ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่58 วิชาต้นแขนมังกรดำทะเลใต้

"หมออะไรกัน..ตำราที่เจ้าซื้อมามันก็แค่ตำราระดับต่ำ ในการปรุงยาช่วยเสริมกายอสูรระดับต่ำเท่านั้น นั่นมันไม่สามารถรักษาบาดแผลอะไรได้หรอกนะ..."

พระนางเจ้าเฟยบอกกับหลานชายสุดที่รัก นางฝันอยากเห็นเขาเป็นนักรบที่เกรียงไกร

ถ้าเขาขยับเป็นถึงองค์รัชทายาทได้ นางจะปลื้มสุดๆ พระนาง จึงอยากให้กริชเพชรได้คาถากลายร่างเหาะเหินชุดนี้

"ถ้าเจ้าไม่มีเงินพอเดี๋ยวอาหญิงจะซื้อให้เจ้าเป็นของขวัญดีไหม? เจ้าก็เรียนให้อาหญิงละกัน เวลาไปมาหาอาหญิงจะได้ดูภูมิฐานสมกับเป็นชายชาตรี..."

เสียงของหญิงสาวพูดขึ้น น้องสาวขององค์ราชาย่อมมีทรัพย์สมบัติส่วนพระองค์เหลือเฟือเยอะแยะ แค่เงินสามหมื่นดอร์ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับนาง

"ข้าไม่เอาหรอกท่านอาหญิงมันเกินความจำเป็นของข้า ข้าเอาคาถาอันนี้ดีกว่า.."

ชายหนุ่มมองต่ำสุด คาถากลายร่างเหาะเหินที่คนขายไม่ได้พูดถึง สรรพคุณของมันเขาหยิบขึ้นมาดู

"นี่เป็นคาถาประเภทใดรึ.."ชายหนุ่มถามอย่างใคร่รู้

"อ๋อนี่เป็นคาถาหนอนชีเมโจได มันเป็นคาถาที่พวกชาวบ้านในชนบทใช้กันเวลากลายร่าง มันก็จะเป็นหนอนอ้วนๆ สีเขียวๆ เดินทางค่อนข้างช้า แต่มันดีตรงที่ มันใช้พลังกายอสูรต่ำมาก และถ้ามีพลังดวงจิตแก่นแท้ระดับหกขึ้น ไปสามารถเร่งเร้าให้มันเปลี่ยนร่างเป็นระดับสองกลายเป็นผีเสื้อราตรีเพิ่มความเร็วได้ และที่สำคัญถ้าอัดพลังให้มันสูงขึ้นนิดหน่อย มันจะสามารถโปร่งแสงไปไหนมาไหน ไม่มีผู้พบเห็นให้แตกตื่น ใช้หลบหลีกศัตรูได้ดีมากๆ

เหมาะกับคนที่มีกายอสูรที่ต่ำ ไม่ต้องการสู้รบกับใคร..."

เสียงคนขายพูดเบาๆ เขารู้สึกผิดหวังนิดหน่อยทั้งสามเข้ามามีท่าทางองอาจ เขาคิดว่าจะได้ขายของที่แพง แต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากลับเลือก คาถาหนอนชิเมโจได ที่ราคาต่ำสุดในร้าน

"แล้วมันราคาเท่าไหร่..."

เสียงกริชเพชรถามอย่างสนใจ

"ห้าสิบดอร์ นายท่านไม่แพงเลยและยังมีคาถาเลื่อนระดับสามขั้นให้ท่านด้วย คาถาเหาะเหินชุดอื่นแม้แพงขนาดไหน ก็ไม่สามารถเลื่อนระดับได้ เหมือนเจ้าหนอนชิเมโจไดนี้...."

คนขายพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ดูมันเป็นเรื่องขบขัน เพราะคนส่วนมากหรือจะซื้อคาถาชุดนี้ไป ก็ไม่ค่อยเลื่อนระดับในการแปลงร่างสามขั้น เพราะพวกเขาซื้อมาในราคาถูกส่วน มากก็เป็นชาวบ้านชนบทแค่เดินทางไปมาได้สะดวกเท่านั้นก็พอ

"ข้าขอซื้อชุดนี้..."ชายหนุ่มยื่นเงินให้กับเจ้าของร้านหญิงสาวทั้งสองหน้าเบ้ ไม่เข้าใจเด็กผู้นี้ เขาซื้ออะไรที่เหนือความคาดหมายของทั้งสอง

"คาถาสำหรับส่งภูตอสูรไปเกิดมีไหม? .."

ชายหนุ่มถามคนขายพยักหน้า

"มีๆ ครับนายท่านนี่ครับหนึ่งพันดอร์ สำหรับคาถาชุดนี้ มีคาถาทำสัญญากับภูตอสูรประกบคู่เป็นแพ็คให้ไปด้วย...."

