ตอนที่8 แต่งตั้งเป็พระชายาเอก
เซียถงคลี่ยิ้มเยาะที่แท้อาจูเป็คนของฮูหยินเฉิงจริงๆ
“อาจูดูเหมือนว่านับว่าเ้าจะยิ่งลำพองตนตีตัวเหนือหัวข้าเ้าไม่เพียงเอ่ยขานชื่อข้าตรงๆ แต่ยังกล้าวางยาพิษให้ท่านแม่ข้ากินอีกด้วยถึงแม้ท่านแม่ของข้าจะมิได้รับความโปรดปรานจากจวนแห่งนี้มากนัก แต่ยังไงเสียนางก็เป็ถึงหลานสาวของจวนขุนนางกั๋วกงเ้าลองใช้สมองอันน้อยนิดของตนจินตนาการดูเสียว่าจะเป็อย่างไรหากข้านำเื่นี้ไปบอกกับกั๋วกง?”
สอาจูสีหน้าซีดเผือดในทันทีแววตาลนลานประดุจเป็มดน้อยในกระทะร้อนเตรียมจะชัดขาหนีออกไปนอดประตูโดยเร็วที่สุดทว่าเซียถงกลับอ่านความคิดของอีกฝ่ายออกนานแล้วเสมือนมีมือยมภูตพวงพุ่งออกมาจากด้านหลัง อาจูโดนกระชากผมกระตุกสุดแรงจนร่างลอยล้มคะมำลงกับพื้นเสียงดัง‘ปัง’!
แววตาของเซียถงในยามนี้ยิ่งหม่นประกายดูล้ำลึกทั้งยังเย็นะเืประดุจบ่อน้ำาพันปี สุ้มเสียงเ็าสุดขั้วหัวใจปราศจากร่องรอยความอบอุ่นหรือเมตตาใดๆ
“ในเมื่อเ้าชอบยาพิษชามนี้นักเช่นนั้นข้าขอมอบให้เ้าดื่มเสียแล้วกัน”
กล่าวจบเสียงกระแทกดัง‘ปัง’สนั่นลั่นขึ้นอีกคราเซียงถงกระชากศีรษะของอาจูขึ้นมาและฟาดลงกับพื้นอีกครั้งอย่างแรงก่อนจะกรอกยาต้มสมุนไพรร้อนๆถ้วยนั้นใส่ปากของอาจูเข้าไปรวดเดียวจนหมดกระแสยาสมุนไพรต้มร้อนระอุไหลผ่าน่ลำคอ เข้าสู่ร่างกายของอีกฝ่ายโดยตรงปิดท้ายโดยที่เซียถงใช้ดัชนีสกัดจุดบริเวณหน้าอกของอีกฝ่ายและไม่ว่าอาจูจะพยายามสำลอกอาเจียนออกมาอย่างไร ทว่าผลที่ได้กลับไม่มีอะไรออกมา
“เ้า...เ้ากล้าดียังไงมาทำกับข้าเช่นนี้!ข้า...ข้าจะไปฟ้องฮูหยินใหญ่!นางไม่ปล่อยเ้าไว้แน่...”
พอฮูหยินหลี่เห็นภาพฉากตรงหน้านี้นางถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะเพราะบุตรสาวของนางเป็คนขี้อายไม่กล้าแสดงออกมาั้แ่เด็กและไม่มีทางทำเื่เช่นนี้ได้แน่นอนทว่า...ถงเอ๋อร์ที่ลงมือลงไม้ได้โเี้ปานนี้มันได้ทำลายภาพลักษณ์ทั้งหมดภายในใจของนางไปโดยหมดสิ้น
เซียงถงย่างเท้าตรงไปเบื้องหน้าพร้อมหวดบาทาเสยคางอาจูอย่างแรง จนร่างของอีกฝ่ายกลิ้งกระเด็นออกไปแต่ยังไม่ทันจะได้ทรงตัวลุกขึ้นด้วยซ้ำ กลับถูกเซียถงกระทืบซ้ำอีกคราพร้อมใช้ฝ่าเท้าเหยียบกลางหลัง ค่อยๆออกแรงบดขยี้อาจูอย่างแช่มช้าให้ลิ้มรสความทรมานอย่างละเมียดละไมสีหน้าการแสดงออกของเซียถงยังคงดูยิ้มแย้มไม่แปรเปลี่ยน ทว่าในสายตาของอาจูในขณะนี้รอยยิ้มดังกล่าวกลับน่าสยดสยองประดุจภูตผี แม้ผิวเผินจะดูอ่อนโยนทว่าในความเป็จริง กลับทำเอาหัวใจสั่นระรัว หวาดผวาถึงขีดสุด
“ข้าไม่รู้หรอกว่าฮูหยินใหญ่จะทำอะไรข้าได้แค่ไหน แต่ที่ข้ารู้แน่แท้ในตอนนี้ก็คืออีกไม่นานเ้ากำลังจะตายด้วยน้ำมือข้า”
สุ้มเสียงที่เปล่งออกมาช่างแ่เบาทว่าท่ามกลางแสงอรุณสีทองทอประกายเช่นนี้ กลับเหน็บหนาวจับขั้วกระดูกดำราวกับคำสาปแช่งของมารร้าย
“เ้า...เ้ากล้าดียังไง..ข้าเป็....เป็คนของฮูหยินใหญ่...”
