PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

16.01 น.

"คุณจะพาฉันไปไหนคะ"

"ถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง"

"บอกก่อนไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้"

"ทำไมล่ะ"

"อยากให้คุณตื่นเต้นบ้างไม่ได้เหรอ"

"หรือว่า...จะพาไปดินเนอร์คะ"

"กรุงเทพก็มีร้านอาหารดีๆ เยอะแยะ ผมจะพามาไกลๆ ทำไม"

"..." เรียวเอียงคอมองชายหนุ่มข้างกาย คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

"ไม่ต้องสงสัย..." ชายหนุ่มใช้นิ้วชี้แตะไปที่ปลายจมูกหญิงสาวอย่างเอ็นดูก่อนจะจับมือบางแน่น "ถึงแล้วจะรู้เอง"

18.30 น.

"...คือ..." เรียวมองดูวิวนอกหน้าต่าง ทางเข้ายาวไปหลายกิโล จนได้เห็นหอปราสาทใหญ่ที่สูงมากและใหญ่มากเช่นกัน "คุณพาฉันไปไหน"

"เรือนหอของเราไง"

"...เรือนหอ? "

ขณะที่รถเบนซ์ของเขากำลังขับเคลื่อนเข้าไปยังที่จอดรถด้านหน้า เธอเห็นชายหญิงยืนต้อนรับอยู่หน้าประตูประมาณ 10 กว่าคน

"หลังจากเราแต่งงานกัน หลังจากผมอยู่ที่บ้านคุณครบกำหนดแล้ว ผมจะพาคุณมาอยู่ที่นี่...ลงกันเถอะที่รัก" พอลสันลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้แฟนสาว เขายื่นมือออกไปเพื่อให้เธอตอบรับคำเชิญ แต่...

"..." เรียวนั่งมองนิ่ง สมองคิดไม่ทันตามคำพูดเมื่อกี้ที่เขาได้บอก...เขาบอกว่าเรือนหอ เรือนหอก็คือบ้านของเราสองคนเหรอ

"ที่รัก..." เธอเอื้อมมือไปวางไว้บนมือหนาก่อนจะเดินลงออกมาจากรถ ทั้งที่สายตายังคงมองตรงไปด้านในบ้านอย่างสงสัย เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะมีบ้านหลังใหญ่อยู่ในประเทศไทยด้วย แล้วจัดการเตรียมเป็นเรือนหอ...

"ยินดีต้อนรับครับ นายหญิง"

"ยินดีต้อนรับค่ะ นายหญิง"

ชายหญิงที่ยืนเรียงกันพร้อมโน้มตัวโค้งคำนับส่งเสียงให้เธออย่างพร้อมเพรียง คล้ายเตรียมตัวมาอย่างดี

พอลสันจับมือเธอไว้แน่นและพาเดินเข้าไปในบ้าน ที่ขนาบไปด้วยแม่บ้านพ่อบ้านของบ้าน

"ผมเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้วครับ เชิญนายกับนายหญิงที่ห้องครัวได้เลยครับ" พ่อบ้านผายมือไปทางห้องครัวที่อยู่ด้านใน

พอลสันกระชับฝ่ามือหนาของตัวเองและพาเธอเดินตามพ่อบ้านไป จนกระทั่งถึงห้องใหญ่ บนโต๊ะมีแต่อาหารนานาชนิดรวมถึงเทียนตั้งโต๊ะสุดแสนโรแมนติก เขาหยุดยืนแล้วขยับเก้าอี้ให้เธอนั่ง ก่อนจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม

"คุณพอลสัน...คุณมีบ้านอยู่ที่นี่นานหรือยังคะ"

"นานแล้ว...แต่ทำเรือนหอหลังจากได้เจอคุณ"

"..."

"คุณ...อยากแต่งงานกับฉันมานานแล้วเหรอคะ"

"หลังจากเจอคุณ ผมก็รู้อยู่แล้วว่าคุณคือผู้หญิงของผม ที่จะอยู่กับผมไปจนวันตาย"

"..."

"เพราะผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปที่ไหนเด็ดขาด และคุณก็จะหนีผมไปไหนไม่ได้ด้วย"

"คุณดูแน่ใจจังนะ"

"ใช่ ผมแน่ใจ" พ่อบ้านเดินเข้ามาเทไวน์ให้ชายหนุ่มและหญิงสาว ท่ามกลางแสงสลัวของเทียนตั้งโต๊ะ

"คุณ..."

"เพราะผมรักคุณ...ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนเด็ดขาด"

"..."

___________________________

21.30 น.

เรียวเดินวนอยู่ในห้องนอน เพื่อมองข้าวของภายในห้องที่เขาจัดเตรียมขึ้นมาเพื่อเรา ไม่รู้ว่าเขาให้ใครมาจัดแจงทุกอย่างเพราะกำแพงและข้าวของเป็นสีขาวดูบริสุทธิ์ แต่ดูขัดกับสไตล์เขาอย่างบอกไม่ถูก

"ทำไมคุณถึงใช้โทนห้องเป็นสีขาวคะ"

"ก็เป็นห้องของเรา..." พอลสันเดินมากอดหญิงสาวจากด้านหลังแน่น โน้มตัวลงมาเกยคางบนไหล่เธอ "...เป็นห้องของคุณและผม"

"แล้วห้องตรงข้ามล่ะคะ"

"ห้องตรงข้าม...คุณคิดว่าเป็นห้องใคร"

"..." เรียวเดินผ่านหลายสิบห้องก่อนจะถึงห้องนอน แต่เพราะห้องตรงข้ามเป็นประตูสีชมพูหวานแหวว ทำให้เธอสงสัยว่าเป็นห้องของใคร

"คุณคิดว่าเป็นห้องใคร"

"ทำไมต้องทำประตูสีชมพูด้วยคะ ในเมื่อคุณเป็นผู้ชาย หรือว่าเคยเป็นห้องของ..."

"ไม่มีใครเป็นเจ้าของห้องนั้นทั้งนั้นแหละ...คุณเป็นเจ้าของผม เจ้าของบ้าน เจ้าของห้อง...ส่วนห้องนั้น..."

"...อ๊ะ"

พรึ่บ!

ชายหนุ่มอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวก่อนจะไปวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ

"เป็นห้องลูกของเรา...งั้นเรามาปั๊มลูกกันดีกว่า..."

"..." เขาคลานตัวเองขึ้นไปคร่อมร่างบางไว้ก่อนจะโน้มตัวลงไปทับเธอ ริมฝีปากร้อนผ่าวดูดกลืนลมหายใจทั้งหมด ฝ่ามือหนาค่อยๆ สอดเข้าชายเสื้อเชิ้ต ลูบไล้เอวเนียนขาว

(อยากอ่าน NC กันใช่ไหม ไรท์ขอแปะโป้งไว้ก่อน พรุ่งนี้จะมาลง NC ให้นะคะ ในบทเดิมบทนี้ ยกเว้นในเด็กดีนะ)

____________________________

วันต่อมา

09.12 น.

"วันนี้หนูว่างไหม"

"ว่างค่ะ"

"งั้นไปกับแม่หน่อย"

"ไปไหนคะ"

"วันนั้นแม่เลื่อนนัดคุยเรื่องที่ดินเพราะเป็นห่วงหนู เขาเลยให้ไปวันนี้ตอนเที่ยง"

"แม่นัดเจอเขาที่ไหนคะ"

"เขานัดเจอที่ร้านอาหาร"

"แม่พอจะรู้จักเขาหรือเปล่า คนที่เป็นนายหน้า"

"ยังไม่เคยเจอเลย"

"แต่แม่มั่นใจใช่ไหมคะ"

"ทำไม...หนูมีอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ หนูแค่ถามเฉยๆ "

12.01 น.

