เกิดใหม่เป็นฮูหยินเกอจวนท่านเจ้าเมือง

เกอน้อยลั่วเอ๋อร์

ตุบ!!ตุ๊กตาผ้าถูกปาลงบนพื้นก่อนที่ร่างเล็กจิ๋วจะปิดประตูดังโครมแล้ววิ่งหนีหายไปเ๽้าของห้องอย่างเกอน้อยวัยหกหนาวลืมตาสะลึมสะลือขึ้น กวาดตามองหาต้นตอของเสียงที่ปลุกเขาให้ตื่นจนสะดุดเข้ากับตุ๊กตาผ้าตัวโปรดร่างเล็กรีบปีนลงจากเตียงแล้ววิ่งไปหยิบตุ๊กตาผ้าขึ้นมากอดหอมด้วยรอยยิ้มทว่ารอยยิ้มนั้นเป็๲อันจืดจางลงเมื่อเห็นว่าชุดที่ตุ๊กตาสวมใส่นั้นขาดวิ่นไม่น่าดู

ดวงตากลมหม่นแสงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็๞แข็งกร้าวมือน้อยกำแน่นจนเกร็งไปหมด

หยาดน้ำเอ่อคลอหน่วยตาด้วยความคับแค้นใจ เจียงลั่ว เกอน้อยหนึ่งเดียวของตระกูลเจียงเดินอาดๆ ไปเปิดประตู เห็นร่างเล็กของน้องชายกำลังวิ่งห่างออกไป เสียงเล็ก ๆ จึงแผดออกมา

กรี๊ดดด!!!

กรีดร้องไปก็มองตามไปด้วยตาแข็งกร้าวน้องชายสารเลวที่มักกลั่นแกล้งเขาอยู่บ่อยครั้ง

เมิ่งฝานที่แอบมองอยู่ก็ปรากฏตัวออกมาและเดินเข้าไปหาเกอตัวน้อย

“ลั่วเอ๋อร์ เป็๞กระไรหรือ” ร่างบางย่อกายลงนั่งยอง ๆถามเ๯้าเด็ก

ใบหน้าน้อย ๆ เชิดขึ้น “ข้าไม่ได้เป็๲กระไรขอรับ”สะบัดหน้าหนีไปทางอื่นขณะที่มือกอดตุ๊กตาแน่น

เมิ่งฝานเห็นท่าทางนั้นก็นึกเอ็นดู ดูปากจิ้มลิ้มนั่นสิ

“ชุดตุ๊กตาของหนูเหตุใดถึงขาดเล่าให้ท่านแม่ตัดเย็บชุดใหม่ให้ดีหรือไม่”

เด็กน้อยหันขวับไปมองหน้าคนพูดด้วยดวงตาเปล่งประกายทว่าเมื่อเห็นดวงตาหม่นเศร้าของมารดาเลี้ยงก็เกิดอาการชะงักขึ้น

เมิ่งฝานแย้มยิ้มออกมาบาง ๆ “มาเถอะ ไปเลือกผ้ากันดีกว่า”ร่างโปร่งบางลุกขึ้น เอื้อมมือไปจับจูงมือน้อยไว้พอหลวม ๆ

ดวงตากลมเหลือบมองมือเรียวที่กอบกุมมือตัวเองไว้ก็พลันรู้สึกแปลก ๆและประหลาดใจ มารดาเลี้ยงคนนี้ปกติแล้วมักอยู่เงียบ ๆในห้องของตัวเองมากกว่าออกมาเดินเตร่เช่นนี้ อีกอย่าง๻ั้๫แ๻่ท่านพ่อแต่งงานใหม่เขากับมารดาเลี้ยงเคยพูดคุยกันแค่หนึ่งครั้งเท่านั้น

ปากจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันแม้จะประหลาดใจแต่ก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดีเพราะอีกฝ่ายบอกว่าจะทำชุดใหม่ให้ตุ๊กตาของเขา

เกอหนุ่มพาเด็กน้อยมาถึงห้องเก็บม้วนผ้าต่าง ๆ “ลั่วเอ๋อร์มาเลือกสิหนูชอบผ้าผืนไหน”

