第十五 章
จื่อหลงไม่ยอมให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้เขาจงใจขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มดูดดุนลิ้นเล็กไปมา ต่างจากฟ่านเสวียนที่ยังเหม่อลอยคล้ายมิได้สติปล่อยให้อีกฝ่ายรุกเร้าส่งปลายลิ้นเข้าไปควานดูดดื่มน้ำหวานภายในโพรงปากได้อย่างถนัดถนี่
"อืออ"เสียงครางอยู่ในลำคอของฟ่านเสวียนยิ่งทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมมากขึ้น เขาเลื่อนมือลงไปในน้ำลูบไล้บางเบาบนหน้าอกขาวที่เห็นเลือนรางในอ่างน้ำมือหนาจงใจไล้ผ่านจุกสีแดงเข้มจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก ฟ่านเสวียนคล้ายเริ่มตั้งสติได้รีบผลักคนที่สอดลิ้นเข้ามาในปากออกไป น้ำสีใสไหลยืดตามมุมปากขณะที่ผละออกจากกัน จื่อหลงบัดนี้ต้องข่มกลั้นตนเองด้วยความยากลำบากจ้องใบหน้าแดงเข้มและริมฝีปากบวมช้ำของฟ่านเสวียนด้วยดวงตาเข้ม
"เ้า..เ้า..."ฟ่านเสวียนหอบหนักพูดจาอึกอัก จื่อหลงทำหน้าสลด
"ข้าขอโทษขอใต้เท้าโปรดอภัยด้วยเถอะขอรับ"น้ำเสียงที่เอ่ยปากดูสิ้นหวังจนฟ่านเสวียนต้องพยายามตั้งสติให้มั่นคง
"ออกไป..ออกไปเดี๋ยวนี้"ฟ่านเสวียนรีบมุดตัวเองลงไปจนเหลือแต่คางขึ้นมา
"ฟังข้าก่อนเถอะ"เขารักคนผู้นี้เกินกว่าจะหักหาญน้ำใจจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วผละออกห่างเล็กน้อย แต่ไม่ยอมถอยออกไปไกลได้แต่กักตัวคนเอาไว้ในอ่างมิให้ขยับหนีเพราะความตื่นตระหนก
"เสี่ยวเสวียนใจเย็นๆ ก่อนเถอะ"ฟ่านเสวียนตาโตเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียก
"บังอาจ! กล้าเรียกชื่อข้าสนิทชิดเชื้อแบบนั้นได้อย่างไร"
"บังอาจหรือ เสี่ยวเสวียน เ้ามองหน้าข้า ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายสิบปีแต่เ้าคงจำหยกเสือนั่นได้ใช่หรือไม่"เขาถามเน้นเสียงหนัก ฟ่านเสวียนชะงักคำเตรียมก่นด่าหวนนึกไปถึงพู่หยกที่ตนเองพกติดตัวเอาไว้มานานหลายปี
"หมายความว่าอย่างไร"
"หมายความว่าข้าคือเด็กผู้ชายคนนั้นที่เ้ามอบหมั่นโถวให้ ข้าคือเด็กน้อยที่เ้าให้ก้อนเงินข้าสองก้อน ข้าคือเด็กคนนั้น"
"จริงหรือ คือเ้าจริงหรือ"
"จริงสิข้าจะโกหกเ้าไปเพื่อสิ่งใด ถ้าจะให้ข้าบอกชุดที่เ้าสวมใส่ในวันนั้นข้าก็สามารถบอกได้"เขาย้ำอีกครั้ง
"เอ่อ..ตะ..แต่ว่าข้า..ข้า แต่เ้าทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง"
"เื่ใดที่ไม่ถูกต้องข้าตามหาเ้ามากี่ปี เพียรพยายามมากเท่าใดถึงได้ใกล้ชิดเ้าขนาดนี้เ้าคงคิดภาพนั้นไม่ออก แต่ว่าเสี่ยวเสวียนข้ารอเ้ามานานแล้ว นานมากจริงๆ "เขาบอกเสียงเบาทว่าหนักแน่น ร่างกายของฟ่านเสวียนที่ถูกเขากระตุ้นยังคงร้อนผ่าวเพียงแต่เื่ที่จื่อหลงพูดดึงความสนใจไปเสียสิ้น
"คราวนี้ยอมให้ข้าดูแลเ้าได้หรือยัง เื่ที่ข้าจูบเ้าข้าต้องขอโทษด้วย ได้หรือไม่"เขาแสร้งทำเสียงอ่อนระโหยด้วยรู้ดีว่าฟ่านเสวียนเป็คนในอ่อน เื่นี้คงมิได้ร้ายแรงจนยากจะให้อภัย
