ฉันที่กำลังนอนพลิกตัวไปอีกด้าน มือก็กลับััได้ถึงอะไรสักอย่างที่ตอนนี้ตัวเองกำลังกอดอยู่ ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ตาของฉันเริ่มโฟกัสได้เต็มที่ ฉันนอนหนุนแขนของเขา แขนและขาที่พาดบนตัวของคนข้างๆ ทำให้ฉันเริ่มได้สติ แล้วเงยหน้าขึ้นไปมอง ดวงตาสีน้ำตาลที่พึ่งเห็นไปเมื่อคืนกำลังนอนมองฉันอยู่นิ่งๆ
“ตื่นแล้วหรอ อรุณสวัสดิ์”
“ออ..อรุณสวัสดิ์”
ฉันค่อยๆลุกขึ้นนั่งแต่เ้ากรรมผมของฉันกลับพันกับกระดุมเสื้อของลี่หยาง
“โอ๊ยๆ….ผมฉัน”
“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวฉันแกะให้”
ลี่หยางค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะบรรจงแกะเส้นผมของฉันที่ละเส้นๆเพื่อไม่ให้ฉันเจ็บ ท่าทางตอนนี้ถ้ามีใครมาเห็น จะต้องคิดไปในทางที่ไม่ดีแน่นอน แต่กรรมของฉันน่าจะเยอะจริงๆ
~ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ง~~~
เสียงการสแกนคีย์การ์ดหน้าประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงเปิดประตูเข้ามา
“ลี่หยางจ้า พี่มีข่าวดีมาบอก”
ฉันลืมเื่พี่ลีน่าไปเสียสนิท เมื่อคืนลี่หยางพาฉันออกมาโดยที่พี่ลีน่าก็อยู่ในร้านนั้นด้วย งานเก่ายังไม่เคลียร์ งานใหม่กำลังจะมา มีหวังครั้งได้ตายแน่ๆไอข้าวฟาง
“อุ๊ยๆๆโทษที พี่มาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย เดี๋ยวพี่เข้ามาใหม่นะ”
ฉันยังคงคิดวิธีแก้ตัวไม่ออก เสียงของพี่ลีน่าก็ดังขึ้นมา จนฉันกับลี่หยางได้แต่หันกลับไปมองด้วยสภาพที่ผมของฉันยังคงพันกับกระดุมของลี่หยางอยู่
“ไม่ใช่นะคะๆไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะคะ”
ฉันที่ได้แต่นั่งโบกไม้โบกมือเพื่อปฏิเสธเื่ที่พี่ลีน่าคิด แต่คุณพี่กลับไม่ฟังฉันเลย รีบวิ่งออกจากห้องไปโดยไม่ฟังสิ่งที่ฉันจะบอกเลยสักนิด
“ทำไมนายไม่รีบอธิบายให้พี่ลีน่าเข้าใจล่ะ เดี๋ยวก็ได้เข้าใจผิดกันพอดี”
“อะ ออกแล้ว”
“นายรีบโทรไปอธิบายเื่เมื่อกี้ให้พี่ลีน่าเข้าใจเลยนะ”
“.........................”
ลี่หยางทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรออก
“มีอะไร”
ဝ__ဝ!
พอได้ฟังประโยคแรกที่ลี่หยางพูด ฉันถึงกับอยากจะแย้งโทรศัพท์มาคุยเองเสียให้ได้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งรอฟังไปเรื่อยๆ
“อืมเข้าใจแล้ว มีอะไรก็โทรมานะ”
“วางสายแล้วหรอ ทำไมฉันไม่เห็นนายจะอธิบายอะไรให้พี่ลีน่าฟังเลยกับเื่ที่เกิดขึ้น แบบนี้ฉันก็ไม่มีหน้าไปเจอพี่ลีน่าแล้วนะสิ”
ฉันที่รู้สึกกระวนกระวายใจที่อาจจะเป็คนที่ทำให้ความรักของเขาทั้งสองมีปัญหา เดินวนไปวนมา เพื่อคิดหาวิธี
“เป็อะไรของเธอเนี่ย รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด วันนี้เธอมีงานต้องทำ”
“อ่ะ! งานอะไร วันนี้ฉันมีแค่งานเดียวคือสอนภาษาไทยให้นายนิ”
ฉันถามออกไปอย่างงุนงงกับสิ่งที่ลี่หยางบอกให้ฉันทำ ลี่หยางเดินไปที่โต๊ะอาหารที่มีถุงกระดาษสองสามอย่างวางอยู่
“วันนี้เธอต้องมาเป็ผู้จัดการให้ฉันหนึ่งวัน นี่เสื้อผ้าที่ลีน่าเอามาให้เธอใส่”
ဝ__ဝ!
