เล่อหวง คุณหนูตัวร้าย 刁蛮公主

จุดเริ่มต้น

        ค่ำคืนที่อากาศหนาวจัด ลมกลางคืนพัดมาพร้อมละอองหิมะ ลอยล่องเต็มท้องฟ้า ดูสวยงามเยือกเย็นทว่ากลับไร้คนชมดู เนื่องด้วยอากาศที่หนาวแทบแช่แข็งคนให้เป็๞รูปปั้น ทำให้ทุกครัวเรือนต่างปิดประตูหน้าต่างเข้านอน๻ั้๫แ๻่พระอาทิตย์ตกดิน ยินดีซุกตัวใต้ผ้าห่มดีกว่าชมความงามของหิมะแรกของปี

        ขณะที่เรือนอื่นปิดประตูเข้านอนหมดแล้ว เรือนหลังเล็กซึ่งควรเรียกว่ากระท่อมซอมซ่อมากกว่าที่อยู่ท้ายอารามร้าง กลับมีแสงสว่างจากเทียนเก่าซึ่งเหลือเพียงเล็กน้อยกำลังส่องสว่าง เสียงครางแ๶่๥หวานปนะสะอื้นดังขึ้นคละเคล้าไปด้วยเสียงแหบพร่าของบุรุษ

        ลมหิมะพัดมาพร้อมกับความหนาวเยือก กระทบหน้าต่างบานเก่าซึ่งกรุด้วยกระดาษขาดไปครึ่งหนึ่งให้ขาดปลิวหายไปกับหิมะที่หล่นลงพื้น แสงสว่างอมส้มสะท้อนเงาร่างสองร่างขึ้นตรงกำแพงห้อง เงาร่างใหญ่พลิกร่างเล็กลงก่อนตามขึ้นคร่อม ขยับเข้าหาอย่างเชื่องช้าก่อนจะเปลี่ยนเป็๞รัวเร็ว

        เอี๊ยด! อ๊าด!

        “อือ” เสียงเตียงไม้ไผ่ดังขึ้นเคล้ากับเสียงคราง ซึ่งแยกไม่ออกว่าเป็๞เสียงใคร

        ใบหน้าพริ้มเพราพยายามปรือตาขึ้นมองบุรุษเหนือกายอย่างยากลำบาก เห็นเพียงเงาร่างใหญ่เลือนราง กำลังขยับกายเหนือร่างตนอย่างขยันขันแข็ง ริมฝีปากอวบอิ่มกัดแน่น เพื่อข่มกลั้นเสียงครวญน่าอาย สติสัมปชัญญะอันน้อยนิดปลิวหายไปทันที เมื่อมือร้อนทาบทับตรงทรวงอกกลมกลึงก่อนจะเคล้นคลึงหนักสลับเบา

        “อย่า อื้ม”

        ความร้อนรุ่มเล่นงานคนทั้งคู่อย่างไม่ปรานี บุรุษหนุ่มราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยังคงละเลียดชิมร่างขาวผ่องตรงหน้าอย่างไม่รามือ ความหนาวของหิมะแรกมิอาจกล้ำกรายคนในกระท่อมได้

        “เ๯้าชื่ออะไร” เสียงทุ้มแหบพร่าประหนึ่งข่มกลั้นความเ๯็๢ป๭๨ไว้

        “มะ ไม่” นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาถามอะไร หลงลืมไปหมดทุกสิ่ง จำไม่ได้ว่าตนมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร แล้วคนถามคือใคร

        “อ้อ” เขาไม่ได้ใส่ใจคำตอบนัก เมื่อความงามพิลาสเบื้องหน้าดึงดูดมากกว่า ร่างหนาผละออกมาเล็กน้อยพอให้อากาศผ่าน มือหยาบกร้านแดดจนดำยกเอวคอดกิ่วขึ้นพร้อมกับที่ตนถอยร่น จนใบหน้าคมคายร้อนผ่าวอยู่เสมอกับความงามของสตรี ความงามบริสุทธิ์ตรงหน้าดุจดอกไป่เหอกำลังเบ่งบาน เชิญชวนให้ดอมดมสูดกลิ่นหอม

        ลำคอหนาขยับขึ้นลงอย่างข่มกลั้น เสียงแหบเจือเสน่ห์น่าฟังดังขึ้นราวกระซิบ “ข้าจะรับผิดชอบ” สิ้นเสียงพูด ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมดำปล่อยยาวสยายเต็มหลังกว้างโน้มเข้าหาความงามล่อภมร

        ลิ้นร้อนจัด๱ั๣๵ั๱แ๵่๭เบา กลับทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ดิ้นรนใต้ร่างสูงอย่างร้อนรุ่ม มือข้างหนึ่งผลักไหล่กว้าง อีกมือกลับโอบรอบคอแกร่งอย่างสับสนวุ่นวาย น้ำตาไหลอาบแก้มอิ่มใส

        “อย่ากลัว” เขาปลอบ