"จะร้องทำไมนักหนาน่ามันรำคาญ" ภูผายืนอยู่ครู่หนึ่งจนถอนหายใจเฮือกใหญ่ในเมื่อเขาถามอะไรเธอก็ไม่ตอบเอาแต่ร้องให้เหมือนวันที่ตื่นมาเจอเขาไม่มีผิดภาพความน่ารำคาญของเธอติดตาเขายังไงวันนี้เธอก็ยังเป็แบบนั้นไม่เปลี่ยน
"รำคาญก็จะมาคุยกับแพรทำไมล่ะคะคุณก็ไปอยู่ไกลๆแพรสิ" ผ้าแพรปาดน้ำตาลวกๆและบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสะอื้นเธออยากจะหยุดแต่ยิ่งห้ามเท่าไรก็เหมือนจะหนักขึ้นทุกทีเจ็บใจตัวเองที่ทำให้ยายกับน้าของเธอผิดหวัง
"นี่เธอไล่ฉัน" ภูผาถึงกับคลายแขนจากการกอดอกออกแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงราคาแพงของเขาแทนทั้งมองหน้าหญิงสาวด้วยสีหน้าแปลกใจที่เธอนั้นกล้าที่จะไล่เขา
"ป่าวนะคะก็คุณบอกรำคาญ แพรไปร้องให้ตรงอื่นก็ได้" ผ้าแพรรีบส่ายหัวหงึกหงักและเดินหนีเข้าไปในสวนหลังบ้านทันทีเธอไม่ได้ไล่เขาแต่หากเขารำคาญเธอก็แค่ไม่อยากให้เขาอยู่ใกล้เธอให้รำคาญต่อไปก็เท่านั้น
"นี่เธอเป็แบบนี้จริงๆหรือ้ากวนประสาทฉันแน่เนี่ย" ภูผามองตามหลังหญิงสาวร่างเล็กด้วยสายตาแปลกใจไม่หายไม่เข้าใจว่าที่เธอทำประชดเขาหรือว่าเธอกลัวเขารำคาญจริงๆ
"ยังไงก็แต่งก่อนที่ท้องหลานฉันมันจะป่องกว่านี้ส่วนสินสอดก็แล้วแต่พวกคุณฉันไม่บังคับ" เมื่อคุยกันได้พักใหญ่ก็เป็อันว่าผู้ใหญ่สองฝ่ายตกลงกันได้ด้วยดีในส่วนของสินสอดพิกุลไม่ได้เรียกร้องเพราะบ้านเธอแม้จะดูไม่มีเท่าสายทองแต่เธอก็มีพออยู่พอกินเลี้ยงหลานเลี้ยงเหลนของเธอได้สบายอยู่แล้ว
"เป็อาทิตย์หน้าเห็นจะดีหรือป่าวล่ะ" สายทองเห็นด้วยกับพิกุลที่จะไม่ให้ผ้าแพรนั้นท้องป่องในงานแต่งเนื่องจากหลานชายของเธอก็ค่อนข้างมีหน้ามีตาไม่อยากให้ดูไม่ดีเช่นกัน
"ได้ก็ดีค่ะ" พิกุลเองก็คิดว่าจะจัดให้เร็วแต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปแต่เมื่อสานทองเสนอมาเธอก็ไม่ขัดจะได้จบๆไปไม่ขายขี้หน้าคนอื่นนาน
"อย่างนั้นก็เป็อันตกลงกันตามนี้" สายทองพยักหน้ากับพิกุลและหันมามองกับโสพิศที่เอาแต่นั่งเงียบเหตุด้วยคงเพราะอ่อนใจกับลูกชายเธอ
"เธอท้องกี่เดือนแล้วล่ะ" โสพิศเดินมาคุยกับผ้าแพรพร้อมกับสายทองก่อนจะกลับเพราะอยากทำความรู้จักกับลูกสะใภ้ของเธอให้มากขึ้น
"หมอบอกว่าสิบสัปดาห์แล้วค่ะ" ผ้าแพรมองหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองเล็กน้อยพอพูดจบก็เอาแต่ก้มหน้าทั้งน้ำตาเ้ากรรมก็ไหลลงมาอีกรอบ
"เธอนี่ก็จริงๆเลยนะรู้ทั้งรู้ว่าตาภูหมั้นอยู่กับหนูเพียงฟ้าก็ยังจะปล่อยให้ท้อง" โสพิศรู้ว่าเื่มันผ่านไปแล้วแต่เธอก็อดจะตำหนิหญิงสาวในเื่นี้ไม่ได้เพราะเธอรู้ว่าผ้าแพรเป็พนักงานในร้านของเพียงฟ้าซึ่งเป็คู่หมั้นของลูกชายเธอแต่ก็ยังมีสัมพันธ์กับลูกชายเธอจนเกิดท้องมาได้
"คือหนู...ม.. ไม่ได้ตั้งใจ" ผ้าแพรเริ่มสะอื้นขึ้นมาอีกรอบเธอยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างรู้สึกผิดเธอรู้ดีว่าเธอต้องถูกตำหนิเื่นี้แต่เื่คืนนั้นเธอไมได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นจริงๆ
"ตบมือข้างเดียวดังหรือยังไงล่ะแม่โสพิศ" สายทองหันไปบอกกับโสพิศว่าจะโทษผ้าแพรคนเดียวก็ไม่ถูก
"....." โสพิศมองไปยังลูกชายของเธอที่นั่งรออยู่ห่างๆอย่างอ่อนใจที่อายุจะเข้าเลขสามแล้วยังสร้างแต่ปัญหาเื่ผู้หญิงไม่เลิกได้แต่หวังว่าการมีลุกมีเมียเป็ตัวเป็ตนครั้งนี้ของลูกเธอจะทำให้หยุดนิสัยเสเพลเื่ผู้หญิงได้บ้าง
"หนูขอโทษค่ะ...น..หนูขอโทษจริงๆค่ะ ขอโทษนะคะ" ผ้าแพรสะอื้นตัวโยนเธอรู้ว่าเธอทำให้ทุกคนเดือดเนื้อร้อนใจคำที่ดีที่สุดที่เธอจะกล่าวกับทุกคนก็คือขอโทษคำเดียวเท่านั้น
"อ้าวๆสะอื้นตัวโยนเลยพอแล้วๆเื่มันเกิดมาแล้วนี่นะใช่ว่าหนูจะผิดคนเดียวตาภูก็ผิดเหมือนกัน" สายทองรีบเข้ามากอดปลอบสาวน้อยร่างบางเพราะดูจะสะอื้นหนักประเดี๋ยวจะเป็ลมเป็แล้งไปพวกเธอจะถูกพิกุลตราหน้าว่าทำร้ายหลานของเ้าตัวอีก
......................................................
จะเป็ยังไงต่อล่ะเนี่ยทีนี้
31K