อาจูพยายามขัดขืนอย่างสุดกำลังทว่าต่อหน้าเซียถงเช่นนี้ ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไร้ประโยชน์
“เ้าอยากรู้หรือไม่...อะไรทรมานเสียยิ่งกว่าความตาย?”
พอกล่าวจบเซียถงก็เริ่มออกแรงที่เท้าเพิ่มขึ้นทันที ส่งผลให้อาจูเริ่มหายใจไม่สะดวกใบหน้าซีดเผือดหนักกว่าเกา ริมฝีปากแห้งกราด สภาพดั่งสุนัขจรใกล้ตายเต็มทน
ภายใจเบื้องลึกในใจอาจูหวาดผวาตื่นใยิ่งกว่าอะไรทั้งปวงมิใช่ว่าคุณหนูกลายมาเป็ขเศษขยะขิ้นหนึ่งแล้ว? ไฉนถึงทรงพลังปานนี้?
“อ๊ากกก!คะ-คะ-คุณหนู...โปรดไว้...ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!ขะ-ข้า...ไม่มีทางเลือก...ต้องเชื่อฟังคำสั่งฮูหยินใหญ่...”
เพื่อที่จะได้ไม่ถูดทรมานต่อไปอาจูเลือกที่จะสารภาพความจริงออกไปทั้งหมด
ที่แท้หลายปีที่ผ่านมานี้ฮูหยินใหญ่ก็สั่งให้อาจูลอบวางยาพิษในน้ำสมุนไพรต้มของฮูหยินหลี่มาโดยตลอดเพื่อเลี้ยงไข้เอาไว้และทำให้ทุกคนเข้าใจผิดว่าฮูหยินหลี่นางนี้ป่วยเป็โรคร้ายเรื้อรัง คงมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่นานแต่จะอย่างไร ท่านแม่ของเซียถงเองก็มีไหวพริบดีเยี่ยมอาศัยจังหวะที่อาจูเผลอแอบเทน้ำสมุนไพรต้มนี้ทิ้งส่งผลให้นางยังประคองชีวิตได้ยาวนานจวบจนทุกวันนี้ และยังไม่ตายอย่างที่ฮูหยินใหญ่เฉิงหวังเอาไว้
เซียถงพลิกข้อมือเล็กน้อยเผยให้เห็นยาเม็ดสีดำประหลาดปรากฏขึ้นมาจากนั้นก็นำมายัดใส่ปากอาจูให้กลืนลงไปในพริบตา
อาจูยิ่งขวัญเสียตื่นตระหนักเข้าไปใหญ่กรีดร้องดังลั่นว่า
“คะ-คุณหนู...ท่านให้ข้ากลืนอะไรลงไป!?”
“ไม่มีอะไรหรอกก็แค่โอสถกร่อนลำไส้ ตอนนี้เ้ายังไม่ตายแน่นอน รออีกเจ็ดวันอวัยวะภายในร่างกายของเ้าจะค่อยๆเน่าเปื่อยอย่างแช่มช้า แล้วก็.... หุหุ...”
เซียถงบรรยายสรรพคุณขึ้นด้วยท่าทีขี้เล่นสนุกสนานพลางเดินไปที่นั่งเล่นที่โต๊ะ เงยหน้ารับชมแสงอรุณสีทอง ราวกับกำลังจะบอกว่าช่างเป็วันที่ดีเสียจริง
อาจูตกตะลึงถึงขีดสุดรีบคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตา โขกศีรษะตัวเองอัดพื้นไม่หยุดหย่อนร้องสะอึกสะอื้นดังว่า
“คุณหนูโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด! ข้า...ข้าเองก็ไม่มีทางเลือกมากนัก...”
