เช้าวันต่อมา ความสงบสุขของอารินถูกรบกวนด้วยเสียงกริ่งหน้าประตูบ้าน
"บริการขนส่ง S-Express! พัสดุขนาดใหญ่มาส่งครับ!"
อารินสะดุ้งโหยง เขารีบวิ่งลงมาจากห้องนอน ปาดเหงื่อที่ซึมออกมาด้วยความระแวง ปกติเขาไม่ค่อยสั่งของชิ้นใหญ่ผ่านระบบปกติเพราะกลัวจะเป็จุดสนใจ แต่ตู้แช่แข็ง Cryo-Stasis ที่เขาสั่งไปเป็รุ่นมือสองจากร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป ไม่ใช่ของเถื่อน จึงต้องส่งผ่านระบบขนส่งเอกชนธรรมดา
เมื่อเปิดประตูออกไป เขาพบกับหุ่นยนต์แอนดรอยด์ขนส่งรุ่นเก่า (Model T-400) ที่มีรอยถลอกปอกเปิกยืนอยู่ข้างลังไม้ขนาดมหึมา
"กรุณายืนยันตัวตน... คุณอาริน ใช่หรือไม่?" เสียงสังเคราะห์ยานคางเอ่ยถาม
"ใช่ครับ" อารินยื่นข้อมือให้สแกน Smart Gauge
ติ๊ด! ยืนยันถูกต้อง
"พัสดุหนัก 250 กิโลกรัม... ้าบริการยกเข้าบ้านหรือไม่? คิดค่าบริการเพิ่ม 20 เครดิต"
"ไม่ครับ... วางไว้ตรงนี้แหละ" อารินรีบปฏิเสธ 20 เครดิตซื้อข้าวกินได้เกือบสิบจาน และเขาไม่อยากให้หุ่นยนต์ตัวนี้เข้าไปเห็นสภาพภายในบ้านที่เริ่มรกไปด้วยอุปกรณ์ตกปลา
ทันทีที่หุ่นยนต์วางของและจากไป อารินก็มองลังไม้ั์แล้วถอนหายใจ "250 กิโลฯ... เอาล่ะ มาทดสอบ STR 8.6 กันหน่อย"
เขาเกร็งกำลังแขนและขา ออกแรงดันลังไม้ ถ้าเป็เมื่อก่อนเขาคงขยับมันไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว แต่ตอนนี้... กล้ามเนื้อของเขาตอบสนองทันที ลังไม้ค่อยๆ ไถลเข้าไปในบ้านได้อย่างช้าๆ แม้จะหนักแต่ก็ไม่ได้เกินความสามารถ
กว่าจะลากมันลงไปถึงห้องใต้ดินและติดตั้งเสร็จ ก็เล่นเอาหอบแฮก
ตู้แช่ Cryo-Stasis ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้องใต้ดิน มันดูเหมือนโลงศพไฮเทคที่มีกระจกนิรภัยหนาเตอะ อารินเสียบปลั๊ก ไฟสถานะสีฟ้าสว่างวาบ อุณหภูมิภายในตู้ลดลงแตะ -80 องศาเซลเซียสภายในเวลาไม่กี่วินาที
"เยี่ยม... ทีนี้ก็ไม่ต้องกลัวของเน่าแล้ว"
ตอนนี้ห้องใต้ดินของเขาเริ่มดูเหมือนห้องแล็บวิทยาศาสตร์เถื่อนๆ เข้าไปทุกที มีทั้งบ่อน้ำมิติ ตู้แช่แข็งระดับอุตสาหกรรม และโต๊ะชำแหละที่เต็มไปด้วยคราบเืแห้งกรัง
อารินพักดื่มน้ำจนหายเหนื่อย แล้วหยิบคันเบ็ดขึ้นมา ความมั่นใจของเขาเพิ่มขึ้น เขามีอุปกรณ์เก็บรักษาแล้ว วันนี้เขาไม่ต้องรีบขาย เขาจะตกเพื่อ "ตุนสินค้า"
เขาเกี่ยวเหยื่อ "หัวเชื้อกุ้งแดง" ก้อนเดิมที่เหลืออยู่ แล้วหย่อนลงบ่อ
...
เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมง ความเงียบยังคงปกคลุม ไม่มีแรงกระตุก ไม่มีฟองอากาศ อารินเริ่มขมวดคิ้ว "หรือว่าเหยื่อจะหมดสภาพ?"
ทันใดนั้นเอง อุณหภูมิในห้องใต้ดินก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ไม่ใช่ความเย็นะเืแบบปลาบู่เกล็ดคราม แต่มันคือความหนาวเหน็บที่บาดผิวเหมือนเข็มทิ่ม ไอน้ำในอากาศจับตัวเป็เกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังห้อง
กริ๊ก... กริ๊ก...
เสียงเหมือนแก้วกระทบกันดังมาจากก้นบ่อ สายเอ็นไททาเนียมตึงขึ้นช้าๆ ไม่มีการกระชากรุนแรง แต่มัน "หนัก" เหมือนเขากำลังตกก้อนหิน
อารินค่อยๆ หมุนรอกเก็บสาย ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านคันเบ็ดมาที่มือ "มันไม่สู้... แต่มันหนักมาก"
เมื่อสิ่งที่อยู่ปลายสายโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา อารินก็ต้องรีบดีดตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ!
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ทันทีที่มันลอยขึ้นมา วัตถุสีขาวทรงกลมขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลก็ยิง "หนาม" จำนวนมากออกมาทุกทิศทาง!
หนามแหลมใสเหมือนแท่งน้ำแข็งพุ่งเฉียดหูอารินไปปักที่ผนังคอนกรีตด้านหลังจนทะลุเข้าไปเกือบครึ่งเล่ม!
"เฮ้ย! มันยิงได้ด้วยเหรอวะ!?"
อารินกลิ้งตัวหลบไปหลังตู้แช่ใบใหม่ที่เพิ่งซื้อมา (คุ้มค่าทันทีที่ซื้อ!) เสียงหนามน้ำแข็งกระทบกระจกนิรภัยของตู้แช่ดัง แก๊ง! แก๊ง! โชคดีที่กระจกมันหนาพอที่จะกันะุได้
เมื่อเสียงสงบลง อารินค่อยๆ โผล่หน้าออกมาดู
บนพื้นคอนกรีตข้างบ่อ เ้าสิ่งนั้นนอนนิ่งอยู่ มันคือ "หอยเม่นผลึกเหมันต์" (Frost-Crystal Sea Urchin) หนามรอบตัวของมันเป็แท่งผลึกน้ำแข็งสีขาวขุ่นที่แหลมคมและยาวเฟื้อย ตัวของมันแผ่ไอเย็นจัดออกมาจนพื้นรอบๆ กลายเป็น้ำแข็งบางๆ
"เกือบตาย..." อารินปาดเหงื่อเย็นๆ
เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ใช้คีมเหล็กคีบหนามของมันเพื่อพลิกดู มันตายแล้ว หรือไม่ก็อ่อนแรงจากการขึ้นมาจากน้ำ แต่อาวุธของมันยังคงอันตราย
"กฎข้อที่หนึ่ง..." อารินพูดคำเดิมซ้ำๆ เหมือนบทสวดมนต์เรียกความกล้า "ต้องชิม"
แต่ปัญหาก็คือ... จะแกะมันยังไง? หนามแข็งขนาดเจาะปูนเข้า มีดทำครัวคงหักแน่นอน
อารินเหลือบไปเห็น "ค้อนปอนด์" ที่วางอยู่ "วิธีดั้งเดิมนี่แหละดีที่สุด"
โป๊ก! เพล้ง!
