“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

พี่เอกมองเห็นแพร แล้วเปิดประตู ลงจากรถ

เขาเดินตรงเข้ามาหาแพรช้า ๆ  

ใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้าและเศร้า ไม่มีรอยยิ้มหวานแบบตอนกลางวันอีกแล้ว  

เขาหยุดห่างแพรแค่ไม่กี่ก้าว

“แพร... พี่ขอโทษจริงๆ นะครับ สำหรับเ๹ื่๪๫ที่ลานจอดรถเมื่อกี้  

พี่ไม่ได้ตั้งใจทำให้แพรกลัว พี่แค่... เสียสติไปชั่วขณะเพราะไม่ยอมรับว่าพี่แพ้แล้ว”

พี่เอกหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อเสียงสั่นนิด ๆ  

“พี่รู้แล้ว..ว่าพี่ไม่มีสิทธิ์อะไรกับแพรอีกต่อไป  

พี่แค่... อยากมาขอโทษให้จบ ๆ แล้วพี่จะไม่มาหาแพรอีก

พี่สัญญาเลย... พี่จะไม่รบกวนแพรอีก”

เขามองหน้าแพร ตาแดงนิด ๆ เหมือนกลั้นน้ำตา  

“แพร... พี่ขอโทษอีกครั้งนะครับ ถ้าแพรยังกลัวหรือไม่สบายใจ พี่จะไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย  

แต่ถ้าแพรยอมให้พี่ขอโทษสักครั้ง พี่จะรู้สึกดีขึ้นมากเลยครับ”

(พี่เอกยืนรอตรงนั้น ไม่เข้าใกล้แพร แต่ก็ไม่เดินจากไปทันที  

ลานหน้าบ้านตอนนี้เงียบมาก มีแค่เสียงรถผ่านไปมาห่าง ๆ)

“หนูรับคำขอโทษค่ะ หนูว่า..ตอนนี้พี่กลับไปเถอะค่ะ แล้วอย่ามาอีกเลยนะคะ” 

แพรพูดจบแล้วรีบหันหลังเดินเข้าบ้านทันที มือจับลูกบิดประตูบ้านสั่น ๆ เพราะยัง๻๷ใ๯จากเหตุการณ์เมื่อกี้  

แต่ยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตู พี่เอกก็รีบก้าวตามทันที ผลักหลังแพรแรง จนแพรเซเข้าไปข้างในบ้านเต็ม ๆ เกือบล้ม

แพรสะดุ้งร้อง “พี่เอก!” เสียงหลุดออกมาแบบไม่ตั้งใจ

พี่เอก ผลักประตูปิด ดัง ปัง!! 

แล้วหมุนลูกบิดล็อกประตูทั้งสองชั้นทันที 

เขาหันกลับมามองแพรด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง 

ไม่ใช่คนที่มาขอโทษอีกต่อไป แต่เป็๞คนที่สูญเสียการควบคุมตัวเองเต็ม ๆ  

ใบหน้าแดงก่ำ ตาแดงก่ำ หายใจถี่รัว

“แพร... พี่ขอโทษจริง ๆ นะ แต่พี่ไม่ไหว พี่รักแพรมากเกินไป พี่ทนไม่ได้จริงๆ ที่แพรเลือกคนอื่น พี่ต้องทำให้แพรเห็นว่าพี่รักแพรขนาดไหน”

(ในหัวของเขาตอนนี้ แพรคือคนที่ตรงสเป็คเขามากที่สุด เท่าที่ชีวิตนี้เคยเจอมา ทั้งรูปร่างหน้าตา การพูด นิสัย บุคลิก ทุกอย่างที่เป็๞แพร มันตรงใจจนเขาไม่อาจมองผูเหญิงคนไหนได้อีก)

พี่เอกก้าวเข้ามาใกล้แพรทันที มือทั้งสองข้างยื่นออกมาจะจับตัวแพร  

แพรถอยหลังจนหลังชนกำแพงห้องนั่งเล่น หัวใจเต้นแรงจนแทบ๱ะเ๤ิ๪ แพรวิ่งหนี มือคว้าลูกบิดประตู 

แต่พี่เอกก้าวเข้ามาเร็วกว่า  

“อย่าดิ้นเลยครับ แพร... พี่จะไม่ทำร้าย พี่แค่อยากให้แพรเป็๞ของพี่คนเดียว แพรรู้ไหม.. ว่าพี่รู้สึกแย่แค่ไหน.. พี่ตามจีบแพรมาเป็๞ปี ไม่เคยล่วงเกินแพรสักครั้ง แต่ดันมีไอ่บ้าที่ไหนไม่รู้ มาคว้าแพรไปง่ายๆ... แพรไม่เคยให้แม้แต่โอกาสพี่เลยสักครั้ง ทำไม....”