เซียถงปราดหางตามองต่ำลงเล็กน้อย
“หาก้าไว้ชีวิตเ้าข้าเองย่อมทำได้”
อาจูรีบคลานเข่าเข้ามาทันที
“คุณหนูใหญ่ช่างมีเมตตา!คุณหนูใหญ่ช่างมีเมตตา! ไม่ว่าจะ้าอะไรโปรดสั่งข้ามาได้เลยเ้าค่ะ!ต่อแต่นี้ไปข้าจะเป็บ่าวรับใช้ของท่านเพียงคนเดียว!”
“เ้าจงแกล้งทำเป็ไม่รู้อะไรทั้งสิ้นหากฮูหยินใหญ่เอ่ยถามอะไรออกมา ก็บอกเพียงว่าท่านแม่ของข้าดื่มยาพิษทุกวันไม่มีขาดตก และอีกเจ็ดวันให้หลัง ข้าจะกลับมาดู และมอบยาถอนพิษแก่เ้าแต่ถ้าหาก...”
พอถึงจุดนี้น้ำเสียงของเซียถงเย็นะเืลงทันที
“หากเ้ากล้าเล่นตุกติดกับข้าข้าจะไม่เพียงฆ่าเ้าเท่านั้น แต่ข้าจะล้างบางครอบครัวของเ้าให้สิ้นซาก!”
อาจูถึงกับขนหัวลุกแต่พอเงยหน้ามองขึ้นมา กลับพบเห็นแค่หญิงสาวนางหนึ่งที่ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใสทว่า....รอยยิ้มนี้กลับมิใช่รอยยิ้มที่งดงามแต่อย่างใดในสายตาของอาจู และไม่ทราบเพราะเหตุใดทั่วทั้งร่างกายของนางพลันสั่นเทาไม่หยุดไม่รู้สึกสงสัยหรือกังขาในวาจาคำพูดของเซียถงแม้สักนิดหากคุณหนูนางนี้กล่าวออกมาแล้ว อีกฝ่าย...อีกฝ่ายย่อมกล้าลงมือทำจริงๆแน่นอน!
อาจูรีบก้มหน้าลงน้ำเสียงจากแข็งกระด้างแปรเปลี่ยนเป็นอบน้อมอย่างที่สุด
“คุณหนูวางใจได้เ้าค่ะข้าจะทำตามที่คุณหนูสั่งทุกประการแน่นอน!”
รอจนกว่าอาจูจะจากออกไปลับสายตาเซียถงค่อยบอกลาฮูหยินหลี่และจากไปเช่นกัน ตลอดทางกลับนางก็เอาแต่ครุ่นคิดเื่อาการเจ็บปว่ยของท่านแม่จึงเดินกลับไปถึงเรือนตนเองโดยไม่ทันรู้ตัว
พอเพิ่งย่างเท้าก้าวเข้ามาในเรือนได้ไม่ทันไรก็เห็นอิ๋งเอ๋อร์วิ่งเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรนยิ่ง
“คุณหนู!ฝ่าาเสด็จมาที่นี่! เรียกท่านเข้าไปพบเป็การส่วนตัวเ้าค่ะ! รีบแต่งหน้าแต่งตาแล้วไปเข้าเฝ้าโดยเร็วเถิดเ้าค่ะ!”
เซียถงถึงกับขมวดคิ้วเมื่อได้ยินนางเป็เพียงหญิงสาวอัปลักษณ์นางหนึ่งมิใช่รึ? ไฉนฝ่าาถึงขั้นเดินทางมาที่นี่เพื่อสนทนากับนางด้วยตนเอง?
“เ้าพอจะทราบหรือไม่ว่ามีเหตุอันใดกัน?”
เซียถงเอ่ยถามพลางเดินออกไปพบโดยทันทีแม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่เปลี่ยนด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเื่แต่งหน้าแต่งตาเพราะยังไงซะ นางก็เกิดมาอัปลักษณ์อยู่แล้วไม่ว่าจะแต่งหน้ายังไงก็คงไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ พูดได้ว่าเสียเวลาทำมาหากินเปล่า
อิ๋งเอ๋อร์เดินติดตามนางอยู่ท้ายหลังเอ่ยขึ้นอย่างจนปัญญาเช่นกัน
“ดูเหมือนว่า...มันอาจจะเกี่ยวข้องกับตอนที่คุณหนูช่วยชีวิตองค์รัชทายาทก็เป็ได้นะเ้าค่ะ?”
