เช้าวันต่อมาเว่ยจื้อโหยวตื่นขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจเท่าไหร่ นางไม่รู้ว่าฝันหรือเื่จริงแต่จะอะไรก็ช่างมันก่อน คนเราย่อมต้องพึ่งพาตัวเองก่อนเป็อันดับแรก ถึงปากนางจะก่นด่าไปบ้างมันก็สมควรแล้วนางแค่้าระบายความอัดอั้นตันใจเพียงเท่านั้น
นางไม่แน่ใจว่าความฝันนางจะใช่เื่จริงหรือไม่ เพราะยังไม่สามารถพิสูจน์อันใดได้เพราะนางยังไม่ได้ลงมือเพาะปลูกอันใดเลย หรือเพียงทางเดียวเท่านั้นมิติจะใช่เื่จริงหรือไม่คงต้องลองดู
เมื่อได้ข้อสรุปของตนเองเพื่อพิสูจน์ว่าความฝันมันจะเป็จริงหรือไม่ นางจึงกำหนดจิตให้เข้าทันใดนั้นนางก็เข้ามาอยู่ในสถานที่แปลกๆที่ดูแห้งแล้งและแร้นแค้น
สถานที่แห่งนี้มีพื้นที่เพียงแค่ 1หมู่เท่านั้น มีบ่อน้ำที่ทำจากหิน 1บ่เพียงเท่านั้นนอกเหนือจากนี้แล้วไม่มีอะไรเลยแม้กระทั่งต้นไม้ใบหญ้า นี่คงจะเป็บ่อน้ำแร่อย่างที่บอกแน่นอน
เมื่อแน่ใจแล้วว่านี่ไม่ใช่ความฝัน นางจึงกลับออกไปข้างนอกและเริ่มทำมื้อเช้าสำหรับน้องทั้งสองปลายยามอิ๋น
ท่านพ่อและท่านลุงบังคับเกวียนมาถึงบ้านของนางเพื่อนำปลาไปขายเช่นเมื่อวาน
“อาโหยวตื่นแล้วหรือลูก เ้านอนไม่หลับหรือ เหตุใดถึงได้ขอบตาดำคล้ำขนาดนั้น หรือว่าเป็ห่วงลูกเขย”เว่ยเจี้ยนป๋อเห็นสภาพลูกสาวเป็เช่นนี้แล้วเขาปวดใจนัก
“เปล่าเ้าค่ะท่านพ่อ ข้าฝันร้ายนิดหน่อยเ้าค่ะ”
“ลุงว่าเ้ากลับไปนอนพักเถอะ ส่วนหน้าที่นำปลาขึ้นจากกับดักลุงกับพ่อเ้าจะจัดการเอง เสร็จแล้วลุงจะปิดประตูรั้วให้”
“ข้าไม่นอนแล้วเ้าค่ะท่านลุง ประเดี๋ยวข้าจะไปตรวจดูกับดักที่วางเอาไว้ จะได้ให้ท่านพ่อกับท่านลุงนำไปขายด้วย ส่วนนี้เป็สัตว์ที่ข้าล่ามาได้เมื่อวานต้องรบกวนท่านลุงกับท่านพ่อแล้วเ้าค่ะ”
“จะขึ้นเขาหรือลูก มันจะไม่อันตรายหรือให้พ่อไปด้วยดีหรือไม่ แล้วนี่เงิน 2ตำลึงส่วนแบ่งค่าขายปลาของลูก”
“ขอบพระคุณท่านพ่อเ้าค่ะ ท่านพ่อช่วยท่านลุงจับปลาเถอะเ้าค่ะ ข้าไปไม่นานอีกอย่างข้าวางกับดักเพียงป่าชั้นนอกไม่ได้เข้าป่าลึกไม่อันตรายหรอกเ้าค่ะ (แต่ในใจนางกลับพูดว่า แค่ป่าชั้นนอกของป่าทางด้านซ้ายเอง)”
“เช่นนั้นระวังตัวด้วยเข้าใจหรือไม่”
“เ้าค่ะท่านพ่อ”
หลังจากนั้นเว่ยจื้อโหยวก็แบกตะกร้าเข้าป่าไปตรวจดูกับดัก ด้วยพละกำลังที่ร่างเดิมมีบวกกับความสามารถของนางที่ติดตัวมาย่อมไม่ลำบากส่วนของที่ได้มานั้นหากไม่จำเป็นางจะไม่นำออกมาใช้คนไม่ผิดผิดที่หยก ตอนนี้ต้องเริ่มสร้างรากฐานและความแข็งแกร่งแก่ครอบครัวก่อน
แต่พรที่ส่งเสริมการเพาะปลูกนางย่อมยินดีรับเอาไว้ส่วนน้ำแร่ในมิติน้อยๆนั้นนางจะใช้เจือจางในน้ำสำหรับดื่มกินในบ้านหากมีโอกาสนางจะแอบนำไปผสมกับน้ำในบ้านของท่านยายด้วยเช่นเดียวกัน การไม่เจ็บป่วยนั้นเป็เื่ที่ดี