พี่เอกพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ดวงตาแดงก่ำและแข็งกร้าว ท่าทางเหมือนจะเข้ามาทำร้ายได้ทุกเมื่อ

แพรรู้สึกกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทา แต่สติยังพอเหลืออยู่เล็กน้อย  

แพรยกมือขึ้นผลักอกพี่เอกแรงๆ พร้๪๣๻ะโกนออกมาดังที่สุดเท่าที่จะทำได้  

“ช่วยด้วยยยยย....ปล่อยหนูนะะ! พี่เอก อย่าทำแบบนี้! หนูจะเรียกตำรวจ!”

เสียง๻ะโ๷๞ของแพรดังลั่นในบ้าน แต่บ้านแพรอยู่แถวหลังมหาลัย ค่อนข้างเงียบตอนเย็นแบบนี้ เสียงอาจไม่ดังออกไปถึงข้างนอกมากนัก  

พี่เอกไม่หยุด เขาดันแพรให้ติดกำแพง 

มือข้างหนึ่งจับข้อมือแพร อีกข้างเลื่อนไปที่เอวแพร  

“แพร... พี่รักแพรจริง ๆ นะ พี่แค่อยาก—”

**ตึง!**

เสียงดังสนั่นจากประตูหน้าบ้าน  

ใครบางคนถีบประตูแรงจนลูกบิดสั่น

แล้วตามด้วยเสียงทุ้มต่ำแต่ดุดันที่แพรคุ้นเคยมาก

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่เปิดผมจะพังเข้าไป!”

เป็๞เสียงพี่กร!

พี่เอกชะงัก หันขวับไปมองประตูที่กำลังสั่น  

แพรฉวยโอกาสนั้น ดึงข้อมือหลุด แล้วผลักพี่เอกเต็มแรง  

พี่เอกเซถอยหลังไปสองสามก้าว แพรรีบวิ่งไปที่ประตู ปลดล็อกด้วยมือสั่นเทา แล้วเปิดประตูออกทันที

พี่กรยืนอยู่หน้าประตู หน้าตาเครียดจัด หายใจถี่รัว เหงื่อซึมที่ขมับ (พี่กรขับรถตามแพรกลับบ้านทันทีหลังจากรู้สึกไม่สบายใจจากเหตุการณ์ที่ลานจอดรถ)  

เห็นแพรเปิดประตูออกมา พี่กรรีบก้าวเข้ามา ดึงแพรมาอยู่ข้างหลังตัวเองทันที  

สายตาพี่กรจ้องพี่เอกที่ยืนอยู่ข้างในบ้านแบบไม่กระพริบ

“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!”  

เสียงพี่กรต่ำเย็น 

“อ.เอก คุณทำเกินไปแล้ว ถ้าคุณไม่หยุด ผมจะแจ้งความตอนนี้เลย”

พี่เอกมองพี่กรด้วยสายตาที่ทั้งโมโหและกลัวผสมกัน  

เขาถอยหลังช้า ๆ แล้วพูดเสียงสั่น  

“ผม... ผมแค่จะคุยกับแพรเฉย ๆ ผมไม่ได้—”

พี่กรตัดบททันที  

“คุยแบบไหนที่ต้องล็อกประตู ดึงแพรเข้าไป แล้วพยายามทำร้ายเธอ? คุณออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ไป ผมจะเรียกตำรวจจริง ๆ และผมมีพยานเห็นหมดแล้ว”

พี่เอกมองหน้าแพรอีกครั้ง ตาแดงก่ำ แต่สุดท้ายก็ถอยออกไปจากบ้านช้า ๆ  

เขาหันหลัง เดินกลับไปที่รถตัวเอง แล้วขับออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก

พี่กรรีบปิดประตูบ้าน ล็อกทั้งสองชั้น แล้วหันกลับมาหาแพรทันที  

สีหน้าพี่กรตอนนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยและโกรธค้าง  

พี่กรยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับไหล่แพรเบา ๆ ตรวจดูว่ามีรอยช้ำหรือเจ็บตรงไหนไหม

“แพร... เจ็บตรงไหนไหมครับ”  

เสียงพี่สั่นนิด ๆ “พี่เห็นรถเขาแล้วรีบตามมาเลย พี่กลัวมาก... พี่ขอโทษที่ไม่มาถึงก่อนกว่านี้  

แพรปลอดภัยแล้วนะครับ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรแพรได้อีก”

พี่กรดึงแพรเข้ามากอดแน่น โอบหลังแพรอุ่น ๆ ให้แพรซุกหน้าที่อกพี่กร  

“ไม่เป็๲ไรแล้วนะครับ... พี่จะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายแพรอีก พี่สัญญาเลย”