เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        ซูเมี่ยวเออร์กลับมาระหว่างอาหารเย็น

        เพลานั้นมีคนไม่มากนักในโรงอาหาร นับว่ามีแค่พวกพระชายาที่มาเรียนเท่านั้น ตอนที่นางปรากฏตัว ทุกคนต่างพากันหันไปมอง

        เสื้อผ้าสีสดใส ใบหน้าที่หม่นหมอง ทำให้ดูอารมณ์ของนางออกอย่างชัดเจน

        ดูเหมือนว่านางจะโดนมามิใช่น้อยในวัง

        อวิ๋นอี้แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทานข้าวอย่างสบายใจ

        รอบๆ นั้นมีผู้คนเริ่มพูดคุยกันอย่างระมัดระวัง หัวข้อสนทนานั้นเกี่ยวกับซูเมี่ยวเออร์อย่างแน่นอน

        เรื่องผงคันในตอนเช้าถูกหมักและแพร่กระจายไปในระยะเวลาสั้นๆ จากหนึ่งเป็นสิบ สิบเป็นร้อย ตอนนี้เรื่องที่ออกไปค่อนข้างเกินจริง ฟังดูเกินไปมากนัก

        อวิ๋นอี้ในฐานะผู้ประสบเหตุการณ์ ฟังการสนทนาของพวกเขาอย่างพูดไม่ออก ทานข้าวพลางสนใจบ้างไม่สนใจฟังบ้าง

        กู่ซือฝานมีนิสัยตรงไปตรงมา ฟังอยู่ครึ่งหนึ่งก็อดมิไหวที่จะวิ่งมา กระซิบกับนาง “ท่านพี่ ยามสตรีนินทาขึ้นมานี่น่ากลัวจังเพคะ!”

        อวิ๋นอี้ลดสายตา ดูอ่อนโยนไม่มีพิษภัยกระไร เมื่อนางพูดจบ ก็อดยิ้มไม่ได้ “ใช่น่ะสิ เจ้าค่อยๆ ทาน ข้ารอ”

        นางไม่ชอบทานมื้อดึกอิ่มเกินไป มิฉะนั้นจะนอนไม่หลับ ทุกครั้งทานพออิ่มเพียงเจ็ดส่วน พลันวางตะเกียบ

        ในโรงอาหารยังมีคนพูดคุยกัน อวิ๋นอี้เหลือบมองซูเมี่ยวเออร์ บังเอิญที่สายตาของทั้งสองสบกัน

        คนหนึ่งอ่อนโยน คนหนึ่งดุร้าย

        ซูเมี่ยวเออร์มีความคิดมากมายเกี่ยวกับนาง ทันทีที่พวกเขาสบตากัน จ้องมองกันเขม็ง

        อวิ๋นอี้เลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเป็นการยั่วยุ ทั้งเหมือนเป็นความเย้ยหยัน แล้วละสายตากลับอย่างไม่ใส่ใจ

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในสถานการณ์เช่นนี้ นางถึงนึกถึงหรงซิว

        มาที่สำนักซืออี๋ก็หลายวันแล้ว แม้ว่าบุรุษผู้นั้นจะไม่พูดชัดแต่เขาจะมานอนกับนางทุกคืน

        แตะเนื้อต้องตัวเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ทว่ามิมีการล่วงเกินเลยจริงๆ

        แม้ว่าในตอนจู๋จี๋กัน นางสัมผัสได้ถึงมังกรแข็งแกร่งที่อยู่เบื้องหน้าของเขาอย่างชัดเจน

        อวิ๋นอี้พูดกับเขาเกี่ยวกับเรื่องบนเตียงที่ผิดพลาดไประหว่างทั้งสอง ว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ ทั้งยังบอกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเรื่องเช่นนั้นมิควรคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆ

        หรงซิวสัญญากับนางครานั้นด้วยท่าทางเกียจคร้าน ไม่จริงจัง มิคิดเลยว่าพูดออกไปแล้วเขาจะทำจริง

        ดูเหมือน...เขาจะมิใช่คนที่ใช้ไม่ได้กระไร

        มิรู้ว่าคืนนี้เขาจะมาหรือไม่？

        อวิ๋นอี้มีรอยยิ้มที่มุมปาก กู่ซือฝานตะลึงไปครู่หนึ่ง นางไม่ทันได้ถาม พลันได้ยินนางพูด "ซือฝาน เสร็จหรือยัง? "

        "อา...สักครู่เพคะ”

        เมื่อถูกขัดจังหวะ กู่ซือฝานลืมคำถามของตนเองไปในทันใด

        หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองออกจากโรงอาหาร พวกนางเพิ่งจะเดินออกไป ซูเมี่ยวเออร์ก็ตามออกมา

        กู่ซือฝานระวังตัวมาก เหลือบไปข้างหลังแล้วกระซิบที่หูของอวิ๋นอี้ "ซูเมี่ยวเออร์ตามมาเพคะ ท่านพี่ พวกเราควร..."