“เดี่ยวนะ จะให้ฉันไปเป็ผู้จัดการนายเนี่ยนะ แล้วเื่เรียนวันนี้ล่ะ แล้วพี่ลีน่าไปไหน อีกอย่างฉันไม่เคยทำ ฉันทำไม่ได้หรอก”
ฉันได้แต่ออกตัวปฏิเสธสุดฤทธิ์ {ฉันมาสอนหนังสือ อยู่ๆจะให้มาเป็ผู้จัดการ ฝันไปเถอะ!}
“ลีน่ามีธุระเื่ที่บ้าน วันนี้เลยไปเป็เพื่อนถ่ายแบบฉันไม่ได้ ส่วนเื่เรียนวันนี้งดคลาสไปก่อน พอดีงานนี้ปฏิเสธไม่ได้ ฉันไม่ได้ให้เธอทำงานฟรี แต่มีค่าเบี้ยเลี้ยงให้ด้วย เธอโอเคไหม”
“อือ…….ก็ได้ แต่ฉันบอกก่อนเลยนะว่าฉันไม่ค่อยรู้เื่ว่าต้องทำอะไรบ้าง นายบอกฉันหน่อยแล้วกัน”
“โอเค แต่ตอนนี้เอาชุดนี้ไปใส่แล้วอ่านสมุดบันทึกเล่มนี้ซะ ลีน่าเขียนอธิบายงานไว้ให้เธอแล้ว”
ฉันรับถุงเสื้อผ้าที่ลี่หยางยื่นให้ฉัน ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ชุดเดรสลายกระต่ายสีชมพูกับเสื้อสูทสีดำที่ใส่เป็เสื้อคลุม ตอนนี้มาอยู่บนเรือนร่างของฉันได้อย่างพอดิบพอดี ทำให้ฉันดูเป็ลุคผู้ใหญ่ขึ้นแต่ยังคงดูอ่อนหวานอยู่
“เสร็จยัง”
ฉันเปิดประตูออกไป ลี่หยางที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนปกติแต่ใส่เสื้อหนังอีกชั้นด้านนอก กลับทำให้ชุดธรรมดาๆกลับดูแพงและเท่สุดๆ ฉันได้แต่มองคนตรงหน้าจนหัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
“ชุดนี้ก็เข้ากับเธออยู่นะ ไปกันเถอะ”
“อืม..”^_^
ฉันหยิบสมุดบันทึกที่พี่ลีน่าฝากมาให้ฉันขึ้นมาเปิดอ่าน ด้านในเขียนแค่ชื่อบุคคลที่ฉันต้องรู้จัก และรายละเอียดของงานที่ลี่หยางต้องถ่าย และฉันต้องทำอะไรบ้าง ขณะที่คนขับรถประจำตัวของลี่หยางขับมารถไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเราสองคนก็มาถึงยังสถานที่ทำงานในวันนี้
“เรามีถ่ายที่ทะเลหรอ ฉันยังไม่เคยมาทะเลของจีนเลย ว๊าววว”
ฉันที่ทั้งตื่นเต้น และตื่นตาตื่นใจกับการมาทะเลที่จีนครั้งแรก ทำให้ลี่หยางหันมามองแล้วลูบหัวฉันอย่างเบามือก่อนดึงมือกลับไป ฉันได้แต่นั่งนิ่งกับการกระทำของเขาเมื่อกี้ หัวใจอยู่ๆก็ค่อยๆเต้นแรงอีกแล้ว
{ไม่ๆ เราจะคิดเข้าข้างตัวเองแบบครั้งก่อนอีกไม่ได้ อีกอย่างเขาก็มีแฟนอยู่แล้ว ใจเย็นๆหน่อยไอฟาง สติๆๆๆ}
หลังจากที่ฉันนั่งพยายามควบคุมสติอยู่ รถก็ค่อยๆจอดลงที่หน้าหาดทะเล ฉันค่อยๆเปิดประตูให้ลี่หยาง เสียงต่างๆรอบตัวก็เริ่มดังขึ้น เหล่าหนุ่มสาวประมาณสิบคนวิ่งเข้ามาหาเรา และมีการ์ดดูแลความปลอดภัยสองคนกำลังกันตัวไม่ให้เข้ามาใกล้
“ลี่หยางง ลี่หยางง จดหมายค่ะ”
