มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่38 : เหล็กกล้าและเปลวไฟอาวุธแห่งยุคใหม่

ค่ายพักของกองจวนตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาหานหนิง
ที่นี่เป็นจุดยุทธศาสตร์กลางเส้นทางสู่เมืองซ่งหลิง
ล้อมรอบด้วยภูเขาและป่าทึบ ป้องกันการสอดแนมจากศัตรูได้อย่างดี

หานอวี้จินตั้ง “โรงหลอมลับ” ขึ้นกลางค่าย
เปลวไฟจากเตาหลอมสูงพุ่งขึ้นกลางคืน
แสงสีส้มสะท้อนบนใบหน้าของชายหญิงสองคนที่กำลังทำงานไม่หยุด

เสียงตีเหล็กดัง แกร๊ง! แกร๊ง!
ควันสีดำลอยคลุ้งทั่วค่ายจนผู้คนต่างขนานนามว่า

“ค่ายเพลิงฟ้า (天火營)”

ไป๋เหิงเซินเข้ามารายงาน

“ท่านรัชทายาทเราหลอมเหล็กตามสูตรใหม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ
ใช้แร่เหล็กจากเขาเป่ยกัง ผสมถ่านไม้จากสนเหนือ
ทำให้ได้เหล็กกล้าที่เหนียวกว่าเดิมถึงครึ่งหนึ่ง!”

หานอวี้จินพยักหน้า

“ดีมาก...เพิ่มขั้นตอนการเคาะขณะร้อนเพื่อไล่อากาศ
แล้วชุบด้วยน้ำเกลือทันทีหลังขึ้นรูป จะได้เนื้อเหล็กแน่นยิ่งขึ้น”

กู่หลิงเซวียนหัวเราะ

“นี่มันวิชาอะไรของท่านกันแน่ข้าไม่เคยเห็นใครตีเหล็กด้วยสูตรเช่นนี้”

“เป็นวิชาจากบันทึกของปราชญ์โบราณ”
หานอวี้จินตอบเรียบ ๆ — แววตาลึกซึ้งราวรู้ว่าความจริงคือ“จากอนาคต”

ขณะอีกด้านหนึ่งหลี่อวิ๋นจิวกำลังออกแบบต้นแบบใหม่
บนโต๊ะมีร่างภาพ “ลูกเพลิงหานเฟิงรุ่นสอง”
เธออธิบายด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ข้าปรับให้ตัวลูกเพลิงมีรูระบายลมสองช่อง
จะทำให้แรงดันภายในเพิ่มขึ้นก่อนระเบิด
และถ้าใช้เศษเหล็กขนาดเล็กผสมลงไป...
มันจะกระจายสะเก็ดเหล็กรอบตัวเมื่อระเบิดเกิดขึ้น”

ไป๋เหิงเซินถึงกับตาโต

“ระเบิดทั้งลูกแล้วสาดเศษเหล็กอีก...ศัตรูไม่มีทางตั้งตัวได้แน่!”

หานอวี้จินมองเธอนิ่ง ๆแล้วหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าช่างน่ากลัวไม่แพ้ข้าเลย”

“ข้าก็แค่สานต่อความบ้าในใจท่านให้เป็นจริงเท่านั้น”
นางตอบพร้อมรอยยิ้ม

หานอวี้จินสั่งให้ช่างเหล็กหลอมเกราะรุ่นใหม่
น้ำหนักเบาเพียงครึ่งของเกราะเหล็กทั่วไป แต่ทนคมดาบได้เต็มแรง
เขานำหลักการ “การกระจายแรง” จากโลกเดิมมาใช้ในการออกแบบ

แผ่นเกราะประกอบจากเหล็กกล้าบางแผ่นซ้อนกันหลายชั้น
ระหว่างชั้นมีเส้นใยป่านชุบไขสัตว์คั่นไว้
เวลาถูกฟัน แรงจะกระจายออกแทนที่จะทะลุ

เมื่อทหารชุดแรกได้ลองสวม
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบค่าย

“เบากว่าเกราะเดิมครึ่งหนึ่ง!”
“ขยับง่ายแต่แข็งราวหิน!”
“นี่มัน... เกราะของเซียนหรืออย่างไร!”