เปลือกแข็งของหอยเม่นแตกออก เผยให้เห็นเนื้อข้างใน มันไม่ใช่ "ไข่หอยเม่น" สีเหลืองทองแบบที่เขาเคยเห็นในรายการทีวี แต่มันเป็ก้อนเนื้อนุ่มนิ่ม สีฟ้าครามเรืองแสง ที่ส่งกลิ่นหอมเย็นสดชื่นเหมือนมินต์เข้มข้น
อารินใช้ช้อนตักมันออกมา ปริมาณน้อยนิดเพียงแค่สองคำ
"กินแล้วนะ..."
ทันทีที่เนื้อััลิ้น ความเย็นจัดพุ่งขึ้นสมองจนเขาต้องกุมขมับ "จี๊ดดดดด!" มันคืออาการ Brain Freeze ที่รุนแรงกว่าการกินน้ำแข็งใสสิบเท่า!
แต่เมื่อความเ็ปจางหายไป... โลกของเขาก็ "ชัดเจน" ขึ้น
เสียงหยดน้ำ เสียงพัดลมระบายอากาศของตู้แช่ แม้กระทั่งเสียงการเต้นของหัวใจตัวเอง ทุกอย่างแยกประสาทััออกจากกันได้อย่างเด็ดขาด สมองของเขาประมวลผลภาพตรงหน้าได้รวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งอัปเกรดแรม
ติ๊ด!
"INT บวก 0.2..." อารินมองมือตัวเอง เขารู้สึกว่านิ้วมือขยับได้คล่องแคล่วขึ้น ความคิดเชื่อมโยงกันเป็ระบบระเบียบอย่างน่าประหลาด
"นี่มันของดีสำหรับพวกแฮกเกอร์ หรือพวกนักวิจัยเลยนี่หว่า"
อารินรีบตักเนื้อหอยเม่นที่เหลือใส่กล่องพลาสติก แล้วโยนเข้าตู้แช่ Cryo-Stasis ทันที เขาตัดสินใจแล้ว... เขาจะไม่ขายมันตอนนี้
ด้วยค่า INT ที่เพิ่มขึ้น สมองของเขาคำนวณแผนการใหม่ออกมาได้อย่างรวดเร็ว
"ถ้าฉันขายของเดิมๆ ซ้ำๆ ฉันก็เป็แค่คนหาของป่า" "แต่ถ้าฉัน 'สะสม' ให้เป็เซต... เช่น เซตอาหารเพิ่มพลังครบสูตร (STR + VIT + INT) แล้วขายทีเดียว..."
อารินแสยะยิ้ม แววตาของเขาดูเ้าเล่ห์ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า "ฉันจะกำหนดราคาตลาดได้ตามใจชอบเลย"
ในขณะที่อารินกำลังตื่นเต้นกับแผนการใหม่ เขาไม่รู้เลยว่า... ในโลกอินเทอร์เน็ต มี "ดวงตา" คู่หนึ่งกำลังจับจ้องโปรไฟล์ของเขาอยู่
ณ เพิงหรูระฟ้าใจกลางเมือง ชายชราในชุดสูทกำมะหยี่สีแดง จิบไวน์ราคาแพงพลางมองจอโฮโลแกรมที่แสดงประวัติการขายของ DeepBlue
User: TheDuke (Rank: Duke) "ปฏิเสธเงินของเ้า IronHeart... แต่กลับซื้อตู้แช่แข็งราคาถูกๆ มาใช้..." ชายชรายิ้มมุมปาก "น่าสนใจ... เด็กคนนี้ไม่ได้ทำเพื่อเงินอย่างเดียว หรือไม่... เขาก็มี 'แหล่งผลิต' ที่ต้องรักษาคุณภาพสินค้ายิ่งชีพ"
"ส่งคนไปสืบดูซิ... แต่ห้ามให้เขารู้ตัวเด็ดขาด" "ฉันอยากรู้ว่า 'บ่อ' ของเขา... ลึกแค่ไหน"
314