เว่ยจื้อโหยวใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงบริเวณที่นางวางกับดักเอาไว้ นางรีบตรวจดูกับดักทั้ง 10 อัน พบว่ามีไก่ป่ามาติดกับดัก 4ตัวและกระต่ายป่ามาติดกับดักอีก 2ตัวส่วนอีกสองอันไม่มีสัตว์ป่ามาติด
เว่ยจื้อโหยวนำสัตว์ป่าออกจากกับดักและมัดขากระต่ายกับไก่ใส่ในตะกร้าไม้ไผ่จากนั้นนางวางกับดักเอาไว้เหมือนเดิมและเร่งฝีเท้าออกจากป่าไป
เว่ยจื้อโหยวกลับมาถึงบ้านท่านพ่อและท่านลุงของนางก็นำปลาขึ้นจากหลุมกับดักเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถังใส่ปลาถูกยกขึ้นบนเกวียนเรียบร้อยแล้วเมื่อเจี้ยนป๋อเห็นว่าลูกสาวกลับออกจากป่าด้วยความปลอดภัยเขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ท่านพ่อข้ากลับแล้วเ้าค่ะ นี่เป็ไก่กับกระต่ายข้าฝากท่านพ่อนำไปขายเพิ่มเ้าค่ะ ”
“ได้พ่อจะจัดการให้เ้าเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะ”
“เ้าค่ะท่านพ่อ”
หลังจากที่เกวียนลาเคลื่อนที่ออกจากบ้านของนางไปจนลับตาแล้ว เว่ยจื้อโหยวปิดประตูรั้วและกลับเข้าบ้านแต่นางหาได้กลับไปพักผ่อนเช่นที่รับปากบิดาเอาไว้ไม่ นางออกกำลังกายทบทวนวิชาต่อสู้ที่ติดตัวนางมาและนางยังทำเช่นนี้เสมอทุกๆวันหลังจากวันนี้
ปลายยามโหย่วน้องทั้งสองคนก็ตื่นขึ้นมาหลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยแล้วเด็กทั้งสองคนช่วยกันรดน้ำแปลงผักหลังบ้านที่พวกเขาปลูกเอาไว้
วันนี้เว่ยจื้อโหยวตั้งใจจะเข้าป่าล่าสัตว์เช่นเคยแต่เพราะกลัวนางเฉียนที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีมารังแกเด็กทั้งสองคนในตอนที่นางไม่อยู่ นางจึงคิดว่าจะพาน้องๆไปฝากที่บ้านท่านยายของนางหลังมื้ออาหารเช้า
“คงต้องเร่งหาเงินสร้างบ้านใหม่แล้วล่ะ ด้วยสภาพบ้านเราตอนนี้ไม่ปลอดภัยเอาเสียเลยพี่ใหญ่ของพวกเ้าก็ไม่อยู่ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าป้าสะใภ้จะทำเื่อะไรลงไปอีก วันนี้เ้าสองคนไปอยู่บ้านท่านยายของข้าก่อนประเดี๋ยวข้ากลับจากป่าแล้วจะไปรับเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจขอรับพี่สะใภ้ ”
“เข้าใจเ้าค่ะ พี่สะใภ้ ข้าเองก็กลัวว่าป้าสะใภ้ยังไม่เลิกมุ่งร้ายเราพี่น้องข้าเองก็ไม่เข้าใจนางยัง้าอะไรจากพวกเราอีก พวกเราไม่เหลืออะไรให้นางแล้ว”
“คนบางคนก็ไม่มีเหตุผลมากมายนอกจากความเกลียดชัง อย่าเก็บมาใส่ใจเลยเื่นี้ข้าจะหาทางทำให้นางไม่กล้ามายุ่งกับพวกเ้าอีก ตอนนี้เรายังปลูกผักไม่ได้ ที่บ้านไม่มีงานอะไรให้ทำแล้วหลังกินข้าวเสร็จข้าจะไปส่งพวกเ้าที่บ้านท่านยาย”
“เ้าค่ะพี่สะใภ้”
