หลี่หนิงฮวากลับมาเลี้ยงลูกเลี้ยงสามี

"ท่านแม่พวกเราทำเช่นนี้จะดีหรือขอรับ หากท่านปู่กับท่านพ่อกลับมาท่านย่าจะต้องฟ้องท่านพ่อกับท่านปู่เป็นแน่"
"นางอยากจะฟ้องใครก็ให้นางฟ้องไปเถอะ พวกเจ้าสองคนรีบกินเถอะเดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน"
แล้วทั้งสามก็ลงมือกินอาหารที่หลี่หนิงฮวาทำอย่างเอร็ดอร่อย

"ท่านแม่พวกเราจะเอาเช่นไรดีเจ้าคะ"
"ท่านพ่อของพวกเจ้ากลับมาเดี๋ยวข้าจะฟ้องให้ข้าไม่ยอมหรอก แต่ตอนนี้เจ้าไปทำอาหารมาให้ข้ากินก่อนไปให้หิวแล้ว"
คนที่อยู่ในห้องกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนคนที่นั่งอยู่โต๊ะกินข้าวกับไม่ได้กินข้าว
"ท่านแม่เดี๋ยวข้ากับพี่สะใภ้จะไปทำอาหารเอง เจ้าท่านแม่รออีกหน่อยนะเจ้าคะ"
จางเหมยเหมย คิดว่าหากจะปล่อยให้แม่กับพี่สะใภ้ใหญ่เถียงกันอยู่แบบนี้ ทุกคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารคงจะไม่มีใครได้กินข้าวกันทั้งหมดนี้เป็นแน่
"รีบไปเลย พวกเจ้าทั้งสองรีบไปทำอาหารมาให้ข้ากินเลยค่ะหิวแล้ว"
เมื่อหงเจียชิงกับจางเหมยเหมยทำอาหารเสร็จแล้วก็ยกออกมา ซึ่งในบ้านไม่ได้มีอะไรมากทำเพียงแค่ไข่ ซึ่งเป็นไข่ต้มธรรมดาเพราะทั้งสองก็ทำอาหารไม่อร่อย และก็ทำอาหารไม่ค่อยเป็นซึ่งวัตถุดิบในการทำอาหารก็มีน้อยมากมีเพียงแค่ไข่
"นี่พวกเจ้าทำอะไรไม่เป็นแล้วหรือไงฮะ ถึงทำได้แค่ต้มไข่ ถ้าพวกเจ้าทำแค่นี้ข้าจะให้พวกเจ้าไปทำทำไม"
"ท่านแม่กินไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านพ่อกลับมาจากล่าสัตว์พวกเราคงจะได้กินเนื้อดีๆกัน"
แล้วทั้งหมดบนโต๊ะอาหารก็ลงมือกินข้าวถึงแม้ว่าอาหารจะไม่อร่อยแต่ก็ต้องทนกินเพราะความหิว 

ส่วนคนที่อยู่ในห้องเมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว ก็เก็บถ้วยจานเอาออกมาไว้ข้างนอกห้องเพราะไม่อยากนำกลับไปล้างที่ครัว เพราะไม่อยากเดินผ่านโต๊ะกินข้าวไม่อยากทะเลาะกันกับแม่เลี้ยงสามีหรือไม่ก็พี่สะใภ้หากเธอไปทั้งสองจะต้องพูดถากถางเธอเป็นแน่
"นี่มี่เอ๋อร์ หมิงเอ๋อร์พวกเจ้าเข้านอนได้แล้วพรุ่งนี้แม่คิดว่าพ่อของพวกเจ้าคงกลับมาจากล่าสัตว์ พรุ่งนี้พวกเจ้าตื่นแต่เช้าหน่อยนะเดี๋ยวแม่จะนำเสื้อผ้าและพวกผ้าห่มไปซักที่ลำธาร แม่หลับไปหลายวันเสื้อผ้าพวกเจ้าก็ไม่ได้ซัก"
"ขอรับท่านแม่"
แล้วทั้ง 3 ก็นอนลงบนเตียงซึ่งเป็นเตียงไม้เก่าๆที่แทบจะรับน้ำหนักของทั้ง 3 ไม่ไหวอยู่แล้ว หลี่หนิงฮวาที่คิดว่าทนนอนไปก่อน อีกไม่นานพวกเธอคงได้นอนที่ดีๆกว่านี้