แววตาของเซียถงฉายแววสงสัยยิ่งขึ้นไปอีกแต่เื่นี้มันผ่านมานานแล้วมิใช่รึไง? นางเร่งฝีเท้าขึ้นทันทีและมาถึงโถงใหญ่แห่งจวนเสนาบดีในเวลาต่อมา
ชายวันกลางคนใบหน้าหล่อหลอพร้อมด้วยกลิ่นอายที่แผ่ซานสุดน่าเกรงขามกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำหัวโต๊ะยาวสาวเสื้อคลุมลายัสีทองอันงดงาม เขาผู้นี้คือองค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิตงหลี่ส่วนองค์รัชทายาทเซี่ยอี้เฉินและคนอื่นๆต่างก็กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างซ้ายและขวา เรียงลำดับตามศักดิ์สถานะไล่ลงไป
บนเก้าอี้่ท้ายมีเด็กสาวอายุประมาณสิบเจ็ดปีนั่งอยู่ตรงนั้นใบหน้างดงามหาที่เปรียบไม่ นางมีชื่อว่า เซี่ยเสวี่ยเหลียนบุตรสาวคนที่สองของเซี่ยอี้เฉิน แม้ว่าพร์ในการบำเพ็ยบละจะค่อนข้างธรรมดาแต่นางกลับเป็ถึงหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิตงหลี่ คำกล่าวที่ว่างดงามถล่มเมือง นับว่าเป็ความจริง
สายตาของเซี่ยเสวี่ยเหลียนปรายมองจับจ้องไปทางไป๋หลี่เย่ที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามเป็ครั้งคราว
เซียถงย่างสามขุมตรงเข้าไปในโถงใหญ่เดินด้วยท่าทีสง่าผ่าเผยไม่มีประหม่าหรืออ่อนน้อมต่อสิ่งใด เข้ามาโค้งคำนับแก่องค์จักรพรรดิที่นั่งตัวโต๊ะ
“เซียถงถวายบังคมฝ่าา”
เมื่อองค์จักรพรรดิเห็นเซียถงเขาก็อดตะลึงงันมิได้ ก่อนยิ้มและกล่าวว่า
“ลุกขึ้นเถอะ”
“ขอบพระทัยฝ่าา”
“เ้าคือเซียถงคนนั้น”
องค์จักรพรรดิส่งยิ้มให้แก่นางและกล่าวต่อว่า
“ครั้งก่อนเพราะเ้าช่วยเหลือชีวิตขององค์รัชทายาท ทำให้จุดตันเถียนของเ้าถูกทำลาย ข้าผู้นี้รู้สึกผิดบาปอย่างสุดซึ้งเพื่อเป็การชดเชยแก่เ้าข้าผู้นี้จะขอแต่งตั้งเ้าเป็พระชายาเอกขององค์รัยทายาท...”
ทันทีที่ประโยคนี้เอ่ยดังออกมาสุ้มเสียงทั่วทั้งห้องโถงใหญ่พลันะเิลั่นออกมาเสมือนฟ้าร้อง
เซียถงตกลังงันไปชั่วขณะหนึ่งพลันหรี่ตาแคบเฝ้ามององค์จักรพรรดิตรงหน้าด้วยความสงสัยในเวลาต่อมาแม้นางจะช่วยชีวิตของอค์รัททายาทเอาไว้จริงๆ แต่อีกฝ่ายก็ไม่เห็นจำเป็ต้องแต่งตั้งนางเป็พระชายาเอกขององค์รัชทายาทก็ได้?นิ่งไปกว่านั้นภาพลักษณ์ของนางต่อสายตาทุกคนในปัจจุบันคือ เศษขยะที่มีหน้าตาอัปลักษณ์...
ส่วนทางด้านเซี่ยอี้เฉินฮูหยินเฉิงและคนอื่นๆต่างอ้าปากค้างเติ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อเสมือนกับว่าตนเองได้ยินอะไรผิดไปก็มิปาน นี่...เป็ไปได้อย่างไร? ไฉนฝ่าาถึงต้องแต่งตั้งนังขยะนี่เป็พระชายาเอกขององค์รัชทายาทด้วย?นอกจากไม่สามารถบำเพ็ญตบะได้แล้ว ใบหน้าของนางยังอัปลักษณ์น่าเกลียดยิ่งกว่าสิ่งใด...
เมื่อไป๋หลี่เย่ได้ยินเช่นนั้นเขาก็โพล่งตัวลุกขึ้นพรวดทันที
“เสด็จพ่อ!ข้ายอมทำตามที่ท่าน้าได้ทุกอย่างแต่สำหรับเื่นี้ข้าไม่ยอม! ข้าจะไม่อภิเษกกับนังนี่แน่นอน!”
แค่ได้เห็นโฉมหน้าของเซียถงเขาก็แทบอยากจะอ้วกออกมาแล้ว หากแต่งนางไปเป็พระชายาเอกในอนาคตต่อจากนี้เขาหรือยังมีหน้าอยู่ในจักรวรรดิตงหลี่แห่งนี้ได้อีก?
548