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จเว่ยจื้อโหยวเดินไปส่งน้องทั้งสองคนที่บ้านท่านยายของนาง ที่บ้านท่านยายเอง มีที่ดินเพียง 5หมู่ เพียงเท่านั้น งานในแปลงนาจึงมีไม่มาก ยิ่งมีท่านพ่อกับท่านแม่และน้องชายทั้งสองของนางมาช่วยด้วยแล้วเมื่อแรงงานในบ้านมากขึ้น จึงทำให้งานน้อยลงไปด้วย
“ท่านแม่ ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้อยู่หรือไม่เ้าคะ”
“อาโหยวมีเื่อะไรให้แม่ช่วยหรือไม่ เข้าบ้านก่อนค่อยคุยกัน” นางเหมยชิงที่ดินออกมาหน้าบ้านพอทีจึงรีบเปิดประตูให้ลูกสาวเข้ามา
“ไม่มีอันใดเ้าค่ะ ข้าเพียงเอาน้องทั้งสองมาฝากไว้กับท่านแม่เท่านั้น เมื่อวานท่านแม่คงพอจะรู้ว่าบ้านนั้นมาระรานอีกแล้ว ข้าจะเข้าป่าไม่อยู่บ้านก็เลยกลัวว่าบ้านนั้นจะมารังแกน้องๆตอนข้าไม่อยู่อีกจึงได้พามาฝากไว้ที่นี่ รบกวนท่านแม่ด้วยนะเ้าคะ”
“รบกวนอะไรกันเื่แค่นี้พวกเราต่างเป็ครอบครัวเดียวกัน วางใจเถอะน้องสองคนนี้แม่จะดูแลให้เองเช่นนั้นเ้าก็รีบไปเถอะหากสายแล้วแระเดี๋ยวจะร้อนเอาได้ แล้วระวังอย่าเข้าป่าลึกเข้าใจหรือไม่”
“ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะท่่านแม่ เช่นนั้นข้าไปนะเ้าคะ”
เว่ยจื้อโหยวเดินออกจากบ้านของท่านยายท่ามกลางสายตาที่มองที่นางอย่างเคียดแค้นชิงชัง เฉียนเสี่ยวหลินเป็เครือญาติกับนางเฉียนป้าสะใภ้ของอวิ๋นเซียว นางผู้ซึ่งหลงรักอวิ๋นเซียวแต่ชายหนุ่มไม่เคยชายตาแลนางแม้แต่ครั้งเดียว
ด้วยเหตุนี้เมื่อแม่เฒ่าเหลียนยกหลานสาวให้กับเขาอีกทั้งเขายอมรับการแต่งงานด้วยความเต็มใจ ยิ่งทำให้นางแค้นใจอวิ๋นเซียวที่ไม่เคยชายตามองนาง และแค้นใจเว่ยจื้อโหยวที่มาแย่งเขาไปจากนาง เหตุใดพอเป็นางเขาถึงไม่เคยเหลียวแลทั้งๆที่นางแสดงออกชัดเจนว่าชอบเขามากขนาดไหน
“สักวันข้าจะทำให้พวกเ้าเสียใจที่ทำเช่นนี้กับข้า” เฉียนเสี่ยวหลินมองตามหลังเว่ยจื้อโหยวและพูดออกมาเบาๆ
หากเว่ยจื้อโหยวรับรู้ความคิดของเฉียนเสี่ยวหลิน นางคงไม่แปลกใจเพราะแซ่เฉียนเช่นกันจะนิสัยเหมือนกันก็คงไม่แปลกคนพวกนี้จิตใจเต็มไปด้วยความชิงชังและเคียดแค้นจนฝังแน่นเข้าไปในส่วนลุกของจิตใจ ทั้งๆที่นางยังไม่ได้ทำอันใดให้แต่ก็ยังมิวายโดนเกลียด
เว่ยจื่อโหยวเดินหน้าเข้าป่าทางด้านซ้ายวันนี้นาง้าที่จะเข้าป่าไปลึกกว่าทุกที ไม่แน่ว่าอาจจะได้อะไรดีๆกลับมาบ้างหลังจากกลับจากป่าวันนี้นางตั้งใจจะบอกความลับกับครอบครัวของนางเื่ที่นางมีพละกำลังมากกว่าผู้อื่น
แต่จะพูดอย่างไรนั้นนางขอคิดก่อนเพราะกลัวว่าท่านพ่อท่านแม่ที่เห็นนางอ่อนแอโดนรังแกมาตลอดจะไม่เชื่อว่านางมีพละกำลังมากมายเพียงใด หากจะโทษก็ต้องโทษเว่ยจื้อโหยวเ้าของร่างที่ปกปิดเื่นี้เอาไว้เพราะกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็ตัวประหลาด
