นายท่านครับ โปรดทำให้ผมเสร็จ

        “เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบที่เล่าไปค่ะ”

        หลังจากดาวิกาได้เล่าเรื่องราวสั้น ๆ ที่ใกล้เคียงกับที่ปิแอร์เคยเล่าให้คนทั้งห้าฟังจนจบ เธอก็ลอบมองสีหน้าพ่อกับแม่ที่นั่งโซฟาตัวตรงข้ามไปด้วย เพราะกลัวว่าแม่ของเธอจะเป็นลม ส่วนพ่ออาจจะทนไม่ไหวจนอาละวาดเสียก่อน ลูกสาวที่เฝ้าทะนุถนอมมานานดันท้องก่อนแต่ง แถมท้องในตอนที่ความสัมพันธ์ยังไม่ชัดเจนด้วย ไม่ว่าพ่อแม่คนไหนก็ต้องผิดหวังกันทั้งนั้น

        แต่จนแล้วจนรอด คนทั้งคู่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะแสดงอาการเหล่านั้นออกมาให้เห็น นอกจากนั่งมองครอบครัวปิแอร์อย่างสงบ

        อยู่ ๆ ดาวิกาก็รู้สึกเครียดเกร็งที่ข้างขมับจนปวดตุบ เธอกัดฟันจนเหงื่อเม็ดน้อย ๆ ผุดพรายตามกรอบหน้า

        ปิแอร์ที่สังเกตความตึงเครียดของดาวิกาได้ทันทีที่สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยน เขาจึงเอื้อมมือไปสอดประสานกับมือเล็กและออกแรงบีบเบา ๆ เพื่อปลอบโยน ซึ่งการกระทำของปิแอร์นี้ก็ตกอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทุกคน

        พ่อแม่ของดาวิกามองความรู้สึกของหนุ่มสาวทั้งสองผ่านทางสายตาที่ทั้งคู่มองกัน แล้วแอบหันไปพยักหน้าให้กันเงียบ ๆ ด้วยความพึงพอใจ

        “เอาล่ะ พ่อจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ไหน ๆ ลูกสาวพ่อก็ท้องแล้ว ไว้หลังคลอดค่อยแต่งงานกันก็ได้เนอะ” หลังปล่อยให้ความเงียบและความตึงเครียดเข้ามาปกคลุมหลายนาที พ่อของดาวิกาก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างสบาย ๆ ซึ่งเป็นการกระทำที่ดาวิกาคาดไม่ถึงมาก่อน

        ไหนขายาวที่ยกขึ้นไขว่ห้างตามฉบับกำนันนั่นอีก

        เธอเหลือบไปมองแม่ที่นั่งข้างกายพ่อก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งอย่างสบาย ๆ ไม่เป็นลมเป็นแล้งไปอย่างที่เธอเคยกังวล

        “ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่โวยวายอะไรหน่อยเหรอคะ” ดาวิกาถามพลางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

        ทั้งที่เมื่อก่อนหวงเธอยิ่งกว่าอะไร แค่มีชายหนุ่มเดินเข้ามาเฉียด พ่อของเธอก็ไล่ตะเพิดจนเผ่นหายไปในทันที

        “พ่อกับแม่เห็นว่าเขาน่าจะดูแลลูกได้ดีเลยไว้วางใจนิดหนึ่ง ส่วนหลังจากวันนี้ไปก็คงต้องดูอีกที ถ้ากล้ามาหลอกลูกสาวพ่อเมื่อไหร่ละก็...” ในขณะที่พูดด้วยโทนเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคมของเขาก็หรี่ลงอย่างช้า ๆ ดูแล้วยั่วยวนจนดาวิกาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อถึงจีบแม่ของเธอที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในตำบลมาครองได้

        แต่ในขณะเดียวกันก็ดูชั่วร้ายจนขนที่หลังของเธอลุกซู่ขึ้นมา ซึ่งปิแอร์ก็คงไม่ต่างกันเพราะเขาเผลอบีบมือที่กำลังสอดประสานกับดาวิกาอยู่ราวกับหวาดกลัวพ่อของเธอไม่น้อย

        “พ่ออย่าทำหน้าตาดุแบบนี้สิคะ มันไม่เหมาะ” ดาวิการะบายยิ้มน้อย ๆ เพราะรู้ว่ายังไงพ่อของเธอก็ไม่กล้าทำร้ายใคร

        “ทำไม ฉันมีลูกสาวคนเดียวก็ต้องดุสิ!” เขามองค้อนไปยังลูกสาวที่ทำเรื่องงามหน้าเอาไว้แต่ดูจะไม่สำนึกเท่าไหร่

        “ดูท่าคุณคงหวงลูกสาวมากเลยนะคะ แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะเอสเธอร์เป็นเด็กน่ารัก” คราวนี้เป็นแม่ของปิแอร์ที่เลิกเกร็งแล้วเอ่ยขึ้นมาบ้าง ซึ่งทำให้บรรยากาศกดดันก่อนหน้านี้หายวับไป

        ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีชั้นล่างของเรือนไม้ทรงไทยก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและหัวเราะกันดังลั่นของทั้งสองครอบครัว

        ดาวิกามองใบหน้าของพ่อแม่เธอที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ภาพบรรยากาศสุขสันต์ของครอบครัวที่กลับมาอีกครั้งทำให้มุมปากของเธอยิ้มตามอย่างมีความสุขไปด้วย ตอนแรกเธอกลัวว่าพ่อกับแม่จะรับไม่ได้ที่เธอใจแตก แต่โชคดีที่พ่อแม่ของปิแอร์มาด้วยจึงเหมือนเป็นการยืนยันว่าฝ่ายชายพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง ทำให้การสารภาพผิดของเธอครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิดมาก

        “ดีจังเลยนะครับเอสเธอร์” เสียงทุ้มต่ำของปิแอร์กระซิบที่ข้างหูของดาวิกา

        “ใช่ค่ะ ดีสุด ๆ ไปเลย” เธอหันไปยิ้มกว้างให้เขาแล้วขานรับด้วยความดีใจ