"....."ต่างกับฟ่านเสวียนที่ไม่รู้จะตอบเช่นไร ถ้ายอมอภัยก็ดูเหมือนว่าเขาจะยอมให้อีกฝ่ายรังแก แต่ถ้าไม่ยอมก็เห็นใบหน้าหงอยเหงาซึมกะทืออยู่ตรงหน้า จื่อหลงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
"ได้โปรดเถอะ"น้ำเสียงอ้อนวอนนั่นทำให้ฟ่านเสวียนเม้มปากกลั้นใจพยักหน้าโดยไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายยกมุมปากยิ้มแล้วหุบลงอย่างรวดเร็ว
"เอาล่ะๆ เื่จูบข้าขอโทษมาให้ข้าอาบน้ำให้เ้าเถอะแล้วเราค่อยมาคุยกันถึงเื่ราวที่ผ่านมา"ฟ่านเสวียนพอได้ยินก็ยินยอมให้อีกฝ่ายกลับมาทำหน้าที่ด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อย
"เบาใจเถอะข้าจะไม่กินเต้าหู้เ้าจนกว่าเ้าจะอนุญาต"
"หุบปากไปเลยนะ"ฟ่านเสวียนตวาดเสียงค่อยใบหน้าแต้มสีมากขึ้น จื่อหลงอดหัวเราะน้อยๆ ในลำคอไม่ได้ มือใหญ่หยิบขวดหยกที่ใส่น้ำมันมาเทใส่มืออีกครั้ง
"น้ำมันนวดนี้คือดอกอิงฮวามันทำให้เ้าผ่อนคลายมาเถอะให้ข้านวดให้เ้า"เขาบอกพร้อมกับถูมือไปมาให้น้ำมันบนฝ่ามือร้อนขึ้นแล้วทาบฝ่ามือลงบนหลังคอบอบบางก่อนจะค่อยๆ นวดคลึง เขาเฝ้ามองเส้นนูนของกระดูกกลางหลังขาวๆ ด้วยสายตาเข้มก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงไปตามเส้นนูนช้าๆ ไปหยุดลงตรงบั้นเอว เขากดย้ำจุดที่ทำให้รู้สึกเสียวกระสันตรงเหนือสะโพกเพื่อเพิ่มให้อีกฝ่ายรู้สึกมากขึ้นแต่ไม่ร้อนผ่าวจนกระทั่งสติไม่อยู่กับตัว
"รู้สึกดีหรือไม่"เขาจงใจกระซิบข้างหูเล็กๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ
"อืมม"ฟ่านเสวียนเริ่มล่องลอยไปตามััที่จื่อหลงบรรจงทำให้เคลิ้มอีกครั้ง มือหนาลูบคลึงไปทั่วแผ่นหลังเฝ้ามองเส้นขนอ่อนบางลุกชันจนขึ้นเป็ตุ่มหนาว เขายิ้มน้อยๆ มองคนที่แช่ตัวอยู่ในน้ำด้วยสายตาของนายพรานเตรียมเล็งธนูขึ้นยิงเ้ากวางน้อย เขาเลื่อนมือขึ้นมาหยุดที่รอยแยกของต้นแขนด้านหลังก่อนจะใช้นิ้วสอดเข้าไปใต้วงแขน
"ยกมือขึ้นหน่อยให้ข้าได้นวดตรงนี้ของเ้าหยิบจับพู่กันจนปวดเมื่อยใช่หรือไม่"ฟ่านเสวียนรู้สึกเช่นนั้นจริงแต่หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายหาได้มีจุดมุ่งหมายเพียงอย่างเดียวเช่นนั้นไม่ มือหนาเลื่อนปลายนิ้วนวดไปมาแถมยังเลยไปยังสีข้างใกล้จุกเล็กๆ ปลายนิ้วเหมือนไม่ได้ตั้งใจแตะแ่ถูกปลายยอดให้เ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อย
"ข้ารู้สึกร้อน"ฟ่านเสวียนบอกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
"ไม่สบายตัวหรือ"
"ไม่รู้ข้าเองก็บอกไม่ถูก"
