอยู่ที่รถฉัน
"พี่ฟ้าหรอ" พอเห็นชัดขึ้นฉันก็มั่นใจทันที่ว่าเขาแน่ๆ หรือฉันจะเดินกลับเข้าไปในห้างอีกรอบดีแล้วเขามาทำอะไร มารับแฟนเขาหรือเปล่าจะกลับเข้าไปหรือจะกลับบ้านดี
"อิงพี่รออยู่เลย" ฟ้า
"รอ?..อิงหรอ" รอฉันหรอเขารู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี้แล้วรู้ว่านี้คือรถฉันด้วย
"ใช่พี่มารออิง พี่อยากจะขอคุยอะไรกับอิงหน่อยได้ไหม" เขารวยรวมความกล้าที่อยากจะมาเปิดใจพร้อม เคลียร์กับเอให้ได้ในวันนี้
"จริงจังมากเลยหรอค่ะ" ถ้าไม่เห็นสีหน้าที่จริงจังและตั้งใจขนาดนี้ฉันคงจะตอบกลับไปเลยว่าไม่สะดวกแต่พอเจอแบบนี้เข้าบอกเลยว่าฉันปฏิเสธไม่ลงจริงๆ
"นะอิงพี่อยากคุยเื่นี้กับอิงจริงๆ" วันนี้เจาพกความมั่นใจมามากพอที่จะยอมพูดวันนี้
"ก็ได้ค่ะงั้นเราเข้าไปคัยกันข้างในไหมค่ะ" ฉันเดินเอาของไปใส่รถแล้วกำลังจะเดินเข้าไปแต่เดินเขาดึกข้อมือเอาไว้ก่อน
"ไม่เข้าหรอค่ะ" ก็เห็นบอกจะคุยนี่น่าแล้ว......
"ไปคุยกันที่อื่นดีกว่านะค่ะ" จริงๆสำหรับเขาที่ไหนก็ได้แต่เขารู้ว่าพิมอยู่ในห้างนี้เขาอยากคุยกับเธอก่อนแล้วค่อยไปคุยกับพิม
"อ่อ งั้นที่ไหนค่ะพี่ฟ้าขับนำเลยเดี๋ยวอิงขับตาม"
"เดี๋ยวพี่ไปรถอิงพี่ขับให้นะค่ะ" ฟ้ายื่นมือไปขอกุญแจรถอีกฝ่ายก็ยื่นให้แบบงงๆ
"เอ่อ...แล้วรถพี่ฟ้าล่ะค่ะ" ถ้าไปรถฉันรถก็ต้องจอดอยู่นี้ล่ะสิ
" เดี๋ยวพี่ให้คนมาเอา เราไปกันเถอะ" ฟ้าเปิดประตูขึ้นไปนั่งตำแหน่งคนขับ
"ทำไมเราถึงคุยที่ห้างไม่ได้ล่ะค่ะ" จริงๆในห้างร้านอาหารคาเฟ่หรือที่นั่งเยอะมากเลยนะนั่งตรงไหนก็ได้
"พี่ว่าคนมันเยอะไปพี่อยากคุยกับอิงโดยส่วนตัว" แต่ความจริงแล้วเธอแค่กลัวจะเจอพิมก็เท่านั้น
"พี่ฟ้าพูดแบบนี้คงไม่ได้.....เกี่ยวกับอะไรธุรกิจดำมืดหรือเื่ที่มันไม่ดีหรือเปล่าค่ะ" ถ้าเื่มันจะส่วนขนาดนั้นฉันก็คิดดีไม่ได้เลย
"ฮ่าๆ ไม่มีเื่แบบนั่นแน่นอนพี่ไม่ยุ่งไม่ทำแบบนั้น" เขาหัวเราะเสียงดังกับความคิดของอีกฝ่าย
"แล้วทำไมเราถึงไม่คุยที่ห้างล่ะค่ะ" ฉันก็ไม่ได้อยากจะคิดให้ตลกอะไรแบบนั้นหรอก แค่สงสัย
"คนเยอะพี่กลัวคุยไม่รู้เื่ไม่มีสมาธิค่ะ" ฟ้า