        "มิต้องห่วงนาง" อวิ๋นอี้สูดจมูกอย่างเย็นชา "หากนางมีเรื่อง นางจะเรียกพวกเราเอง"

        ทันทีที่พูดจบ ก็ได้ยินเสียงของซูเมี่ยวเออร์ "อวิ๋นอี้ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

        ระยะทางสั้นๆ หลังออกจากโรงอาหาร คนน้อย แม้จะมีเสียงดังก็มิอาจสังเกตได้

        อวิ๋นอี้หยุดฝีเท้า หันหน้ามาเล็กน้อย “โอ้ นี่มิใช่คุณหนูซูหรือ? เจ้ากลับมาจากการถูกสั่งสอนในวังแล้วหรือ?”

        กาไหนน้ำมิเดือด หยิบกานั้น [1]

        ซูเมี่ยวเออร์ระเบิดทันใด เดินเข้าไปอย่างดุดัน ชี้ไปที่จมูกของนาง “เป็นเจ้าใช่หรือไม่! เจ้าวางแผนจัดการข้า!”

        “คุณหนูซูพูดกระไร? เหตุใดข้าจึงมิเข้าใจเลย?” อวิ๋นอี้ยิ้มเยาะ จากนั้นค่อยๆ ทัดผม “ทว่าทำการใดล้วนต้องมีหลักฐาน คุณหนูซูกล่าวหาผู้อื่นปากเปล่าเช่นนี้ ระวังข้าจะเอาไปฟ้องนะ!"

        "เจ้า เจ้า เจ้า!" ซูเมี่ยวเออร์กัดฟันพูดอย่างเดือดว่า “เจ้าคอยดู! ดูกันว่าผู้ใดจะหัวเราะได้ถึงตอนสุดท้าย!”

        นางทำตัวราวกับเป็นลมกระโชก มาเร็ว ไปเร็ว เพียงเพราะอยากประชันฝีปากเท่านั้น

        "น่าสนใจจริงๆ" อวิ๋นอี้พูดอย่างเย็นชา "คนสมองเส้นเอ็นเดียวเช่นนี้ นอกจากจะพูดข่มแล้ว นางทำกระไรมิได้หรอก"

        "หากว่านาง..." กู่ซือฝานนึกถึงการล่าสัตว์ครานั้น ความหวาดกลัวกลับมาย้ำเตือนอีกครา

        แววตาอวิ๋นอี้เย็นลงกะทันหัน "เช่นนั้นก็ลองดูสิ!"

        หลังซูเมี่ยวเออร์พูดออกมาครานั้น ทั้งสองพลันอารมณ์เสีย ดีที่ฤดูคิมหันต์กำลังคืบคลานเข้ามา มีดอกไม้บางจำพวกบานเร็ว ผลิบานอย่างสวยงาม

        รัศมีสีเหลืองอันอบอุ่นสะท้อนบนผิวน้ำ บางคราลมก็พัดม้วนตัวเป็นคลื่น คนสองคนยืนชมยามแรมเงียบๆ

        จู่ๆ กู่ซือฝานก็ขมวดคิ้ว ทักษะการฟังของนางดีมาก ฟังได้ไม่กี่วินาทีพลันพูดว่า "มีคนกำลังมา ฝีเท้าเบาๆ น่าจะเป็นสตรีเพคะ"

        คนที่เดินมาคือแม่นม สีหน้าปกติ ปรากฏตัวอยู่ที่ปลายทาง

        เมื่อเห็นทั้งสองคน ก็มีสีหน้ายิ้ม

        อวิ๋นอี้พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ดูเหมือนกำลังจะหาพวกเรานะ”

        แม่นมเดินเข้ามาคำนับ หยิบจดหมายออกมาจากอก แล้วยื่นให้อวิ๋นอี้ด้วยความเคารพ “พระชายาเพคะ... มีคนฝากสิ่งนี้ไว้ให้ท่านเพคะ"

        หือ?

        ผู้ใดจะเขียนจดหมายถึงนางกัน?