เด็กน้อยเหลือบตามองสีหน้าคนถามแวบหนึ่งก็หลุบตาลงมองต่ำก่อนเดินไปยังกองผ้าที่ดูไม่ค่อยสดใสเท่าไรนักและดูมีราคาน้อยที่สุด

“ลั่วเอ๋อร์มาทางนี้สิ”เมิ่งฝานเอ่ยเรียกเ๯้าเด็กตาแป๋ว หยิบผ้าไหมเนื้อดีสีสดใสออกมาวาง “ท่านแม่ว่าผ้าพวกนี้ดูเหมาะกับตุ๊กตาแสนสวยของหนูมากกว่า”เขายิ้มออกมาเบา ๆ เอื้อมมือไปดึงเ๯้าตัวน้อยมายืนข้างกัน “เ๯้าคิดเช่นเดียวกับท่านแม่หรือไม่”

เด็กน้อยอ้าปากน้อย ๆ มองผืนผ้ามากมายตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ผ้าพวกนี้มันแพงขอรับ” เด็กน้อยส่ายหน้าหวือ

“ตุ๊กตาเ๽้าตัวเล็กเพียงนั้น ใช้ไม่มากหรอก เลือกสิ”เมิ่งฝานสังเกตเห็น๻ั้๹แ๻่เข้ามาแล้วว่าเด็กน้อยชอบหันมาแอบมองผ้าทางฝั่งนี้อยู่เสมอและมันมีราคาค่อนข้างสูงคุณหนูสกุลสูงเช่นเด็กน้อยคงเคยรู้ราคามาบ้างจึงตัดใจไม่เลือกผ้าฝั่งนี้ทำชุดตุ๊กตา

“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”เด็กน้อยยอบตัวลงทำความเคารพมารดาเลี้ยงจากนั้นจึงชี้ที่ผ้าม้วนสีชมพูที่หมายตาไว้ “ข้าชอบผืนนี้ขอรับ”ว่าจบก็เงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าอย่างคาดหวัง

เกอหนุ่มยิ้มอ่อนโยน วางมือลงบนศีรษะเล็กแ๶่๥เบาหากแต่คนมองกลับมองว่ารอยยิ้มนั้นช่างเป็๲รอยยิ้มที่เศร้านักเหมือนคนที่จำใจยอมควักเงินอีแปะสุดท้ายเพื่อซื้อของสักชิ้นหนึ่งที่ราคาแพงมาก ๆและไร้ประโยชน์สุด ๆ

“ได้สิ ท่านแม่จะร่างแบบชุดให้หนูดูก่อนอาจจะไม่ทันในวันนี้แต่ไม่เกินสามวันก็เสร็จแล้ว”

เด็กน้อยเม้มปากก่อนเอ่ยขอบคุณเสียงเบา “ขอบคุณท่านแม่ขอรับ ข้ารอได้”ผ้าผืนที่เลือกไปนั้นดูมีค่ามากแม้จะใช้เพียงนิดเดียวแต่มันทำให้เกอตัวน้อยมีความสุขมากนอกจากนี้มารดาเลี้ยงยังหยิบผ้าสีขาวและสีเหลืองไปด้วย มันสวยไม่แพ้กันเลย

รอยยิ้มเล็ก ๆ แอบจุดขึ้นบนริมฝีปากจิ้มลิ้ม

“เด็กดี ไปล้างตัวแล้วออกไปกินมื้อเช้ากัน”

เด็กน้อยเบิกตากว้าง “ท่านแม่ ไม่มีใครอาบน้ำตอนเช้ากันหรอกขอรับ”

เมิ่งฝานหัวเราะน้อย ๆ “อย่างน้อยก็ต้องเช็ดตัวสักหน่อยหนูเป็๲เกอต้องรักความสะอาดรู้หรือไม่”

เด็กน้อยหลุบตาลังเลแต่ก็พยักหน้ารับ “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”

เจียงลั่วย่อกายลาแล้วหันหลังเดินเร็ว ๆ กลับห้องตัวเองไป

เอ๊ะ! ท่านแม่เรียกเขาว่าหนูหรือ? หนู! หนู!ทำไมคำนี้ฟังแล้วน่ารักจังเลยนะ ปากน้อย ๆ กลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ยรีบเดินกลับห้องไปเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า