จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

       องค์หญิงใหญ่ดูเหมือนจะทำงานอย่างหนักในการจัดเลี้ยงให้เทียบเท่างานเลี้ยงวันประสูติไทเฮาครั้งก่อน โดยงานเลี้ยงร้อยบุปผาของนางขั้นแรกต้องไปให้ฝ่ายชินเทียนเจียน [1] เลือกวันมงคลก่อน โดยกำหนดวันจัดงานอีกเจ็ดวัน และจะจัดในสวนวังหลวง โดยฮวารั่วซีเป็นผู้ดูแลงานทั้งหมด เป็นการจัดงานที่หรูหราฟุ่มเฟือยครั้งยิ่งใหญ่

        เมื่อถึงวันงานร้อยบุปผา คุณชายและคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงซึ่งมากับนายหญิงของตระกูลต่างพากันเข้าร่วมงานเลี้ยง ประการแรกพวกเขาจะได้หาประสบการณ์ ประการที่สองเพื่อการผูกมิตร สร้างความสัมพันธ์ และประการที่สามมีโอกาสพบคู่ชีวิตที่ถูกใจ ดังนั้นวันนี้พวกนางจึงแต่งตัวประดับประดาด้วยปิ่นปักผมดอกไม้งดงามตระการตา

        นอกจากนี้เหล่าผินเฟยในวังหลวงได้แจ้งข่าวไปยังทูตของแคว้นต่างๆ ที่อยู่ในแคว้นต้าเซวียนซึ่งต่างก็ได้รับบัตรเชิญ จึงทำให้บรรยากาศครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง

        แม้ว่าขุนนางเหล่านั้นจะไม่ได้บอกความจริง เพียงเพื่อความปลอดภัยของตระกูล ซ้ำยังต้องทนแบกรับความอัปยศและส่งบุตรชายไปยังตำหนักขององค์หญิงใหญ่เพื่อเป็นบุรุษบำเรอของนาง

        องค์หญิงใหญ่ไม่สนใจเรื่องนี้เท่าใดนัก เพียงนางตกหลุมรักบุรุษผู้นั้นและมีใบหน้าหล่อเหล่าก็เพียงพอแล้ว นางไม่สนใจฐานะของบุรุษผู้นั้น

      องค์หญิงใหญ่เอนตัวลงบนที่ประทับอย่างเกียจคร้านและกวาดสายตามองชายหนุ่มอยู่นาน ในที่สุดสายตาของนางก็หยุดอยู่ที่จวินอู๋เสีย เขานั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง นั่งหลังตรงในชุดที่เป็นทางการสีน้ำเงินด้วยท่าทีอบอุ่น เส้นผมดำขลับปัดลงมาข้างแก้มนั้นมีเสน่ห์มากเสียจนไม่อาจละสายตาจากเขาได้เลย

        สตรีที่นั่งข้างเขาคือเหยียนรั่วฟาง บุตรสาวคนโตของตระกูลเหยียน นางกำลังพูดคุยกับเขาอย่างออกรส ขณะที่ร่างกายนางขยับเข้าใกล้เขาอยู่หลายครั้ง ทว่าเขากลับหลบหลีกนางได้อย่างชาญฉลาด กระนั้นลักษณะท่าทางที่แสดงออกมาทำให้ผู้อื่นไม่สังเกตเห็นความไม่สุภาพอันใดเลย

        หากนางบังคับให้เขาอยู่ต่อจะเกิดอันใดขึ้น? องค์หญิงใหญ่ครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ในใจและในที่สุดก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

        เขาเป็นตัวประกันจากราชวงศ์ใต้ หากกดดันมากเกินไปและเกิดคิดสั้นฆ่าตัวตายคงจะอธิบายต่อราชสำนักได้ยาก ดังนั้นจึงต้องดำเนินการอย่างใจเย็นและไม่ประมาท ต้องลองดูก่อนจึงจะรู้ว่าควรจะลงมือต่อหรือไม่

       องค์หญิงใหญ่มิได้เอ่ยอันใด ทว่าคนอื่นๆ ยังคงต้องสรรหาเรื่องมาพูด ทั้งๆ ที่ไม่มีอันใดจะพูดก็ตาม ไม่รู้ว่าเป็นสตรีจากตระกูลใดที่ไม่รู้กาลเทศะ ได้ยินชื่อเหยียนอู๋อวี้มาจากตระกูลเหยียนจึงพูดประจบประแจงเสียงดังว่า “แม่นางเหยียนจากตระกูลเหยียนช่างเป็นดั่งนางฟ้าลงมาจุติจริงๆ ปกติแม้จะได้ยินคำว่าสตรีงดงามล่มเมือง ก็ยังไม่ได้คิดอันใดมากนัก ทว่ายามนี้เมื่อได้พบเหยียนฉายเหรินจึงเข้าใจความหมายของคำนี้”

        คนทั่วไปได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็นการยกย่องที่แอบแฝงไปด้วยเจตนาดูหมิ่นอย่างเปิดเผย มีความหมายโดยนัยว่า เหยียนอู๋อวี้ไม่คู่ควรมีความสัมพันธ์กับตระกูลเหยียน

       เหยียนอู๋อวี้อมยิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าแม่นางที่กำลังพูดอยู่นั้นมาจากตระกูลใดหรือ?”

