ตอนที่ 8 โกโก้รสเลิศ
กระถางดอกไม้ดินเผาแตกกระจายเป็เสี่ยงๆด้วยพื้นปูนซีเมนท์พร้อมด้วยเศษดินและดอกไม้ในกระถางที่กระจัดกระจายไปคนละทิศทางอุ้มยืนนิ่งมองมันด้วยความใสุดขีดด้วยรู้ว่าตัวเองเผลอทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไปจนได้ เธอไม่รอช้ารีบโดดลงจากชั้นวางต้นไม้แล้ววิ่งกลับมายังคฤหาสน์ด้วยความรวดเร็วโดยไม่หันมองไปยังเรือนเล็กแม้ซักนิด
อุ้มวิ่งไม่คิดชีวิตพลางอธิษฐานขึ้นในใจว่าฉัตรและขุนคงจะไม่ทันเห็นเธอหรือต่อให้เห็นก็ขอให้พวกเค้าไม่คิดว่าเป็เธอก็พอ…….
เย็นวันนั้น หลังภาคย์กลับมาถึงคฤหาสน์ อุ้มที่มีหน้าที่เป็คนจัดยกอาหารขึ้นโต๊ะก็มาทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนเช่นเคย
“ขอบใจจ๊ะอุ้ม” ฉัตรพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มหลังจากที่อุ้มตักข้าวลงบนจานของเธอ
อุ้มไม่ได้ตอบอะไรออกไป ทำเพียงแค่ยิ้มตอบพร้อมผงกหัวรับแล้วเดินไปตักข้าวลงบนจานของภาคย์ต่อและพอเสร็จหน้าที่ตัวเอง เธอก็รีบเดินกลับครัวไปอย่างรวดเร็ว…..
เช้าวันรุ่งขึ้น ขุนขับรถออกไปส่งภาคย์ตามหน้าที่ของตัวเองขณะที่ฉัตรเข้าไปขลุกตัวอยู่ที่เรือนเล็กหลังสามีออกไปทำงานและอยู่ที่นั่นจนใกล้ได้เวลาอาหารเที่ยง
“อุ้มเดี๋ยวอุ้มช่วยเอาปิ่นโตนี้ไปให้คุณฉัตรที่เรือนเล็กหน่อยนะ” คำพูดของรุ้งหัวหน้าแม่บ้านคนปัจจุบันทำให้อุ้มวางมือจากงานของตัวเองแล้วหันมามองด้วยความแปลกใจ
“แต่กฎบอกว่าห้ามไปที่เรือนเล็กนี่คะน้ารุ้ง” อุ้มถามขึ้นมาทันที
“คุณฉัตรอนุญาตน่ะบอกว่าวันนี้ไม่อยากเดินกลับมากินที่เรือนใหญ่ เลยวานให้อุ้มเอาไปส่งให้ที่นั่นน่ะ” รุ้งพูดพลางวางปิ่นโตเถางามลงตรงหน้าอุ้มแล้วเดินกลับไปทำงานของตัวเองต่อ
สาวน้อยร่างเล็กยืนมองปิ่นโตตรงหน้าพลางใช้ความคิดหาทางเลี่ยงที่จะไม่ต้องไปแต่ไม่ว่าจะทางไหนเธอก็ต้องเอามันไปส่งให้ฉัตรที่เรือนเล็ก เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ…..
อุ้มเดินไปจนถึงหน้าประตูไม้สีน้ำตาลของเรือนเล็กก่อนจะยกมือขึ้นเคาะพร้อมพูด “คุณฉัตรค่ะอุ้มมาแล้วค่ะ”
เพียงไม่นานฉัตรก็ตอบกลับมา “เข้ามาเลยจ๊ะอุ้ม ประตูไม่ได้ล๊อก”
สาวน้อยบิดลูกบิดแล้วเดินผ่านประตูเข้าไปยังสถานที่ส่วนตัวของฉัตรอุ้มเดินผ่านทางเดินจนเข้ามาถึงยังห้องแรก ภาพวาดหลากชนิดวางซ้อนกันบนพื้นดูระเกะระกะในขณะที่ฉัตรนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โดยที่ข้างหน้ามีขาตั้งวาดภาพและมีภาพเหมือนของผู้หญิงคนหนึ่งที่วาดด้วยสีน้ำมันอยู่บนนั้น
เพียงแค่เห็นครั้งแรกอุ้มก็รู้ได้ในทันทีว่ามันเป็ภาพเธออย่างแน่นอน
“เอาวางไว้บนโต๊ะข้างหลังนั้นให้ทีนะจ๊ะอุ้ม” ฉัตรพูดกับอุ้มด้วยเสียงหวานพร้อมชี้นิ้วไปยังโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง
“ได้ค่ะคุณฉัตร” อุ้มรับคำก่อนเดินเอาปิ่นโตไปวางไว้บนนั้น
“อุ้มรู้ไหมว่านี่เป็ภาพของใคร”