เมื่อหลี่หนิงฮวาตื่นเช้าขึ้นมาใน
ยามเหม่า(05.00-06.59)
แล้วหลี่หนิงฮวาก็ปลุกลูกทั้งสอง เพราะต้องการนำผ้าห่มที่นอนไปซัก
"ท่านแม่พวกข้าตื่นแล้วขอรับ"
"ดีงั้นพวกเจ้าเก็บผ้าห่มให้แม่ที เดี๋ยวแม่จะนำไปซักหากสายหน่อยเดี๋ยวมันจะไม่แห้งจะไม่ทันห่มในคืนนี้"
"ขอรับท่านแม่"
จางหลี่หนิงก็เก็บผ้าห่มและเก็บเสื้อผ้าของตนและน้องสาวใส่ตะกร้าให้แม่เพื่อที่จะนำไปซักที่ลำธาร
"ท่านแม่ขอรับไม่ให้ข้าไปซักช่วยหรือครับเดี๋ยวท่านแม่ก็ตกน้ำไม่สบายไปอีก"
"ไม่หรอกจ้ะลูกอยู่กับน้องดูแลน้องดีๆนะอย่าให้ใครทำอะไรน้องเด็ดขาด หากมีอะไรก็ไปเรียกแม่ที่ลำธารแล้วกันแม่ไปก่อนเดี๋ยวจะสาย"
"ขอรับ"
หลี่หนิงฮวาเลือกที่จะเดินออกทางหลังบ้านเพราะไม่ต้องการพบหน้าแม่เลี้ยงสามีหรือพี่สะใภ้เพราะตนขี้เกียจจะสนทนาด้วย และพวกนั้นต้องหาเรื่องทะเลาะกับตนเป็นแน่ เพราะยังไงตนมั่นใจว่าวันนี้พ่อสามีกับสามีของนางต้องกลับมาจากล่าสัตว์
หลี่หนิงฮวาเดินมาที่ลำธารซึ่งเป็นลำธารที่ตนตกไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ก่อนที่จะสลบซึ่งน้ำในลำธารก็ไม่ได้มีมากเพราะช่วงนี้กำลังเข้าช่วงฤดูแล้ง ในแต่ละปีอาจจะมีการขาดแคลนน้ำใช้บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับว่าไม่มีใช้เลย คำว่ามองดูเสื้อผ้าของตนและของลูกที่มีรอยปะชุนจำนวนมาก ในโลกที่ตนไปอยู่ตนเห็นเสื้อผ้าสวยงามจำนวนมาก มีหลายแบบทันสมัยและสวยงามตนตั้งใจจะหาเงินเพื่อที่จะนำไปซื้อเสื้อผ้าหรือซื้อผ้าใหม่ๆมาตัดเสื้อผ้าให้ลูกและตนและก็ของสามีด้วย และยังมีผ้าห่มเก่าๆที่ใกล้จะขาดแถมบางด้วยหากเจออากาศหนาวพวกเธอคงจะทนไม่ไหว เพราะในแต่ละปีมีอากาศที่ค่อนข้างหนาวมากๆและจะต้องใช้ฟืนจำนวนมาก และในหน้าหนาวสามีของนางไม่เคยพักต้องไปเก็บฟืนเพื่อนำมาใช้ที่บ้านสวนฤดูแล้งและฤดูฝนก็ต้องออกไปล่าสัตว์แถมยังต้องทำสวนชีวิตของสามีนางและนางช่างลำบากจริงๆแต่ต่อไปนี้นางจะไม่ปล่อยให้ชีวิตของใครในครอบครัวนางลำบากอีกแล้ว