"เป็เพราะเ้าผ่อนคลายจากการนวดของข้า ปล่อยตัวตามสบายอย่าเกร็งข้าจะทำให้เ้าผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น"จื่อหลงปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาคมเขม้นมองร่างกายท่อนล่างที่จมอยู่ในน้ำเลือนราง มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนต่ำลงไปในน้ำลูบไล้สีข้างและเอวบางจงใจนวดเฟ้นให้อีกฝ่ายรู้สึกเร่าร้อน มือซุกซนแวะเวียนผ่านกลางกายคล้ายไม่ได้ตั้งใจรับรู้ถึงแท่งหยกที่เริ่มขยายพองของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารมอยู่ข้างหูของฟ่านเสวียนยิ่งทำให้เ้าตัวปั่นป่วนในช่องท้อง
"ขะ..ข้าว่าพอแล้วเถอะน้ำหายร้อนแล้ว"ฟ่านเสวียนบอกเสียงสั่น
"อืม..ข้ารู้ ให้ข้าถอดกางเกงของเ้าเถอะถ้าไม่เช่นนั้นเ้าจะสะอาดไปทั้งตัวได้อย่างไร"ฟ่านเสวียนเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาเองก็บอกไม่ถูกว่าปฏิกิริยากลางกายของตัวเองที่ร้อยวันพันปีเขามิเคยเปิดเผยต้องมาเปิดเผยกับอีกฝ่ายที่ถือได้ว่าไม่คุ้นเคยมากเท่าใด มือบางรีบตะครุบมือหนาที่กำลังจะดึงเชือกผูกเอวเอาไว้
"ไม่ ไม่ต้อง ข้าไม่ถอด"
"อย่าดื้อสิ ไหนๆ ข้าดูแลแล้วก็ทำให้เสร็จสิ้น"
"ไม่เป็ไร"ฟ่านเสวียนส่ายหน้าหวือ
"อ๊ะ! "ดูเหมือนกางเกงสีขาวบางๆ นั่นจะถูกถอดออกง่ายดายไม่ทันไรก็ถูกดึงจนร่นลงมาตรงหัวเข่าแล้ว จื่อหลงเพ่งมองแท่งหยกขนาดกำลังพอดีเบ่งบานพองตัวส่ายน้อยๆ อยู่ใต้ผืนน้ำ มือเขาสั่นระริกกลืนน้ำลายจนเกิดเสียงเอือก
"เสี่ยวเสวียน..เ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเ้างดงามยิ่งนัก"
"ข้าเป็บุรุษนะ งดงามนั่นมิใช่คำชม"ฟ่านเสวียนบอกด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน จื่อหลงก้มใบหน้าลงให้ริมฝีปากหนาได้รูปชิดใบหูเล็กๆ สีชมพูนั่นใช้ปลายลิ้นแตะเบาๆ
"เ้ารู้สึกอึดอัดหรือไม่"เขาจงใช้น้ำเสียงแหบกระเส่าถาม
"ไม่ ข้าไม่อึด..อ๊ะ! "ฟ่านเสวียนร้องอุทานเพราะมือหนาคล้ายไม่จงใจแตะถูกปลายยอดแกนหยกของตัวเอง
"ให้ข้าช่วยเ้าเถอะดูสิเ้าไม่รู้สึกเ็ปบ้างหรือ"ร้อยวันพันสาทรฟ่านเสวียนมิเคยรู้สึกเช่นนี้ ถึงแม้ร่างกายเขาจะสมบูรณ์แต่ก็มิเคยหมกมุ่นมีเพียงบางครั้งที่ตื่นเช้ามาอาการแข็งตัวจะเกิดขึ้นตามธรรมชาติหากเขาก็มิเคยคิดจะผ่อนคลายมันด้วยตัวเอง ใบหน้าขาวบัดนี้แดงก่ำจนจื่อหลงอดเอ็นดูไม่ได้
"อย่าฝืนเลย มันไม่ใช่เื่เลวร้ายหรือน่ากลัว เ้าลองดูข้าสิข้าเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน"ฟ่านเสวียนแอบช้ำเลืองมองไปยังด้านล่างของคนที่นั่งอยู่รู้สึกได้ถึงสิ่งที่อยู่ด้านในดันกางเกงให้โป่งพองขึ้นมา
"พอแล้ว พอแล้วข้าจะขึ้นจากอ๊าาา"ฟ่านเสวียนขยับตัวยกสะโพกขึ้นจื่อหลงถึงได้โอกาสกำรอบแท่งหยกสีขาวละมุนอีกทั้งกางเกงที่คาอยู่ตรงเข่าทำให้ฟ่านเสวียนยืนไม่ถนัดล้มตัวลงในอ้อมแขนของจื่อหลง
"อย่าพึ่งใจร้อน"จื่อหลงแกล้งหยอกคนอยู่ในอ้อมแขน"
"ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่"สิ้นคำจื่อหลงประกบปากหนาเข้ากับปากบางส่งลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความชุ่มชื้นในปากราวกับรู้ว่าตนเองมิอาจต้านทานความรู้สึกนี้ฟ่านเสวียนจึงปล่อยให้อีกฝ่ายรุกรานโดยมิได้ขัดขวาง มือหนากำรอบแท่งหยกขาวค่อยๆ รูดรั้งช้าๆ เพียงเพื่อให้อีกฝ่ายค่อยๆ ปรับตัว เขาหมุนร่างของฟ่านเสวียนให้หันกลับมาพร้อมกับปล่อยแท่งแข็งขึงใช้แขนข้างหนึ่งสอดเข้าใต้ข้อพับอีกมือประคองแผ่นหลังบางเอาไว้ในอ้อมแขนทั้งที่ยังไม่ปล่อยปาก อุ้มร่างบางเปลือยเปล่าเดินดุ่มไปที่ตั่งนอน ร่างของฟ่านเสวียนที่ยังกรุ่นไอร้อนจากน้ำและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าปนกลิ่นอิงเถายิ่งทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมมากขึ้น เขาว่างร่างเปียกชุ่มของฟ่านเสวียนลงบนตั่งแล้วพาตัวเองขึ้นไปบดเบียดจนเสื้อผ้าของตัวเองเปียกตามไปด้วย เขาหาสนใจไม่เข่าหนาแทรกกลางดันให้ขาอ่อนด้านในถูกอ้าออกและดันขึ้นจนสะโพกลอยจากพื้น จงใจบดแกนกลางผ่านกางเกงที่เปียกชื้นของตัวเอง ฟ่านเสวียนหอบหายใจแรงดวงตาเหม่อลอยเขาปล่อยให้อีกฝ่ายได้สูดลมเข้าปอดแล้วบรรจงกดปากหนาลงอีกครั้งดูดกลืนลิ้นอีกฝ่ายสองมือหนาสอดผ่านช่องว่างระหว่างกันมาเคล้นคลึงจุกสีเข้มสองข้างขนฟ่านเสวียนต้องแอ่นอก เสียงแว่วหวานครางอยู่ในลำคอเขายิ่งบีบเคล้นอีกฝ่ายอีกดิ้นเร่าด้วยความรู้สึกที่โหมกระหน่ำบอกไม่ถูก เมื่อเห็นอีกฝ่ายคล้ายจะหมดลมเขาก้ยอมปล่อยริมฝีปากบวมแดงเลื่อนลงมายังอกด้านซ้ายใช้ปลายลิ้นค่อนข้างสากแตะเบาๆ ตรงปลายยอด
"อ๊าาา"จื่อหลงเป่าลมร้อนลงบนยอดอก มือข้างหนึ่งฟอนเฟ้นตุ่มสีแดงสดอีกข้างเลื่อนลงไปด้านล่างค่อยๆ กำรอบแท่งหยกน่ารักนั่นเอาไว้แล้วรูดขึ้นลงช้าๆ คล้ายให้อีกฝ่ายค่อยๆ ปรับตัว
"ขะ ข้า..ข้า"ฟ่านเสีวยนคล้ายวนเวียนอยู่ในถ้ำที่คับแคบหัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอกความรู้สึกปั่นป่วนยากจะอธิบาย เนื้อตัวสั่นระริกยิ่งยามที่จื่อหลงขยับมือขึ้นลงสะโพกมนก็ขยับยกตาม ปากบวมอ้าออกร้องครางดวงตาเบิกกว้างเพราะไม่เคยลิ้มรสเช่นนี้มาก่อน จื่อหลงค่อยเร่งความเร็วของข้อมือมากขึ้น ปากหนาเปลี่ยนข้างมายังด้านขวาขบเม้มยอดอกที่ตั้งชันจนเห็นรอยฟันชัดเจน มือข้างล่างขยับมือบนก็ใช่จะว่างเว้น เขาบีบเคล้นอีกข้างแรงมากขึ้นปลายนิ้วชี้สะกิดปลายอกบดขยี้แรงจนเริ่มช้ำ
"อ๊าา อาาา จื่อหลง อืออ"น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเอ่ยเรียกชื่อคนที่จู่โจมไม่หยุด
"ดีหรือไม่ เ้ารู้สึกดีหรือไม่"
"อืออ ข้ารู้สึกดีอย่างบอกไม่อ๊ะ! อู๊ยยย"ตอบคำปนเสียงครางที่ระงับไว้ไม่อยู่ จื่อหลงยิ่งปลุกเร้าอีกฝ่ายมากขึ้นมิให้ขาดตอน
#จู่โจมเก่งงงง < ('^') >
386
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)
![ภควานบันดาลรัก [ มี E-Book จัดโปร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1672664915_88999289.webp)
