บทที่ 36 มาหนึ่งคน ฆ่าหนึ่งคน!
เฉินฉางอันมองชายที่ขวางหน้าอยู่ ในใจรู้สึกใจดิ่งลง
สมดังคาด!
ไอ้คนนี้!
จีิเยว่ชะงัก "ท่าน… ท่านจะ...?"
ชายในชุดหรูหราสีหน้าตื่นเต้นและดีใจ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยขณะพูดว่า "แม่นาง เ้าช่างงดงามนัก บอกข้าหน่อยสิว่าเ้านามว่าอันใด? ข้าจะพาเ้าไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดีหรือไม่?"
ชายในชุดหรูหรามุมปากยิ้มบาง ภูมิใจในความสง่างามของตน โดยเฉพาะคำพูดของเขาที่แสดงให้เห็นว่าเขามาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์!
เขาคิดว่าสตรีตรงหน้าจะต้องหลงใหลในเสน่ห์ของเขาอย่างแน่นอน!
จีิเยว่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นคนเ้าชู้เช่นนี้ "ไม่ต้องหรอก"
ว่าแล้วนางก็กอดแขนเฉินฉางอันพลางพูด "ขอให้ท่านหลีกทางด้วย"
"โอ้?"
ชายในอาภรณ์งดงามเลิกคิ้วขึ้น สายตาเบนไปหาเฉินฉางอัน
ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
เพราะแม้แต่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ไม่เคยเห็นชายที่หล่อเหลาและแฝงไว้ด้วยความเ็าเช่นนี้มาก่อน!
"แม่นางอย่าเพิ่งรีบไปสิ?"
ชายในอาภรณ์งดงามกวาดตามองเฉินฉางอันอย่างดูแคลน ในความคิดของเขา เฉินฉางอันนอกจากหน้าตาดีแล้วยังมีอะไรอีกเล่า?
เขาเมินเฉยต่อเฉินฉางอันโดยสิ้นเชิง แล้วหันไปมองจีิเยว่พลางกล่าวว่า "แม่นาง ข้ามาจากตระกูลจวินแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์!"
เขาหยุดชั่วครู่ เมื่อเห็นว่าเฉินฉางอันและจีิเยว่ต่างตะลึงไป จึงกล่าวอย่างภาคภูมิว่า "ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ จึงไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่... ดังนั้นข้าจึงอยากผูกมิตรกับเ้าสักหน่อย เ้าวางใจได้ ข้าไม่มีเจตนาอื่นใดแอบแฝง!"
ตระกูลจวินแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์?
จีิเยว่อดไม่ได้ที่จะมองไปทางเฉินฉางอัน
เฉินฉางอันหรี่ตามองแล้วยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะโอบไหล่ของจีิเยว่เอาไว้ แล้วเอ่ยคำกับชายตรงหน้าอย่างหนักแน่น "ไสหัวไป!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จีิเยว่ก็ตกตะลึงไป รู้สึกถึงแขนที่แข็งแรงโอบรอบตัว จึงก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย พลางดึงแขนเสื้อของเฉินฉางอัน และกระซิบเบา ๆ "ท่านพี่… เขาเป็คนของตระกูลจวิน..."
เฉินฉางอันมองนางด้วยสายตาปลอบประโลม แล้วหันไปมองชายตรงหน้าอีกครั้ง "หากเ้าอยากสมาคมกับผู้คน ให้เลี้ยวขวาที่หัวถนนตรงนั้น มีโรงน้ำชาอยู่แห่งหนึ่ง มารดาเ้าของที่นั่นยังอวบอิ่มน่ามอง เหมาะสำหรับเ้าจะไปสมาคมด้วยยิ่งนัก"
ชายในชุดผ้าไหมหรี่ตามองสำรวจเฉินฉางอันอย่างถ้วนถี่ มุมปากพลางยกขึ้นเล็กน้อย เขากลับไม่มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย แต่กลับมีแววขบขันจาง ๆ
ในสายตาของเขา เฉินฉางอันก็แค่ตัวตลกเท่านั้น
ไม่รู้จักแม้แต่ตระกูลจวิน?
นั่นก็เหมือนกับไม่รู้ว่าตัวอักษร 'ตาย' เขียนอย่างไรนั่นแหละ
"เ้าเป็อะไรกัน? พูดอีกคำเดียว ข้าจะหักแขนหักขาเ้าให้ดู เชื่อหรือไม่?"