        “ที่แท้เป็นบุตรสาวของเหยียนเฉิงเซี่ยง” เหยียนอู๋อวี้รู้ชัดเจนทันทีจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ารู้เพียงว่าไทเฮาเป็นดั่งเทพธิดาลงมาจุติ และบุตรสาวของตระกูลเหยียนล้วนงดงามเลอโฉมทุกคน อีกทั้งกิริยามารยาทยังโดดเด่น ไม่คิดว่าจะมีข้อยกเว้น รู้สึกละอายจริงๆ”

        เมื่อฮูหยินเหยียนได้ยินคำพูดนี้กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางรีบดึงตัวเหยียนรั่วฟางออกไปทันที และเอ่ยเสียงต่ำว่า “นั่งลง”

       คราแรกเหยียนรั่วฟางไม่เต็มใจนัก ทว่าเมื่อเห็นสายตาขององค์หญิงใหญ่มองมาที่นาง นางจึงรู้สึกเสียวสันหลังวาบทันทีและรีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว เพียงแค่นึกถึงยามที่นางถูกหัวเราะเยาะอย่างน่าอับอายต่อหน้าบุรุษที่ตนเองชื่นชอบก็ทำให้นางยิ่งรู้สึกอับอายมากขึ้นจนน้ำตาซึม

        เฮ่อเสี่ยวซือเป็นหลานสาวของฮูหยินเหยียน บิดามารดาของนางเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเล็ก ฮูหยินเหยียนพานางกลับมาชุบเลี้ยงเหมือนดังบุตรสาวแท้ๆ อย่างไรก็ตามนางกับเหยียนรั่วฟางมีนิสัยที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นางเพียงแค่แย้มยิ้มเล็กน้อยเมื่อถูกดุด่าและไม่ตอบโต้ใดๆ นางหันหน้าไปมองเหยียนอู๋อวี้ด้วยความสงสัยและชื่นชมในใจ จากนั้นจึงหันไปมองหาคนอีกคนหนึ่ง พูดตามหลักแล้ว เขาเป็นถึงหัวหน้าผู้ปกครองควรมางานเลี้ยงนี้ถึงจะถูก

        ฮูหยินเหยียนดึงตัวบุตรสาวให้ลงมานั่งพลางแย้มยิ้มประจบประแจง “บุตรสาวเอ่ยกระทบกระทั่งเหยียนฉายเหริน เหยียนฉายเหรินได้โปรดยกโทษให้ด้วยเพคะ”

        นางกล่าวถึงอายุของเหยียนรั่วฟางโดยมิได้ตั้งใจ ทว่าความนัยที่ซ่อนอยู่นั้นก็คือแสดงให้เห็นว่าฮูหยินเหยียนไม่ยอมอบรมสั่งสอนบุตรสาวให้ดี เติบโตจนเป็นสาวสะพรั่งกลับยังไม่รู้จักมารยาท

        “น้องหญิงอยู่ที่ฉางหนิงมานาน เข้าวังหลวงได้เพียงไม่กี่เดือนพอจะเข้าใจกฎของวังหลวงบ้าง ปกติแล้วผู้อื่นจะใจกว้างพอที่จะยอมให้ เหตุใดเจ้าจึงไม่เอาใจใส่ความรู้สึกของผู้อื่นบ้าง?” ที่แท้ผู้ที่พูดก็คืออู๋เจี๋ยอวี๋ ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ซ่งอี้เฉินพักอยู่ในตำหนักของนางทุกวัน และไม่กี่วันก่อนยังได้เลื่อนตำแหน่งให้นางเป็นเจาหรง ซึ่งเป็นหนึ่งในสนมผินทั้งเก้าคน นับเป็นเกียรติและเป็นที่โปรดปรานยิ่งนัก

        หลังจากเห็นนางปรนนิบัติฝ่าบาทมาหลายวัน ยามนี้ผิวพรรณแปรเปลี่ยนจากขาวซีดเป็นอมชมพู ใบหน้ามีน้ำมีนวลเปล่งประกาย ใกล้เคียงกับเหยียนอู๋อวี้อย่างยิ่ง

        ยามนี้อู๋เจาหรงพยายามอย่างเต็มกำลังแล้ว แม้เหยียนอู๋อวี้ยังไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจู่ๆ ซ่งอี้เฉินจึงโปรดปรานนาง ทว่านางยังไม่อยากจะโต้เถียงกับอู๋เจาหรงในตอนนี้ นางจึงยับยั้งชั่งใจ ไม่ใส่ใจกับการยั่วยุเพียงเท่านี้

เชิงอรรถ

[1] ชินเทียนเจียน เหมือนฝ่ายโหรของไทย