        อวิ๋นอี้พยักหน้ารับ แม่นมก็จากไป

        กู่ซือฝานสงสัยมาก จึงถามเช่นกันว่า "ท่านพี่เพคะ ผู้ใดเขียนมาเพคะ?"

        "เปิดดูก่อนแล้วกัน"

        มิมีชื่อบนซองจดหมาย นางเปิดออกแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ตัวอักษรฉวัดเฉวียน เห็นได้ชัดว่าคนเขียนดูไม่สนกฎเกณฑ์ ดูทำตามอำเภอใจ ทว่าอ่านให้ออกว่าเขียนกระไรนั้นลำบากอยู่มิน้อย

        อวิ๋นอี้หรี่ตามองคำขึ้นต้นจดหมาย “อวิ๋น...”

        กู่ซือฝานเห็นอย่างนั้น ความอยากรู้อยากเห็นพลุ่งพล่าน นางโน้มตัวเข้าไป จ้องไปที่หัวกระดาษอยู่นาน พูดอย่างไม่มั่นใจ "อวิ๋นเออร์...ชายาข้า?”

        “...…”

        กู่ซือฝานอ่านเช่นนั้น อวิ๋นอี้รู้สึกว่าน่าจะใช่

        หรงซิวเป็นคนเขียนหรือ?

        "วันอันยาวนานกับ...เจ้า...ยามแรมเกาะกุม? ข้าคุ้นชิน...การนอนกอดเจ้า มิรู้ว่า... เอ๊ะ... ท่านพี่?"

        กู่ซือฝานอ่านไปครึ่งทาง จดหมายข้างหน้าก็ถูกอวิ๋นอี้ตบปิดทันใด

        ล้อเล่นกระไรกัน!

        แค่ประโยคไม่กี่ประโยคแรกพลันแสดงให้เห็นแล้ว คำพูดหน้าไม่อายพวกนี้ต้องเป็นหรงซิวแน่ นางจะกล้าให้กู่ซือฝานอ่านได้อย่างไร

        อวิ๋นอี้ยิ้มเหอๆ สีหน้าแข็งทื่อ "นั่น... ข้าว่ามันน่าจะมาจากท่านพี่องค์ชายเจ็ดของเจ้า เรื่องระหว่างสามีภรรยา ข้ากลับไปอ่านเองดีกว่า!"

        พูดจบ ยังไม่รอให้กู่ซือฝานได้พูดกระไร นางถือกระดาษจดหมายแล้วออกไปอย่างรวดเร็ว

        นางวิ่งไปที่ห้องในพริบตา ปิดประตูอย่างแน่นหนาก่อนที่นางจะเริ่มเปิดจดหมายที่ยังไม่ได้อ่านด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

        อวิ๋นเออร์ ภรรยาของข้า

        ตลอดเวลาที่นอนกับเจ้า ข้าคุ้นชินการนอนกอดเจ้าเสียแล้ว มิรู้ว่าอวิ๋นเออร์จะหลงรักอ้อมกอดของข้าบ้างหรือไม่? เดิมทีข้าอยากจะมานอนกับเจ้าวันนี้ ทว่าโชคร้ายที่โดนเรียกด่วนจากในวัง เกรงว่าจะมิได้หลับทั้งคืน กังวลว่าอวิ๋นเออร์จะรอข้าจนเสียสติ ข้าจึงเขียนจดหมายฉบับนี้มาบอกเจ้า ขอให้เจ้าหลับฝันดี ข้าคิดถึงเจ้า รักเจ้าและจะรักเจ้าเสมอ”

        เพียงประโยคไม่กี่บรรทัด ทำให้ใบหน้าของอวิ๋นอี้ร้อนผ่าว

        นางเอาหลังมือแตะใบหน้า รู้สึกอุ่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

        บุรุษผู้นี้ มิมาก็มิมาสิ ยังจะเขียนจดหมายที่ทำให้คนหน้าแดงใจสั่นมาเพราะเหตุใดก็ไม่รู้ เขาตั้งใจหรือเปล่านะ?

        อวิ๋นอี้กัดฟันด่าในใจ มองดูจดหมายในมือ อดยิ้มมิได้

        พูดกันตามตรง ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม จดหมายฉบับนี้ทำให้หัวใจสาวน้อยของนางปะทุ

        น่าละอายเสียจริง นางถูกเขาจีบเสียอยู่หมัด

        เชิงอรรถ

        [1] กาไหนน้ำไม่เดือด หยิบกานั้น 哪壶不开提哪壶 หมายถึง ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ พูดในสิ่งที่ไม่ควรเอามาพูด