ชายในชุดผ้าไหมเหลือบตามองอย่างดูแคลน พลางเอ่ยกับเฉินฉางอัน
ทันใดนั้น องครักษ์หลายคนก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขา จ้องเขม็งเฉินฉางอันด้วยสายตาดุร้าย
จีิเยว่รู้สึกกังวลขึ้นมาในทันใด
"พวกมันปรากฏตัวที่นี่ ไม่น่าจะใช่เื่บังเอิญ!"
"หึ! ที่นี่ยังมีอะไรที่ข้าทำไม่ได้อีกหรือ" เฉินฉางอันเย้ยหยัน ก่อนจะเอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็ว!
ด้วยความรวดเร็วราวกับสายฟ้า มือของเฉินฉางอันจึงคว้าคอของชายหนุ่มตระกูลจวินเอาไว้ได้ก่อนจะออกแรงบีบ
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังขึ้น พร้อมกับความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม
"อึก... แค่ก... เ้า... เ้ากล้าทำกับข้าเช่นนี้รึ? เ้าอยากตาย... รึ?" ชายหนุ่มตระกูลจวินพยายามจับแขนของเฉินฉางอันเอาไว้แน่น หวังจะให้ปล่อย แต่แขนของเฉินฉางอันนั้นแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าบีบคอของเขาจนแน่น
ในชั่วพริบตา อาการขาดอากาศหายใจและความเ็ปที่คอ ทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด "เ้า...!!"
"บังอาจ! เ้ากล้าทำกับคุณชายของข้ารึ!"
องครักษ์ข้างกายต่างพากันก้าวออกมาข้างหน้า ล้อมเฉินฉางอันและจีิเยว่เอาไว้ แต่ก็ยังไม่กล้าลงมือ
อย่างไรก็ตาม ชายจากตระกูลจวินยังคงถูกเฉินฉางอันควบคุมอยู่
"ปล่อยคุณชายเดี๋ยวนี้! เ้ากล้าแตะต้องคนของตระกูลจวินของพวกข้าหรือ ข้าจะทำลายครอบครัวของเ้าให้สิ้นซาก!" องครักษ์คนหนึ่งของเขาะโด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว
"หึ จริงหรือ?" เฉินฉางอันหัวเราะเยาะพลางเพิ่มแรงบีบในมือ
ทันใดนั้น ร่างของชายในอาภรณ์งดงามก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง เริ่มเหลือกตาขึ้น
"ปล่อยเขา!"
ในขณะนั้นเอง ร่างสีเทาปรากฏขึ้นข้างกายชายในอาภรณ์งดงามอย่างฉับพลัน กำลังจะลงมือ
"เ้ากล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ข้าจะบีบคอเขาให้หักทันที!" เฉินฉางอันกล่าวเสียงเย็น
ชายในเสื้อคลุมสีเทาหยุดการเคลื่อนไหวทันที เขาจ้องมองเฉินฉางอันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในขณะเดียวกัน แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็ถาโถมเข้าใส่เฉินฉางอัน
"ชิ! พวกเ้าตระกูลจวินนี่ช่างหาที่ตายกันนัก"
ทันใดนั้นเอง ชายชราผู้หนึ่งที่สะพายกระบี่ ได้เดินฝ่าอากาศเข้ามาอย่างเชื่องช้า
ครั้นเมื่อเขามาถึง บรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสงัดลงราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความตาย
ชายชราชุดเทาถึงกับขนหัวลุก เขามองชายตรงหน้าอย่างพิจารณา รู้สึกคุ้นเคยเพียงเลือนราง แต่ก็นึกไม่ออกสักทีว่าเคยพบเจอที่ใดมาก่อน
เฉินฉางอันเห็นชายชราผู้ถือกระบี่ จึงรีบเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อม "ท่านลุงแปด ที่แท้ก็คือท่าน"
ผู้าุโลำดับที่แปดยิ้มน้อย ๆ แล้วหันไปมองชายชราชุดเทา พลางเอ่ยอย่างเฉยเมย "กลับไปบอกจวินซินฮ่าวฮั่นว่าอย่าได้บังอาจมาเหยียบแคว้นต้าโจวอีก มิเช่นนั้น ข้าจะหักขาของมันเสีย!"
"อะ… อะไรนะ"
ชายชราชุดเทาถึงกับผงะ
"ช่วย...ข้า...ช่วย...
“อึก..."
คุณชายตระกูลจวินที่กำลังถูกเฉินฉางอันบีบคอไว้ เปล่งเสียงแหบโกรธเกรี้ยว "ฆ่ามันซะ... ฆ่ามันซะ!!"
กร๊อบ!