"ค่ะ" ฉันนั่งรถไปเรื่อยๆ ไม่ได้เปิดปากพูดอะไรกับเขาส่วนเขาก็ไม่พูดอะไรกับฉันเหมือนกัน ผ่านไปสักพักเขาก็เลี้ยวมาในร้านอาหารร้านหนึ่ง
"ถึงแล้ว" ฟ้า
"ร้านนี้หรอค่ะ" ฉันมองไปจะพูดไงดีล่ะมันแบบเอ่อ...เหมือนร้านอาหารแนวบ้านผีสิงอะไรแบบนี้ฉันเปิดประตูรถก้าวขาลง ก็รู้สึกมันคือร้านอาหารจริงๆหรอเพื้อความมั่นใจฉันหันไปดูที่ป้ายชื่ออีกครั้งมันก็ร้านอาหารนีน่า
"มันแปลกๆไปหรอ" ฟ้ายืนมองอีกฝ่ายที่กำลังพิจารณาอย่างจริงจัง
"มันก็ไม่เชิงว่าแปลก แต่มันร้านอาหารจริงๆหรอค่ะ" ใช่มันไม่เชิงว่าแปลกแต่มันดูอย่างไงดีล่ะบอกไม่ถูก
"เข้าไปข้างในกันเถอะ" ฟ้า
"ค่ะ" ฉันเดินตามเขาเข้าใจในร้าน...แล้วฉันก็ต้องใอีกรอบเพราะข้างในมันสวยมากต่างจากข้างนอกที่ดูแล้วคือไม่น่าจะเป็ร้านอาหารได้เลย
"จองไว้สองที่ค่ะ เหมือนฟ้า" ฟ้า
"เชิญทางนี้ค่ะ" พนักงาน
"ป่ะ"ฟ้า
"ได้ค่ะ" ฉันเดินตามพนักงานกับเขาไปตลอดทางจะบอกว่าหน้าร้านไม่ชวนหน้าเข้าแต่คนก็เยอะแถมรถที่จอดหน้าร้านยังเยอะมากพอควรอีก ฉันเดินมาถึงหน้าห้องโซนvipเื่มันน่าจะสำคัญขนาดนั้นเลยสินะ
"ขอน้ำปั่น2แก้วค่ะ"ฟ้า
"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะค่ะ" พนักงาน
"พี่ฟ้ามีอะไรจะพูดกับอิงหรอค่ะ" จริงๆแล้วรีบพูดมันก็ดีนะฉันไม่อยากสงสัยค้างคาว่ามันคือเื่อะไร
"พี่อยากจะมาคุยเื่ของเราสองคน" ฟ้า
"เื่ไหนค่ะ" ตอนนี้ฉันเริ่มอยู่ไม่สุข
"พี่รู้ว่าที่ผ่านมาเราก็ยังรู้สึกดีให้กัน พี่รักอิงมากตอนนั้นรักแบบไหนตอนนี้ก็รักแบบนั้นมันไม่ได้เปลี่ยนไปเลย" เขาไม่ได้คิดไปเองแน่ๆเพราะเอยเองก็บอกกับเขาแบบนั้นเหมือนกัน
"............." ตอนนี้เสียงของฉันหายไปแล้วแม้แต่จะอ้าปากยังอ้าไม่ได้เลย
"ที่พี่อยากคุยคือขอให้เรากลับมาลองเปิดใจให้กันสักครั้งอิงยังไม่ต้องคบกับพี่ก็ได้แค่ให้พี่ได้มีโอกาสกลับไปอยู่ข้างอิงอีกครั้งจะได้ไหม" ฟ้าจ้องตาอิงด้วยความมั่นใจ
"พี่ฟ้าทำแบบนี้ไม่ถูกนะคะ พี่มีแฟนแล้วจะมาดึงอิงเข้าไปเกี่ยวด้วยแบบนี้อิงว่ามันไม่โอเคร" ฉันเข้าใจความรู้สึกของเขานะแต่ฉันก็ต้องมองความเป็จริงหรือเปล่าฉันไม่สามารถเขาไปเป็มือถือสามหรือทำให้ความรักของใครพังได้หรอกนะ