กริชเพชรยื่นเงินให้กับเขา แล้วรับคาถามาเก็บไว้ในถุงนิมิต พร้อมชวนทั้งสองสาวกลับพระตำหนักเพราะเขาได้ของมาครบแล้ว

ขณะที่กริชเพชรและพระนางเจ้าเฟยพร้อมกับองค์หญิงเจ้าเฟิง ได้ออกมาจากตลาดมืด หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าของตะกูลหลงแล้ว เรียกองครักษ์ขององค์หญิงเจ้าเฟย ออกมากำลังจะเดินทางกลับตำหนัก กริชเพชรรับรู้ถึงพลังกดดันบางอย่าง เข้ามาในรัศมีที่เขายืนอยู่

"เฮ้อๆ ..คารวะพระนางเจ้าเฟย..."

เสียงชายผู้หนึ่งดังขึ้น กริชเพชรชำเลืองมองดูเห็นองค์หญิงเจ้าเฟิงและพระนางเจ้าเฟย ยกมือคารวะตอบเช่นกัน

"ท่านราชครูตู้ถู" เสียงพระนางดังขึ้นตอบรับ

กริชเพชรเลยต้องยกมือคารวะตามหญิงสาวทั้งสองเขาสังเกตเห็นราชครูใส่ชุดแพรวพราวสีขาวระยิบระยับแต่งหน้าเหมือนสตรี ในมือถือแส้พระประกอบด้วยเส้นไหมสีขาวละเอียด โบกแส้ในมือช้าๆ ช่างเหมือนนางชีของหนังจีนสมัยโบราณ แต่ก็เป็นภาพที่ขัดกันเหลือเกิน เพราะเขาเป็นชายแก่ที่แต่งหน้าฉูดฉาดดุจสตรี

ด้านหลังของเขายืนด้วยบุรุษหนุ่มสองคนทั้งสองแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ผู้หนึ่งไว้ผมยาวประบ่าปากคิ้วคางดุจสตรี แต่งหน้าแต่งตาคล้ายกับเกอิชาญี่ปุ่น แขนทั้งสองข้างผิวขาวละเอียด แต่นิ้วมือของเขากลับเรียวยาวเหมือนกิ้งก่า ไว้เล็บสีดำทมิฬทั้งสิบนิ้ว ดูแล้วรู้สึกถึงความชั่วร้ายยังไงไม่รู้

ผู้หนึ่งกับเป็นชายร่างสูงใหญ่แขนข้างขวาของเขาเป็นเกล็ดสีแดงทั้งลำ บนไหล่มีกระดูกงอกออกมาเป็นแฉกๆ เหมือนเกล็ดปลาไว้หนวดเคราแดงๆ เต็มใบหน้าดวงตาดุพองโต โกนผมเกรียนโล่งสูงใหญ่กว่าสามเท่าเมื่อเทียบกับชายร่างเล็ก

"คารวะท่านอาหญิง เจ้าพี่เฟิง..."

ชายทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกับคารวะพระนางเจ้าเฟยและองค์หญิงเจ้าเฟิง

"น้องชายผู้นี้หรือคือองค์ชายสิบสี่ที่สร้างความอับอายให้พี่ใหญ่ของข้า..."เสียงของชายร่างเล็กกล่าว พร้อมกับเดินมาด้านหน้า ตาของเขาหลุกหลิกเจ้าเล่ห์ ยกยิ้มชำเลืองมองกริชเพชรแบบหาเรื่อง

"ข้าดูแล้วก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะผู้คนกุเรื่องโม้มากกว่ามั้ง.."

เสียงชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง พูดออกมาพร้อมกับแยกเขี้ยวคำราม เป็นปรปักษ์ต่อกริชเพชรอย่างชัดเจน

"องค์ชายเจ็ดองค์ชายแปด..ท่านมีมารยาทต่อหน้าพระนางเจ้าเฟยด้วย..."

เสียงทุ้มหนักของราชครูกระแอมขึ้นเบาๆ ทำให้คนทั้งสองหยุดชะงัก เพราะเขาคืออาจารย์ผู้ฝึกสอนโดยตรง ขององค์ชายทั้งสอง

"ไม่มีอะไรหรอก..ข้าเพียงหยอกเย้าน้องชายเท่านั้น..."