หลี่อวิ๋นจิวเดินยิ้มอยู่ข้าง ๆ

“ผู้คนเรียกมันว่า‘เกราะเซียน’ แล้ว ท่านรัชทายาท”

หานอวี้จินหัวเราะ

“เกราะนี้ไม่ได้เกิดจากเซียน...
แต่เกิดจากเหงื่อของคนธรรมดาที่ไม่ยอมแพ้”

สนามทดสอบตั้งอยู่หลังค่าย
ทหารยืนล้อมวงด้วยความตื่นเต้น
หานอวี้จินถือ “ลูกเพลิงหานเฟิงรุ่นสอง” อยู่ในมือ

“นี่คืออาวุธที่ข้ากับหลี่อวิ๋นจิวสร้างขึ้น
หากสำเร็จ มันจะกลายเป็นเขี้ยวของแผ่นดินหาน”

เขาจุดชนวนด้วยเชือกไฟ
โยนออกไปกลางสนาม

เสียง ฟู้ม! ตามด้วย บึ้มมมม!
เปลวไฟพุ่งสูงพร้อมสะเก็ดเหล็กกระจายเป็นวงกว้าง
ดินสั่นสะเทือน — ควันดำลอยขึ้นราวมังกรเพลิง

ทหารทั้งค่ายถึงกับผงะ แล้วส่งเสียงโห่ร้อง

“อาวุธเทพ!”
“เพลิงแห่งหาน!”
“องค์รัชทายาทจงเจริญ!!”

หลี่อวิ๋นจิวมองภาพนั้น น้ำตาคลอ

“ในที่สุด...หานก็มีอาวุธที่เทียบได้กับแคว้นใหญ่เสียที”

หานอวี้จินเอื้อมมือแตะไหล่นาง

“ไม่ใช่เพราะอาวุธ...แต่เพราะเรากล้าที่จะสร้างมัน”

ในคืนนั้น เขาเรียกประชุมแม่ทัพทั้งหมดในค่าย
บนโต๊ะมีแผนผังใหม่ของ “กองเพลิงหานเฟิง (火鋒營)”

“ตั้งหน่วยเพลิง 100นาย
แต่ละนายถือระเบิดมือห้าลูก
หน่วยนี้จะเป็นแนวลอบโจมตีในยามกลางคืน
ใช้เพลิงเปิดทางให้กองเหล็กเข้าโจมตีหลัก”

ไป๋เหิงเซินพยักหน้า

“งั้นเราจะมีทัพเหล็ก...ทัพม้า... และทัพเพลิง”

“ถูกต้อง”หานอวี้จินพูดเรียบ
“สามสิ่งนี้ — จะกลายเป็นจิตวิญญาณของทัพหาน”

ยามค่ำหลังการฝึกหนัก
หลี่อวิ๋นจิวมานั่งข้างเตาหลอมที่คุกรุ่น

“ท่านรู้หรือไม่...”
“ทุกครั้งที่ข้าฟังเสียงตีเหล็กข้ารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวใจท่าน”

หานอวี้จินหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าพูดราวข้าเป็นเหล็ก”

“ก็เพราะหัวใจท่านร้อนราวเหล็กในเตานั่นแหละ”

เธอวางมือบางลงบนแขนเสื้อเกราะของเขา

“และข้าจะอยู่ข้างท่าน...จนกว่าเปลวไฟนี้จะดับไปพร้อมเรา”

เขาเงียบไปครู่ ก่อนตอบเบา ๆ

“ข้าไม่อยากให้ไฟนี้ดับเลย...”

รุ่งเช้า ทัพเพลิงฝึกซ้อมรอบแรก
เสียงระเบิดดังกึกก้องก้องภูเขา
แสงเพลิงสะท้อนบนเกราะเงินของทหาร

จากยอดเนิน หานอวี้จินมองภาพนั้น
หลี่อวิ๋นจิวขี่ม้ามาหยุดข้าง ๆ

“นี่คืออาวุธของหานสินะ”
“ไม่ใช่อาวุธของหาน...”
เขาหันไปยิ้ม
“แต่มันคืออาวุธของอนาคต”

เสียงกลองศึกจากทิศเหนือดังขึ้นอีกครั้ง
ข่าวแจ้งว่า ทัพจ้าวเริ่มประชิดเมืองซ่งหลิงแล้ว!

หานอวี้จินจับบังเหียนแน่น

“ได้เวลาแล้ว...ให้โลกเห็น ‘เพลิงหานเฟิง’ เผาศัตรูให้สว่างทั้งฟ้า!”

ธงขาวที่ปักโลโก้เพลิงสีแดงกลางปีกมังกรโบกสะบัด
กองเพลิงหานเฟิงเคลื่อนพลออกจากหุบเขา
มุ่งหน้าไปสู่สนามรบที่เปลวไฟจะเปลี่ยนชะตาแห่งแผ่นดิน!