บทที่ 12 ตุ๊กตาอาถรรพ์
แสงไฟสีเหลืองนวลทอดอาบไปตามโถงทางเดิน บรรยากาศดูะเืและวังเวงอย่างบอกไม่ถูก เสียงหัวเราะหยุดลงทันควันในทันทีที่ซูม่านเปิดประตูออกมา เหมือนกับว่าทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
บนใบหน้าของซูม่านปรากฏร่องรอยของความสงสัย เธอคิดในใจว่า บางที่นี้เธออาจจะเหนื่อยเกินไปจนหูฝาดไปเอง คิดได้ดังนั้นเธอจึงหันหลังกลับเตรียมจะเดินเข้าห้องนอน
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะปิดประตู เสียงหัวเราะที่ดูวิปริตและน่าสยดสยองนั่นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง!
“คิ คิ คิ～ ”
“คิ คิ คิ～ ”
เสียงนั้นมันดังมาจากชั้นสาม!
ความอยากรู้อยากเห็นของซูม่านพุ่งขึ้นมา เธอไม่สนความกลัวอีกต่อไป และค่อย ๆ เดินขึ้นไปชั้นบน ที่ตรงหัวมุมบันไดจากชั้นสองขึ้นสู่ชั้นสาม มีรูปภาพขนาดใหญ่ใบหนึ่งติดอยู่ ในภาพนั้นเป็รูปงูั์ที่กำลังแลบลิ้นสีแดงก่ำ ดวงตาทั้งสองข้างของมันจ้องเขม็งมาที่ซูม่าน
ซูม่านใจสั่นสะท้าน เธอตัดสินใจเบือนหน้าหนีและไม่มองมันอีก
เมื่อถึงชั้นสาม ไม่รู้ทำไมทันทีที่เท้าเหยียบลงบนพื้นชั้นนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องแผ่นหลังของเธออยู่ตลอดเวลา
ลมหายใจของซูม่านเริ่มติดขัดและถี่รัว และเสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง!
คราวนี้มันดังมาจากห้องที่อยู่ด้านในสุด... ห้องที่ถูกล็อกกุญแจไว้นั่นเอง!
ตอนที่ลุงฝูแนะนำบ้านหลังนี้ เขาแนะนำห้องอื่นจนครบหมด ยกเว้นห้องนี้ที่เขาพูดถึงแค่ผ่าน ๆ เท่านั้น ซูม่านค่อย ๆ ย่องไปที่ห้องนั้นอย่างระมัดระวัง
เสียงนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ กระแทกเข้ากับโสตประสาทของซูม่านอย่างจัง ฝ่ามือของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อโดยไม่รู้ตัว ความประหม่า ความไม่สบายใจ และความอยากรู้อยากเห็น... อารมณ์ต่าง ๆ พรั่งพรูเข้ามาในใจของเธอราวกับระลอกคลื่น
เมื่อถึงหน้าประตูห้อง หัวใจของซูม่านก็เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ลมหายใจก็เริ่มหนักหน่วงขึ้น ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่แม่กุญแจที่เต็มไปด้วยสนิมเขรอะ
“คิ คิ คิ”
เมื่อเสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ซูม่านก็สะดุ้งสุดตัว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความใ
แกร๊ก!
ทันใดนั้นเอง แม่กุญแจตัวนั้นก็ดีดตัวออกเองโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!!
เมื่อเล่ามาถึงจุดนี้ เหล่าชาวเน็ตขวัญอ่อนต่างพากันส่งคอมเมนต์กรีดร้องระงม
[ ไม่กล้าฟังต่อแล้ววว มันสยองเกินไปแล้วนะเนี่ย! ]
[ คอมเมนต์คุ้มครองฉันที! คอมเมนต์คุ้มครองฉันที! ]
[ ขอใช้โชคลาภจากการที่รูมเมทฉันโสดมาสิบปี แลกกับการคุ้มครองจากเทพเ้าด้วยเถิด ! ]
[ โคตรตื่นเต้น! นี่แหละนิยายสยองขวัญของจริง! ]
[ สตรีมเมอร์คนนี้มีของจริง! ชาวเน็ตไม่ได้หลอกฉันจริง ๆ! ]
คอมเมนต์พรั่งพรูออกมาเหมือนเกล็ดหิมะ
ในขณะเดียวกัน ณ ห้องทำงานของผู้อำนวยการบริษัทโต่วซา
หลี่เฟิงที่กำลังใส่หูฟังอยู่ มีสีหน้าเคร่งเครียด มือทั้งสองข้างกำแน่น ลมหายใจเข้าออกเสียงดัง
ใช่แล้ว... เขากำลังฟังรายการของหลินเซียวอยู่!
หลี่เฟิงเป็คนขวัญอ่อนมาก แต่เขากลับเสพติดการฟังเื่สยองขวัญเป็ชีวิตจิตใจ
ในไม่ช้า เขาก็เรียกฝ่ายปฏิบัติการคนหนึ่งมาพบทันที
“เสี่ยวหลิว หลินเซียวคนนี้อยู่ทีมของพวกคุณใช่ไหม?” หลี่เฟิงยิงคำถามใส่ทันที
เสี่ยวหลิวเป็นักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานในปีนี้ ในบริษัท เธอยังไม่มีสตรีมเมอร์ชื่อดังในสังกัดที่เป็ตัวชูโรงเลย ทำให้เวลาพูดคุยกับหัวหน้าเธอมักจะดูไม่ค่อยมั่นใจนัก
“ใช่ค่ะคุณหลี่ ดิฉันสังเกตเห็นข้อมูลของเขาแล้วเหมือนกันค่ะ มันผิดปกติมาก ตอนนี้กำลังจะไปตรวจสอบดูค่ะ...” เสี่ยวหลิวรีบตอบ
หลี่เฟิงชะงัก “ตรวจอะไร? ผิดปกติยังไง?”