คำถามที่ถูกถามขึ้นอย่างกะทันหันทำให้อุ้มใขึ้นมานิดหน่อย เธอรีบหันกลับไปมองฉัตรสาวน้อยหยุดใช้ความคิดชั่วครู่ก่อนตอบไปตามที่คิด “ภาพอะ..อุ้มหรอคะ”
ฉัตรฉีกยิ้มกว้าง พยักหน้ารับก่อนตอบ “ใช่จ๊ะ นี่คือภาพของอุ้ม...แสดงว่าฉันก็วาดรูปเก่งเหมือนกันนะเนี่ย อุ้มเห็นปุ๊ปก็รู้เลยว่าเป็รูปของตัวเอง”
“ค่ะ....คุณฉัตรวาดรูปเก่งมาก” อุ้มรับคำก่อนถามต่อ “ว่าแต่คุณฉัตรวาดรูปอุ้มทำไมหรอคะ”
“อืมม....เพราะว่าฉันอยากวาดหล่ะมั้งนะ” ฉัตรตอบก่อนจะหัวเราะออกมา
อุ้มไม่ได้ตอบอะไรออกไปนอกจากยิ้มแหยๆ ก่อนที่เธอจะพูด “งั้นอุ้มขอตัวก่อนนะคะ คุณฉัตร”
ยังไม่ทันที่อุ้มจะได้ก้าวเท้า ฉัตรก็พูดขึ้นมา “อย่าเพิ่งซิ อยุ่คุยเป็เพื่อนฉันก่อน”
อุ้มหันมองมายังฉัตรอีกครั้ง ฉัตรมองมายังเธอพร้อมส่งยิ้มหวานมาให้ก่อนที่ฉัตรจะพูด “แต่ว่าไปคุยกันที่ห้องโยคะดีกว่า”
พูดจบฉัตรก็ลุกขึ้นแล้วผายมือไปที่ประตูของห้องที่อยู่ด้านหลังพร้อมเดินไปเปิดอ้ามันก่อนหันมาพูดเชื้อเชิญ“เชิญจ๊ะ อุ้ม”
แม้อยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้แต่อุ้มที่ไม่มีทางเลือกมากนักก็เดินเข้าไปในห้องที่ว่าอย่างเลี่ยงไม่ได้ห้องที่ฉัตรเรียกมันว่าห้องโยคะมีเสื่อโยคะวางหลบอยู่ตรงมุมห้องเตียงนอนขนาดคิงไซส์และโซฟาหนังสีแดงตั้งอยู่แม้เป็ครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องๆนี้ แต่อุ้มกลับไม่รู้สึกแปลกตาเพียงซักนิดเพราะเธอเห็นสภาพภายในห้องนี้มาแล้วอย่างน้อยก็สองครั้ง
“อุ้มไปนั่งรอฉันที่โซฟาแป๊บนะ” ฉัตรพูดพลางผายมือไปยังโซฟาหนังสีแดงที่ตั้งอยู่ติดผนังฝั่งขวา
อุ้มเดินตรงไปนั่งที่โซฟานั้นอย่างว่าง่ายในขณะที่ฉัตรเดินกลับไปยังห้องวาดภาพก่อนหน้าแล้วอยู่ในนั้นครู่ใหญ่ก่อนจะเดินกลับเข้ามาหาอุ้มอีกครั้งพร้อมด้วยแก้วเซรามิคสีขาวสองใบในมือ
“รอนานหน่อยนะฉันชงโกโกมาให้น่ะ” ฉัตรพูดพลางเดินตรงมานั่งที่โซฟาก่อนยื่นแก้วที่อยู่ในมือซ้ายส่งให้อุ้มพร้อมพูด “นี่จ๊ะ ของอุ้ม”
อุ้มรับมันมาไว้ในอุ้งมือด้วยความระมัดระวัง ก่อนพูด “ขอบคุณค่ะ คุณฉัตร”
“นี่เป็โกโก้แท้จากเบลเยี่ยมเลยนะเพื่อนฉันซื้อมาฝากตอนไปเที่ยวน่ะ”
“โห....น่าจะแพงนะคะเนี่ย”
“เื่ราคาช่างมันเถอะ...ลองดื่มดูอุ้มจะได้รู้ว่ามันอร่อยมากแค่ไหน”
อุ้มก้มมองของเหลวสีน้ำตาลเข้มในแก้วที่ส่งกลิ่นหอมโชยเตะจมูกเธออยู่นานก่อนยกขึ้นจิบอย่างระมัดระวัง รสชาติโกโก้ที่หอมขึ้นจมูกมีรสขมนำตามด้วยหวานปลายรสชาติที่อุ้มไม่เคยััมาจากไหนแผ่ซ่านไปทั่วปากของเธอ
“อร่อยมากๆเลยค่ะคุณฉัตร” อุ้มพูดหลังดื่มโกโก้ลงไปอึกใหญ่
“ใช่ไหมหล่ะ...ฉันบอกแล้ว” ฉัตรรับคำก่อนยกโกโก้ในมือตัวเองขึ้นดื่มบ้าง
อุ้มก็ยกแก้วขึ้นดื่มตามบ้าง โกโก้รสเลิศที่ฉัตรชงให้ไหลเข้าไปในปากลงไปในลำคอของสาวน้อยพร้อมกับความรู้สึกสุขใจที่ได้ดื่มกินเครื่องดื่มรสเลิศราคาแพง