“ตัวจริงหล่อมากเลย ขอจับมือหน่อยค่ะ”
“ดอกไม้ค่ะ สู้ๆนะคะ”
ลี่หยางเดินไปรับของขวัญจากแฟนคลับด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณครับ ๆๆ”
ฉันพาลี่หยางเข้ามาข้างในได้อย่างปลอดภัย พนักงานคนหนึ่งพาเราสองคนไปที่เต็นท์รองรับหลังหนึ่ง
“เดี๋ยวให้คุณลี่หยางแต่งหน้า เปลี่ยนชุดก่อนนะคะ วันนี้เราจะมีถ่ายกันสิบชุดค่ะ ่เช้ามีทั้งถ่ายที่ทะเลและถ่ายที่สระน้ำนะคะ ่เย็นจะมีถ่าย่พระอาทิตย์ตกดินด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะมาเรียกออกไปถ่ายแบบนะคะ”
“ได้ค่ะ”
ฉันตอบกลับพนักงานคนนั้นกลับไป ก่อนจะนั่งดูลี่หยางที่มีพี่ช่างแต่งหน้ากำลังละแลงหน้าของเขาอยู่ ฉันไม่รู้จะทำอะไรได้แต่นั่งดูโน้นดูนี่รอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งลี่หยางแต่งหน้า เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วมานั่งข้างๆฉัน
“เป็ไงชุดนี้”
“อืม ก็หล่อดี ดูสบายๆ่ซัมเมอร์ดีนะ”
“...............”
“คุณลี่หยาง ไปถ่ายแบบได้เลยค่ะ”
ลี่หยางลุกขึ้นเดินออกไป ฉันในฐานะผู้จัดการจำเป็ก็ต้องเดินไปดูความเรียบร้อยในการถ่ายแบบด้านนอกด้วย เลยลุกขึ้นเดินตามลี่หยางไป ริมทะเลมีช่างภาพกำลังอธิบายรายละเอียดให้ลี่หยางฟังอยู่ กับคนจำนวนห้าหกคนที่กำลังจัดของเตรียมนู้นเตรียมนี่กันอยู่ ลี่หยางโพสท่าทางไปเรื่อยๆอย่างมืออาชีพ ฉันได้แต่มองอย่างละสายตาไม่ได้กับการได้เห็นหลายๆมุมของลี่หยาง นิ้วเรียวที่โพสท่า โครงหน้าที่ชัด หรือการโชว์กล้ามหน้าท้องบางชุดที่ใส่ ถึงแม้จะเคยเห็นในซีรีย์ไปหลายครั้งแล้ว แต่เมื่อได้เห็นกับตาเนื้อก็อดใจเต้นแรงไม่ได้ ฉันจึงเลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆบนชายหาดเพื่อฆ่าเวลา ระหว่างทางเดินก็มีเด็กๆกำลังนั่งเล่นก่อกองทราย กลุ่มวัยรุ่นกำลังเล่นน้ำกัน หรือนั่งคุยกันที่ชายหาด ลมทะเลที่พัดมาเรื่อยๆบวกกับเสียงคลื่นที่ดังเป็จังหวะ ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายมาก แสงแดดที่กระทบน้ำส่องแสงระหยิบระหยับอยู่เต็มไปหมด ถึงแม้อากาศจะร้อนแต่ก็ยังรู้สึกดีสุดๆ ระหว่างที่ฉันกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งรอบตัวอยู่นั้น เด็กคนหนึ่งที่เล่นน้ำอยู่ อยู่ๆก็ดำผุดดำว่ายอยู่ในทะเล
ฉันวิ่งไปดูใกล้ๆ ก่อนจะเริ่มหันมองไปรอบๆเพื่อหาคนมาช่วย
“ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย! มีเด็กจมน้ำ!”