“เอ๊ะ?” เสี่ยวหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง
“ที่ฉันหมายถึงก็คือ หลินเซียวเป็สตรีมเมอร์ที่มีศักยภาพสูงมาก! รีบเซ็นสัญญาเขามาซะ และให้ ‘สัญญาระดับมหาเทพ’ ไปเลย!”
หลี่เฟิงพูดอย่างตรงไปตรงมา
สมองของเสี่ยวหลิวแทบะเิด้วยความตกตะลึง
เซ็นสัญญา? แถมยังเป็สัญญาระดับมหาเทพเนี่ยนะ?!
นี่มันเหนือความคาดหมายของเธอไปไกลลิบ
“ผอ. คะ... นี่... นี่คุณพูดจริงใช่ไหมคะ?” เสี่ยวหลิวถามด้วยความดีใจสุดขีด
หลี่เฟิงพยักหน้า “จริงสิ ฉันไม่เคยหลอกใคร”
“ได้ค่ะ! ผอ. ดิฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย!!” เสี่ยวหลิวหมุนตัววิ่งออกไปทันที
ตัดกลับมาทางด้านหลินเซียว
หลังจากพักเหนื่อยเพียงครู่เดียว เขาก็เริ่มเล่าต่อ
ซูม่านจ้องมองแม่กุญแจที่เปิดออกเอง ราวกับมีมนต์สะกดบางอย่างสั่งให้เธอยื่นมือออกไปถอดแม่กุญแจนั้นออก ประตูไม้ตรงหน้าดูเหมือนจะมีพลังลึกลับที่ดึงดูดใจเธออย่างรุนแรง
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผลักประตูให้เปิดออก เมื่อเธอได้เห็นภาพภายในห้อง ขนทุกเส้นในร่างกายก็ลุกชันขึ้นทันที!
ห้องนั้นมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่มันเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่าหลัว ในห้องเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ แต่ที่จุดกึ่งกลางของห้องนั้น กลับมีตุ๊กตาฝรั่งตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่!!
ใต้ดวงตาทั้งสองข้างของตุ๊กตาตัวนั้น มีเส้นสีแดงคล้ายเืไหลเป็ทางยาว ปากของมันถูกเย็บด้วยด้ายหลายสิบเข็มและมันกำลังฉีกยิ้มอย่างน่ากลัว และเสียงหัวเราะนั้น... ก็ดังออกมาจากปากของมันนี่เอง!
“คิ คิ คิ”
เสียงหัวเราะของตุ๊กตายังคงดังต่อเนื่องไม่หยุด ซูม่านรู้สึกเสียวสันหลังวาบ รูขุมขนทั่วร่างขยายตัวขึ้นในพริบตา
“กรี๊ดดดดดดด!!!”
ซูม่านแผดเสียงร้องลั่น ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียง!
ที่แท้มันก็แค่ความฝัน!
ในตอนนี้ เสื้อผ้าของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเปียกโชก เหงื่อยังคงไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ซูม่านหอบหายใจอย่างหนัก หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก
“คิ คิ คิ”
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติได้ เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่บาดแก้วหูนั่นก็ดังพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของเธออีกครั้งและคราวนี้เธอมั่นใจอย่างที่สุดว่า... นี่ไม่ใช่ความฝัน!
ความกลัว ความกังวล ความลนลาน... อารมณ์เ่าั้พรั่งพรูเข้าใส่ใจเธออย่างบ้าคลั่ง แต่ถึงอย่างนั้น ซูม่านก็ไม่ได้เลือกที่จะถดถอย เธอตัดสินใจลุกขึ้นเปิดประตูห้อง และค่อย ๆ เดินมุ่งหน้าไปยังชั้นสาม ทุกอย่างเหมือนกับในฝันของเธอไม่มีผิดเพี้ยน!
ซูม่านพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง ไม่นานเธอก็มาถึงชั้นสาม ยืนอยู่หน้าห้องห้องเดิม มันยังคงเป็กุญแจที่มีสนิมเขรอะดอกเดิม และกุญแจดอกนั้น ก็เปิดออกเองเหมือนเดิมเช่นกัน
ซูม่านลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่พร้อมกับเอื้อมมือออกไปถอดกุญแจออก จากนั้นก็ค่อย ๆ ผลักประตูเปิดออกและสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ... ตุ๊กตาหน้าผีตัวนั้นจริง ๆ!
แต่คราวนี้เธอเตรียมใจไว้แล้ว แม้ขาจะยังสั่นแต่เธอก็ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง
ในฐานะนักเขียนเื่ผี ซูม่านมีความกล้ามากกว่าคนปกติทั่วไปอยู่พอสมควร เธอจ้องเขม็งไปที่ตุ๊กตาตัวนั้น และดวงตาสีดำมืดมนคู่นั้นของตุ๊กตาก็จ้องตอบเธอเช่นกัน
“คิ คิ คิ”
ทันใดนั้น ตุ๊กตาก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา
ร่างของซูม่านสั่นสะท้านราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วตัว เธอยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่
ทว่าในจังหวะนั้นเอง ซูม่านก็ได้ยินเสียงคนกำลังทะเลาะกันอยู่ที่ด้านนอกวิลล่า
เธอขมวดคิ้วมุ่น รีบปิดประตูห้องนั้นแล้วฝืนก้าวขาที่หนักอึ้งไปยังริมหน้าต่าง เพื่อชะโงกหน้ามองลงไปดูที่ด้านล่าง...
7K