เสียงชายร่างเล็กองค์ชายเจ็ดเจ้าลีฟง ตอบโต้กับพระอาจารย์ แต่สายตาเขายัง จ้องหน้ากริชเพชรอย่าง อาฆาตมาดร้ายคล้ายกับว่า กำลังจะหาเรื่องชายหนุ่มให้ได้

"คารวะท่านพี่ทั้งสอง.."กริชเพชรเมื่อรู้ว่าสองคนที่กำลังยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องหน้าหาเรื่องเขา คือองค์ชายเจ็ดกับองค์ชายแปด เขาจึงรีบยกมือคารวะอย่างนอบน้อม

ชายหนุ่มรู้สึกถึงเภทภัยคุกคามของคนทั้งสอง เขาเป็นคนที่ไม่ชอบมีเรื่องราวอยู่แล้วจึงพยายามที่จะหลีกเลี่ยง การปะทะกับพี่น้องทั้งสองคนนี้

"องค์หญิงกับองค์ชายสิบสี่มาที่ตลาดมืดหาซื้ออะไรหรือ.."

เสียงแหลมเล็กของราชครูตู้ถูถามขนาดชำเลืองมองชายหนุ่ม กริชเพชรรู้สึกว่าการมองมันแปลกๆ พิกลยังไงไม่รู้

"น้องจิงโจวเขามาหาซื้อคาถาเรียกอาวุธเจ้าค่ะท่านราชครู..."เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิง กล่าวตอบท่านผู้อาวุโสประจำสำนัก

"อ๋อ..มาหาคาถาเรียกอาวุธนี่เองเจ้าได้อะไรดีๆ มาบ้างล่ะ ขอข้าดูหน่อยสิ..."

เสียงของชายร่างใหญ่ ถามขึ้นด้วยเสียงดุดัน

"คิกๆ ..หลานเจ้าลีตง อย่าได้ใส่ใจเลย หลานจิงโจว ได้เพียงแต่คาถาเรียกอาวุธระดับเจ็ด แบบไม่สมบูรณ์มา คงไม่ควรค่าต่อการที่องค์ชายแปด จะสนใจหรอกนะ.."

พระนางเจ้าเฟยตอบแทนกริชเพชร พระนางรู้สึกถึงบรรยากาศเริ่มมีความกดดันนางรู้ด้วยสัญชาตญาณ ว่าองค์ชายทั้งสองมาหาเรื่ององค์ชายสิบสี่แบบชัดเจน นางต้องการหลีกเลี่ยงจึงออกหน้ารับแทน

"ด้วยความสามารถขององค์ชายสิบสี่ที่เอาชนะองค์หญิงใหญ่ได้ เขาย่อมมีฝีมือทำไม? เลือกซื้อคาถาเรียกอาวุธแบบนี้ออกมาเล่า มันคงจะเป็นอะไรที่น่าสนใจ องค์ชายสิบสี่คงจะได้เล่าเรียนคาถาบ้างแล้ว ขณะเปิดผนึกวิชา องค์ชายเจ็ดท่านรองชิมดูซิว่า..คาถาขององค์ชายสิบสี่ ที่ไปจับจ่ายใช้สอยมามีคุณค่า กับเหรียญดอร์ที่เสียไปหรือไม่..."

เสียงราชครูแหลมเล็กหวานเยิ้มมีสำเนียงความไพเราะ แต่มันกลับจงใจหาเรื่องกริชเพชรทันที เขาคงจะได้รับคำสั่งมาให้รังควานองค์ชายสิบสี่จากพระนางเจ้าลีหงษ์พอพูดไม่กี่คำก็บอกให้ลูกศิษย์ โจมตีกริชเพชรโดยมีสาเหตุที่เล็กน้อยเหลือเกิน

"ได้พระอาจารย์.."เสียงขององค์ชายเจ็ดดังรับคำสั่งของอาจารย์ผู้เป็นราชครู เหมือนเขามีความชอบธรรมเหลือเกิน ที่จะทดสอบองค์ชายสิบสี่ ทั้งๆ ที่กริชเพชรไม่ได้เป็นลูกศิษย์ของราชครู แต่ทั้งสองกับพูดเองเออเอง

"มามะ..พี่ชายจะทดสอบวิชาที่เจ้าเรียนมารับมือ..."

พูดจบเขาก็กางเล็บทั้งห้าออกจากมือขวาทันที

"วิชากรงเล็บอสูรพิฆาต"

เล็บขององค์ชายเจ็ดทั้งสิบก็บินออกเป็นใบมีดดุจดังเหล็กไหลสีดำบางเฉียบ เหมือนใบไม้พุ่งตรงโจมตีกริชเพชรทันที โดยไม่ถามว่าชายหนุ่มจะต่อรองกับเขาหรือไม่ เจตนารังควานแบบชัดเจน กริชเพชรย่อตัวเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นเป็นเกาะป้องกันตัว ถีบเท้าทั้งสองข้างไถลหลบไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ใบมีดทั้งห้าเล่มที่ลอยเข้ามาฟาดฟันเกราะของเขาเสียงดังสนั่น

ปังๆ ๆ!