ฉันที่ะโอยู่สักพัก แต่กลับไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย ฉันจึงตัดสินใจเดินลงไปในน้ำเพื่อช่วยเหลือเด็กคนนั้น น้ำค่อยๆลึกลงไปเรื่อยๆ ฉันค่อยๆเขย่งเท้าไปเรื่อยๆแล้วเอื้อมมือไปขว้าเด็กคนนั้นไว้ได้ ก่อนจะค่อยๆดึงเข้ามา แต่ทว่าเด็กน้อยคนนั้นยังคงใจึงใช้มือกดหัวฉันลงเพื่อปีนขึ้นเหนือน้ำ ทำให้ตอนนี้ฉันหายใจไม่ออกบวกกับทักษะการว่ายน้ำของฉันที่เป็ศูนย์ ฉันจึงเริ่มรู้สึกว่าออกซิเจนที่กลั้นเอาไว้ค่อยๆหมดลง ก่อนที่ความทรงจำของฉันค่อยๆเลือนลางลง {ฉันต้องมาตายแบบนี้หรอ พ่อจ้า แม่จ้า ช่วยลูกด้วย}
“ฟางฟาง ฟางฟาง ตื่นสิตื่น ฟางฟาง”
เสียงที่คุ้นเคยยังคงเรียกชื่อฉันอยู่เรื่อยๆ ก่อนที่ฉันจะรู้สึกว่ามีอะไรนิ้มๆมาทาบที่ปากของฉัน
“แค่กๆๆๆๆ”
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น แสงสว่างจ้าจากดวงอาทิตย์ที่ส่องลงมาทำให้ฉันต้องค่อยๆปรับโฟกัสในการมอง ลี่หยางที่ตัวเปียกโชกนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฉัน ผมที่กระเซอะกระเซิงไม่เป็ทรงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เธอเป็บ้าอะไร ว่ายน้ำไม่เป็แล้วจะลงไปทำไม ทำไมไม่ไปตามคนอื่นมาช่วยล่ะ”
ฉันดันตัวเองขึ้นมานั่ง
“ฉันเรียกคนให้มาช่วยแล้ว แต่ไม่มีใครได้ยินฉันเลย ฉันเลย…..”
“.............................”
“ฉันขอโทษ อย่าโกรธฉันเลยนะ”
“รู้ไหมฉันเป็ห่วงเธอแทบแย่ ถ้าเธอเป็อะไรไปอีกคน แล้วฉัน….”
“ไปอีกคน หมายความว่าไง”
“............................”