เก็บงำความสามารถของตัวเองเอาไว้ทั้งยังยอมโดนรังแกอยู่ตลอด ช่างทำเื่วุ่นวายให้กับนางที่มารับ่ต่อเสียจริงๆ แต่ไม่ว่าจะเว่ยจื้อโหยวคนไหนมาคิดๆดูแล้วมันก็คือนางทั้งนั้น
สำหรับนางที่พึ่งพาตัวเองมาั้แ่ชีวิตก่อนที่จะมาอยู่ในร่างของเว่ยจื้อโหยวในโลกนี้แล้ว หากว่าในโลกห่งนี้นางจะเริ่มต้นพึ่งพาตัวเองอีกสักครั้งก็คงจะไม่เป็ไร ยังดีกว่าโลกที่แล้วที่นางไม่เหลือใครเลย ที่โลกนี้นางมีครอบครัว และนางจะต้องเป็ที่พึ่งพาให้กับครอบครัวเพื่อสร้างความมั่งคั่งให้ได้ ส่วนสามีนี้เป็ผลพลอยได้เพียงเท่านั้น ถือว่าเป็ผลพลอยได้ที่น่าพอใจสุดๆเลยล่ะ
เว่ยจื้อโหยวเดินเข้าป่าไปด้วยอารมณ์เบิกบานสุดๆ ต้องหาเงินให้ได้มากๆสร้างบ้านหลังใหญ่ให้ท่านพ่อท่านแม่ สร้างบ้านของตัวเองรอสามี ส่งน้องๆให้เรียนหนังสือ สร้างกิจการของตัวเอง
และที่สำคัญหากสามียังไม่กลับมานางจะออกไปตามหาทันที นางมีเวลาไม่มากแล้ว เวลาแค่ 1ปี นางต้องทำให้สำเร็จ เื่สู้รบนางไม่กลัวเลยสักนิดคนโบราณหรือจะมาสู้สาวในยุค 2022 อย่างนาง
เว่ยจื้อโหยวที่มัวแต่เดินคิดเื่นั้นเื่นี้จนไม่รู้ว่าตัวเองเข้ามาใจป่าลึกส่วนในสุด แต่สิ่งที่นางเห็นอยู่ตรงหน้านี่มันอะไร ทำไมถึงได้ดำขนาดนี้ ตัวอะไรหมูหรือทำไมถึงได้ดำขนาดนี้
นางไม่รู้ว่าที่แห่งนี้มีหมูป่าอยู่สองชนิดนั่นคือหมูป่าดำและหมูป่าสีน้ำตาล เพราะหมูป่าดำตั้งรกรากอยู่ในป่าลึกเท่านั้นจึงไม่เคยมีชาวบ้านคนไหนล่ามันมาได้ นางจะไม่เคยเห็นก็ไม่แปลก
สาวงามและหมูดำต่างยืนจ้องหน้ากันไม่มีใครหลบใคร เ้าหมูดำเองก็คิดว่านางจะมาแย่งอาหารของมัน ส่วนนางก็คิดว่าเ้าหมูดำจะขายได้ราคาหรือไม่
ในตอนที่หมูดำตัดสินใจพุ่งเข้าชนเว่ยจื้อโหยว นางก็ปล่อยลูกธนูในมือออกไปแล้วเช่นกัน ด้วยพละกำลังมหาศาลของนางลูกธนูหัวโลหะพุ่งเข้าใส่จุดตายของหมูดำทันที
เ้าหมูตายไปทั้งที่แค้นใจเพราะมันยังกินไม่อิ่มมันแค่้าปกป้องอาหารของมันเพียงเท่านั้นแต่ทำไมมันถึงต้องมาจบชีวิตลงเพราะหญิงสาวนางนี้ด้วย
“เฮ้อ นับว่าฝีมือยังดีอยู่นึกว่าจะพลาดเสียแล้ว น่าจะหนักเอาการเ้าหมูนี่ ขอใช้ประโยชน์ของมิติหน่อยก็แล้วกัน”
เว่ยจื้อโหยวเก็บหมูดำเข้าไปในมิติ จากนั้นนางก็ออกเดินต่อ ไม่นานนางก็พบเข้ากับฝูงกวางป่าเขายาว นางล่ากวางป่าได้อีก 1ตัว จากนั้นนางรีบเก็บกวางป่าตัวใหญ่เข้ามิติ และหันหลังเดินออกจากป่ารีบกลับบ้านทันที
ระหว่างทางกลับบ้านนางพบต้นองุ่นป่าออกลูกดกหลายพวงแต่ยังไม่สุก นางจึงปล่อยเอาไว้ให้สุกเสียก่อนค่อยมาเก็บวันหลัง เมื่อเดินมาถึงชายป่านางมองซ้ายแลขวาเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นนางจึงเอากวางป่าออกมาและแบกกลับบ้านทันที
8K
![สารพันเมนูเด็ด กลเม็ดสาวทะลุมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754636399_69583143.webp)