ใจของชายหนุ่มสั่นสะท้านก่อนที่จะหายใจอย่างโล่งอก เพราะเกราะพลังดวงจิตแก่นแท้ของเขาสามารถป้องกัน วิชาอาวุธขององค์ชายเจ็ดได้แบบไม่มีรอยขีดข่วนแตกร้าวของเกาะพลังเลย ใบมีดทั้งห้าเล่มลอยทะยานเข้าสู่มือขององค์ชายเจ็ดคืนกลับไป

"ไม่เลว...เจ้ามีพลังป้องกันยอดเยี่ยม" องค์ชายเจ็ดทะยานขึ้นสู่อากาศอีกครั้ง กางกรงเล็บทั้งสิบของเขาออก แล้วสะบัดใบมีดทั้งสิบเล่มที่อยู่บนเล็บเข้าหากริชเพชรอีกครั้ง

"กรงเล็บอสูรพิฆาตระดับสอง.."

เสียงเขาพูดขึ้นพร้อมกับปล่อยกรงเล็บใบมีดทั้งสิบเล่มออกมา

ฉับๆ ๆ!!

"วิชาแขนเสื้อรุ่งนภา..."เสียงดังตูมสนั่นพระนางเจ้าเฟยสะบัดแขนเสื้อ ออกเป็นผ้าแพรสีรุ้งพุ่งเข้าปะทะกับใบมีดกรงเล็บขององค์ชายแปด เสียงสนั่นกระแทกจนอาวุธของเขากระเด็นกลับไปหาองค์ชายทันที

ตูมๆ ๆ!! วูบๆ ๆ!!

เสียงวูบบางๆ อย่างนุ่มนวลคลื่นพลังแซ่พระของราชครู ม้วนอาวุธทั้งสิบขององค์ชายเจ็ด ไว้ในไหมแซ่จนหมดสิ้น แล้วสะบัดคืนให้กับองค์ชายอย่างรวดเร็ว

"คิกคิก! ..พระนางเด็กๆ หยอกเย้ากันไม่เห็นจะต้องลงมือขัดขวางเลย..."

เสียงราชครูเอ่ยเสียงแหลมเล็กแจ่มใส ระคนหัวเราะแบบเหมือนไม่มีเรื่องราว ทั้งๆ ที่กริชเพชรโดนลอบโจมตีแบบกะทันหัน

ถ้าพลังบอลดวงจิตของเขาไม่แข็งแกร่งป่านนี้หน้าอกของชายหนุ่ม คงจะทะลุด้วยใบมีดขององค์ชายเจ็ดเรียบร้อยไปแล้ว มันเป็นการลองหยั่งเชิงชายหนุ่มแบบชั่วร้าย

"ท่านราชครู..เขาไม่ได้เป็นลูกศิษย์ในการอบรมของท่าน จะให้องค์ชายสิบสี่ทดลองวิชาไปไยกัน พอพูดก็ลงมือทันทีแบบนี้มันไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่กระมัง..."

เสียงของพระนางเจ้าเฟยทุ้มหนักแบบไม่พอใจพวกเขาไม่ไว้หน้านาง บอกลงมือก็ลงมือทันทีไม่เห็นแก่นางที่มากับองค์ชายสิบสี่

"อาหญิง..ท่านจะจริงจังไปไยพวกเราพี่น้องหยอกเย้าเล่นกัน ไม่เห็นท่านต้องขัดขวางเลย เพียงข้าอยากรู้เฉยๆ ว่าน้องชายผู้นี้รับวิชาอะไรมา ควรค่าแก่การเรียนหรือไม่ ถ้าไม่ควรค่าก็จะได้กลับไปหาใหม่ในตลาดมืด พรุ่งนี้ก็จะถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยวแล้ว ถ้าเขามีคาถาเรียกอาวุธที่อ่อนด้อย ข้าเป็นพี่ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ไม่ดูแลเขา..."

เสียงขององค์ชายแปดพูดขึ้น พร้อมกับเกร็งกำลังพลังบอลดวงจิตระดับแปดขั้นต้น ขึ้นมาบนแขนทั้งสองข้างทันที

เปลวเพลิงสีดำพุ่งกระจายไปตั้งแต่ต้นแขนที่มีหนามเหมือนเกล็ดปลาสีแดง ยาวไล่ไปจนถึงข้อแขนกำปั้นของเขา เริ่มไหม้เกรียมส่งประกายสีดำกระจายออกเผาผลาญอากาศจนบิดเบี้ยวระเบิดออก ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามยิ่งนัก

"วิชาต้นแขนมังกรดำทะเลใต้..."

...........................................................................................................................................................................................................................................................