ลี่หยางไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะลุกยืนขึ้นแล้วยื่นมือมาให้ฉันจับ ฉันยื่นมือไปให้คนตรงหน้าอย่างว่าง่ายแล้วเดินตามลี่หยางไป
“แล้วเด็กคนนั้นล่ะ เป็ยังไงบ้าง”
“ไม่เป็ไรแล้ว ปลอดภัย”
“แล้วงานนายล่ะ”
“ถ่าย่เช้าเสร็จแล้ว เหลือ่เย็น ตอนนี้ก็ให้พักผ่อนรอไปก่อน”
“ออ”
การถ่ายแบบของ่เย็นราบรื่นมาจนถึงชุดสุดท้าย ดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะตกดินค่อยๆส่องแสงเรืองรองที่ดูอบอุ่นทำให้ชุดที่ถ่ายดูเด่นขึ้นไปอีก
“เลิกกอง! วันนี้ทุกคนเก่งมาก เหนื่อยกันมาทั้งวัน รีบไปพักผ่อนๆ ขอบคุณทุกคนมากๆ ”
ช่างภาพหันไปขอบคุณทุกคน ที่ในที่สุดวันนี้ก็ถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่ทุกคนจะดีใจปรบมือกันยกใหญ่ แล้วรีบเก็บของต่างๆกันอย่างรวดเร็ว
“เหนื่อยไหม”
ลี่หยางที่เปลี่ยนชุดกลับมาอยู่ในชุดปกติแล้ว ค่อยๆนั่งลงข้างๆฉัน ฉันส่ายหน้าให้เขาเป็คำตอบ
“แล้วนายล่ะ เหนื่อยไหม วันนี้เก่งมากเลย ตอนแรกฉันคิดว่างานถ่ายแบบไม่เหนื่อยเท่าไหร่ ก็แค่โพสๆเปลี่ยนท่าทางไปเรื่อยๆ แต่วันนี้ฉันพึ่งได้เข้าใจ”
“ก็เหนื่อยแหละ แต่มันคืองาน”
“เรากลับกันเลยไหม เดี๋ยวดึก”
“ไม่รอดูพระอาทิตย์ตกดินก่อนหรอ”
“ไว้มีโอกาสค่อยมาดูพระอาทิตย์ตกดินอีกครั้งแล้วกัน แล้วก็…..วันนี้ขอบคุณนายมากนะที่ช่วยฉันไว้”
“อืม….แล้วมีอะไรตอบแทนบ้างล่ะ”
“พูดเสร็จก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ฉันที่ตั้งตัวไม่ทันได้แต่นั่งนิ่งกลั้นหายใจ ก่อนที่คนตรงหน้าจะค่อยๆถอยออกไป
“หยอกเล่นนะ”
“อย่ามาแกล้งฉันนะ นายมีพี่ลีน่าอยู่แล้ว แล้วยังจะไปอ่อยคนนู้นคนนี้ไปทั่ว คนนิสัยไม่ดี”
“อ่ะ เดี๋ยวนะ เธอว่าอะไรนะ”
ฉันพูดเสร็จลุกขึ้นเดินออกมา ไม่ได้ฟังสิ่งที่ลี่หยางพูดตามหลังมาเลย ระหว่างทางเราสองคนต่างเงียบกันมาตลอดทั้งทาง จนรถมาส่งฉันที่หน้ามหาลัยในที่สุด
“พรุ่งนี้ เรียนครึ่งวันเช้านะ ่บ่ายลีน่าจะเลี้ยงขอบคุณเธอเื่วันนี้นะ”
“อ๋อ โอเค นั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”
“อืม เจอกันพรุ่งนี้”
(มหาลัย)
ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียง ค่อยๆคิดเื่ราวที่เกิดขึ้นวันนี้ หัวใจก็ค่อยๆเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง ตัวที่เปียกโชกไปด้วยน้ำ ใบหน้าลี่หยางที่เต็มไปด้วยแววตาที่เป็ห่วงฉัน {ไม่ๆ ฉันไม่ได้ชอบเขา ไม่ๆ เขามีแฟนแล้วนะข้าวฟาง หยุดคิดเดี๋ยวนี้เลย}
“เห้อ…….”
“เป็ไรอ่ะ เห็นนอนพลิกไปพลิกมาอยู่ทั้งนานแล้ว”
ซิงซิงที่นอนอยู่บนเตียงวางโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วพลิกตัวมองมาที่ฉัน
“ฉันอยากเรียนว่ายน้ำแล้วล่ะ”
“จริงอ่ะ เดี๋ยวฉันสอนให้ รับรองพี่ฟางต้องว่ายน้ำเป็แน่นอน”
“อือ!….”^-^
6K