ร้านอาหาร

"สั่งอาหารก่อนไหมครับ"

"เอ่อ...แม่จะสั่งอาหารก่อนไหมคะ"

"หนูอยากทานอะไรหนูสั่งเลย"

"งั้น..." จีนหันไปหาพนักงานที่ยืนอยู่ "เอาน้ำส้มสองแก้วแล้วก็สเต๊กไก่ 2 สลัด 1 ค่ะ"

"ได้ครับ" พนักงานรับคำก่อนจะเดินเข้าไปด้านในสุดของร้าน

"เขาจะมากี่โมงคะ"

"เห็นบอกว่าจะมาเจอตอนเที่ยง คงใกล้ถึงแล้วล่ะ"

"เราไม่ต้องให้ทนายมาดูเอกสารเหรอ"

"คนที่จะซื้อเขาเป็นคนรวย เห็นบอกว่าจะพาทนายมาจัดการเอง"

"โอเคค่ะ"

13.30 น.

เวลาผ่านมาได้ 1 ชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววของคนที่แม่เธอนัดมาวันนี้

"ตกลง...เขาจะมาไหมคะ"

"แม่โทรไปแล้วแต่ไม่มีคนรับ"

"เขาบอกว่าจะมาตอนเที่ยง ตอนนี้มันเลยเวลานัดแล้วนะคะ"

"นั่นสิ เขาไม่เห็นบอกว่าจะมาเลทเลยนี่นา"

"แม่ลองโทรติดต่อเขาอีกครั้งสิคะ" แม่ของเธอหยิบโทรศัพท์อีกครั้งก่อนจะต่อสายออกไป

'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขนาดนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง'

_____________________

ต่างประเทศ

"คุณไลม์ครับ มีตำรวจจะรื้อคดีใหม่ครับ"

"คดีไหน"

"เรื่องของคุณลีมครับ"

"..."

"เอกสารทั้งหมดแน่นหนามากครับ คราวนี้น่าจะสามารถเชื่อมมาถึงคุณลีมครับ"

"แล้วคนที่อยู่ในคุกนั่น..."

"ผมติดต่อเขาไปแล้ว แต่เขาไม่ยอมคุยด้วยครับ"

"หมายความว่าไง"

"ผมติดต่อบางคนที่รู้จักในคุก แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจผลประโยชน์ที่ผมเสนอไป"

"อะไรกัน...พอลสันซื้อตัวไปหมดแล้วหรือไง"

"น่าจะใช่ครับ แล้วดูเหมือนคนพวกนั้นกำลังกลัวอะไรบางอย่าง"

"พอลสัน กะจะเล่นให้ถึงตายเลยสินะ"

"เอายังไงดีครับ"

"ทำยังไงก็ได้ ติดสินบนพนักงานข้างนอกแล้วซื้อตัวนักโทษที่ใกล้ชิดผู้ชายคนนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ก็ตาม"

"ครับ"

______________________

18.21 น.

"สวัสดีค่ะ...วันนี้ที่เรานัดเจอกัน...ใช่ค่ะ...อ่อ...แบบนี้นี่เอง...ค่ะไม่เป็นไรค่ะไว้พรุ่งนี้ก็ได้...ค่ะ" แม่เธอวางสายก่อนจะหันไปมองลูกสาว "เขาบอกว่าวันนี้ติดธุระสำคัญ ก็เลยไม่ได้มา"

"แล้วทำไมไม่โทรบอกคะ"

"เขาบอกเลขาแล้ว แต่ดูเหมือนเลขาจะลืมน่ะ...ช่างเถอะลูก...พรุ่งนี้เขานัดเราไปเจอที่เดิม"

"เขานัดอีกแล้วเหรอคะ"

"ใช่"

"นอกจากคนซื้อคนนี้ มีคนอื่นอีกไหมคะ"

"ที่ดินเราเป็นที่ดีก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะขายได้ง่ายขนาดนั้น"

"งั้นก็ให้นายหน้าหาคนอื่น"

"แม่ก็ให้เขาหาแล้ว ก็ได้คนนี้ที่ให้เงินมากกว่าคนอื่น เอาน่า อดทนหน่อยนะ พรุ่งนี้ก็จะได้เงินแล้ว"

"..."

_________________________

วันต่อมา

12.12 น.