ทันทีที่เขาพูดจบ เฉินฉางอันก็บีบคอเขาจนแตก
ดวงตาของเขาเบิกโพลง ตายโดยไม่รู้เลยว่า เหตุใดเฉินฉางอันจึงกล้าฆ่าเขา!
"เ้า... เ้ากล้าฆ่าคุณชายของข้า!?" ชายชราในชุดเทาตาเบิกกว้าง กำลังจะลงมือ ทันใดนั้นพลังดาบไร้รูปร่างก็จ่อที่หว่างคิ้วของเขา ทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก จนไม่กล้าขยับเขยื้อน!
เขาหันไปมองผู้าุโลำดับที่แปดอย่างใ "เ้า...! เ้าเป็ใครกันแน่?"
ผู้าุโลำดับที่แปดชายตามองเขาอย่างเ็า เอ่ยอย่างดูแคลน "คุณชายของเ้าขู่ว่าจะสังหารคุณชายของข้า แล้วจะถูกคุณชายของข้าสังหารนั้นก็สมควรตายแล้ว!"
"เอาศพของเขากลับไปบอกจวินซินฮ่าวฮั่นว่า หากตระกูลของพวกเ้าส่งคนมาอีก มาหนึ่งคน ข้าจะฆ่าหนึ่งคน มาสองคน ข้าจะฆ่าสองคน!"
"หากมาทั้งหมด ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะทำลายตระกูลของพวกเ้า!"
โครม!
คำพูดของผู้าุโลำดับที่แปดทรงพลังอย่างยิ่ง ดังก้องในสมองของชายชราเสื้อเทาไม่หยุดหย่อน
ท่านมองผู้าุโลำดับที่แปดอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ไม่อาจตั้งสติได้เป็เวลานาน!
ตุบ!
เฉินฉางอันโยนร่างของชายชุดหรูลงบนพื้น แล้วพูดอย่างดูแคลนว่า "ไสหัวไป!"
ชายชราชุดเทาจ้องมองผู้าุโลำดับที่แปดอย่างเอาเป็เอาตายอยู่พักใหญ่ แล้วก็พินิจพิเคราะห์เฉินฉางอันไม่หยุด จากนั้นก็อุ้มร่างของคุณชายตระกูลจวินขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ แล้วพาคนของตนหนีไปอย่างอเนจอนาถ
หลังจากพวกเขาเดินห่างออกไป เฉินฉางอันก็คำนับผู้าุโลำดับที่แปดอย่างนอบน้อม "ขอบคุณท่านลุงแปด ท่านช่างเก่งกาจเหลือเกิน!"
"ข้าได้พบท่านแล้ว"
จีิเยว่ก็คำนับอย่างว่าง่ายเช่นกัน ไม่มีท่าทีขององค์หญิงเลยแม้แต่น้อย
ผู้าุโลำดับที่แปดพยักหน้าอย่างพอใจให้กับจีิเยว่ แล้วก็หันไปด่าเฉินฉางอันอย่างขบขัน "ฮ่า ๆ เก่งกาจบ้าอะไร ข้าแค่ขู่เขาเล่น ๆ เท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าเขาขี้ขลาดถึงเพียงนี้?"
"หากต่อสู้กันจริง ๆ ข้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรอก"
ผู้าุโลำดับที่แปดเม้มปากพลางเอ่ย มือชี้ไปที่เฉินฉางอันพร้อมกับเอ่ยดุอย่างเอ็นดูว่า
“ว่าแต่เ้าหนูนี่ ทําไมช่างอวดดีเช่นนี้ หากข้าไม่มาขู่เ้าคนนั้น เ้าไม่โดนมันฆ่าตายไปแล้วรึ”
“ฮี่ ๆ” เฉินฉางอันหัวเราะ “ที่นี่เมืองฉางอันนะขอรับ หากข้าถูกตาแก่นั่นรังแก นั่นไม่เท่ากับตบหน้าท่านหรือ”
“เอ๊ะ! ยอกลับมาอีกแล้ว!” ผู้าุโลำดับที่แปดโบกมือไปมาพลางกล่าวต่อ “เอาละ ไปวังหลวงเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิของเ้าเถิด ข้าขอตัว”
กล่าวจบ เขาก็พยักหน้าให้จีิเยว่ที่หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เฉินฉางอันลูบคางพลางหรี่ตามอง “ท่านลุงแปดผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นักพรตกระบี่หรือ”
หากบอกว่าท่านลุงแปดสู้ตาแก่ชุดเทาคนนั้นไม่ได้ เฉินฉางอันไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
2K