"เื่นี้พี่ต้องขอโทษอิงที่พี่ไม่ได้พูดความจริงั้แ่แรกว่าพี่กับพิมเราไม่ได้เป็อะไรกัน พี่กับพิมก็คือพี่น้องหรือคนที่กำลังคุยแล้วก็ศึกษาดูใจกันอยู่เพราะพี่เคยให้เหตุผลไปแล้วว่าพี่ยังไม่สามารถคบใครในตอนนี้ได้" เขาอาจจะพลั่งปากพูดไปวันนั้นว่าพิมคือแฟนเขาเพราะเขาก็อยากรู้ว่าถ้าเป็แบบนั้นอีกฝ่ายจะยังมีใจให้เขาอยู่ไหม
"แต่มันก็ไม่ถูกอยู่ดีที่พี่ฟ้ากำลังคุยกับอีกคนแล้วจะมาขอคุยกับอิงเพื่อขอให้เรากลับมาเป็เหมือนเดิม" ฉันมันไม่ถูกไม่ถูกเลยสักนิดคนที่เราคุยเขาก็หวังจะได้เป็ตัวจริงกันทั้งนั้น
"พี่กับพิมก็คือพี่น้องคนคุยดูแลกันเหมือนแฟนเท่านั้น พี่ก็เคยให้เหตุผลแล้วก็ข้อตกลงไว้แล้วว่าเมื่อไหร่ที่พี่เจอคนที่พี่รัก และพิมเองก็เจอกันที่พิมรักนั้นหมายความว่าสถานะคนคุยของเราสองคนจะจบเหลือเพียงพี่น้องที่รักและหวังดีพร้อมที่จะ support กันเสมอในทุกๆเื่ ที่พี่มาพูดวันนี้จะว่าพี่เห็นแกตัวก็ได้พี่แค่ไม่อยากเสียอิงไปอีกทั้งๆที่พี่สามารถรออิงได้" ฟ้า
"อิงขอเวลาคิดหน่อยนะค่ะ แล้วอิงจะตอบพี่ในทุกๆข้อว่าอิงจะให้โอกาสพี่ไหม แล้วก็ความรักคือเื่ของคนสองคนไม่ใช่คนที่3 ไม่ว่าจะทางไหนก็ดีพี่ต้องคุยกับคุณพิมให้รู้เื่ก่อนที่จะมาพูดแบบนี่กับอิงเพราะมันจะกลายเป็อิงที่เข้าไปเป็คนที่3ของพี่กับเขา" ฉันไม่ได้ดีใจหรือสะใจหรืออะไรเลยสิ่งที่ฉันคิดคือการที่เรามาพูดมาคุยกันเื่ความสัมพันธ์ของเราสองคนโดยที่คนที่สามที่เขาก็อยู่ของเขามานานแล้วไม่ได้เข้ามาคุยด้วยมันดูไม่แฟร์เลย
"พี่เข้าใจที่อิงพูดทุกอย่าง" หลายๆคนอาจจะมองความสัมพันธ์ของเขากับพิมดูแปลกๆงง แต่มันคือความเต็มใจเขาตัวพิมเองซึ่งเขาไม่ได้บังคับต่อให้ไม่ได้มาอยู่ในฐานนะคนคุยคนพิเศษที่ไม่ใช่แฟนแต่ทำอะไรด้วยกันทุกอย่างก็เป็พี่น้องกันปกติเพราะตัวเขากับพิมเริ่มต้นจากคำว่าพี่น้องที่เขาเองก็อยากที่จะดูแลพิมในฐานนะพี่คนหนึ่ง เขาเคยคิดว่าถ้าลองคุยกับพิมให้มากขึ้นอาจจะทำให้ลืมอิงได้หรือทำให้เขารักพิมจนไม่รู้สึกกับอิง แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่ได้ทำให้เขารักพิมเลยความรู้สึกก็ยังคงเป็ของอิงอยู่ดี
5K
![เกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576648_93970411.webp)