“อุ้มรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงได้ส่งอุ้มกับมดเรียนหนังสือ” ฉัตรถามขึ้นหลังจากโกโก้ของเธอพร่องไปแล้วครึ่งแก้ว
คำถามของฉัตรทำให้อุ้มหยุดดื่มกะทันหัน เธอวางแก้วลงบนตักก่อนตอบ “ไม่ทราบค่ะ คุณฉัตร”
ฉัตรจ้องตาอุ้มเขม็งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพราะฉันคิดว่าการศึกษาเป็สิ่งสำคัญ....แล้วผู้หญิงอย่างเราๆก็ควรจะได้รับการศึกษาให้มากเท่าที่จะมากได้....จะได้ไม่ต้องไปหวังพึ่งผู้ชายให้เค้ามาเลี้ยงดูเราเข้าใจไหม อุ้ม”
คำพูดของฉัตรทำเอาอุ้มถึงกลับตะลึงงันไปด้วยทึ่งในความนึกคิดและความโอบอ้อมอารีของฉัตรก่อนพยักหน้ารับพร้อมตอบ “เข้าใจค่ะ คุณฉัตร”
“แต่กับอุ้มน่ะต่างออกไปนะ”
“ต่างยังไงหรอคะ”
“กับอุ้มน่ะ...ฉันรักเหมือนลูกสาว”
ประโยคนี้ทำเอาอุ้มถึงกลับพูดอะไรไม่ออก ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาอีกทั้งใจก็ยังเต้นรัว ก่อนที่ฉัตรจะพูดต่อ
“ฉันน่ะอยากมีลูกสาวมาั้แ่เด็กแล้ว....แต่ก็อย่างที่เธอเห็นฉันมีแต่ลูกชาย”
“แล้วทำไมคุณฉัตรถึงไม่ลองทำลูกกับคุณภาคย์อีกซักคนหล่ะคะ” อุ้มเผลอถามออกไป ก่อนจะรู้ตัวว่าพูดอะไรไม่เข้าท่าจึงอุทานออกมา“อ๊ะ! อุ้มขอโทษที่พูดอะไรไม่เข้าท่าค่ะ”
“ไม่หรอกฉันไม่ถือ” ฉัตรตอบรับพร้อมยิ้มออกมา ก่อนจะพูด “มีอยู่สองข้อที่ทำอย่างนั้นไม่ได้...หนึ่งคือหลังจากมีตาโน้ตฉันทำหมันไปแล้วน่ะ”
“แล้วข้อสองหล่ะคะ” อุ้มถามสวนขึ้นทันที
“สองคือหลังจากมีตาโน้ตคุณภาคย์ก็แทบไม่แตะตัวฉันเลยน่ะ” ฉัตรตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนถามต่อ “อุ้มคงพอจะรู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร”
พออุ้มพยักหน้ารับพร้อมแสดงสีหน้าเศร้า ฉัตรก็พูดต่อ “ไม่ต้องทำหน้างั้นหรอก...จริงๆคุณภาคย์เค้าก็คงไม่ได้รักฉันมาั้แ่แรกแล้วด้วยมั้ง”
“คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ...ไม่งั้นคงไม่แต่งงานกันั้แ่แรกแล้วซิคะ” อุ้มรีบพูดขึ้นทันที
“พวกเราถูกคลุมถุงชนน่ะ” ฉัตรพูดสวนขึ้นมาก่อนอธิบายต่อ “พ่อแม่ของฉันกับคุณพ่อของคุณภาคย์เค้ารู้จักกันดี.....และอยากรักษาความร่ำรวยไว้ไม่ให้ไหลไปไหนพอฉันโตเป็สาวก็เลยจับฉันมาแต่งกับคุณภาคย์”
“คลุมถุงชนหรอคะ” อุ้มถามย้ำ
“ใช่จ๊ะฉันกับคุณภาคย์เจอกันครั้งแรกก็วันที่แต่งเลยน่ะ” ฉัตรตอบ
“แต่ถึงแม้ว่าจะเป็ยังงั้น....แต่คุณภาคย์ก็รักคุณฉัตรไม่ใช่หรอคะคุณฉัตรน่ะสวยจะตายแถมกิริยาก็งดงามอีกต่างหาก” อุ้มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“รักหรอ....เค้าอาจจะเคยรักฉันมั้ง” ฉัตรพูดพร้อมทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะพูดต่อ “อุ้มคิดว่าคนที่รักกันจะแอบไปมีผู้หญิงข้างนอกไหมหล่ะ”
พอเห็นอุ้มทำหน้าอึ้งไม่ได้พูดอะไร ฉัตรก็พูดต่อ “ที่คุณภาคย์เค้าออกไปทุกวันอาทิตย์เค้าไม่ได้ไปตีกอล์ฟอย่างเดียวหรอกนะ”
“คุณฉัตรหมายความว่ายังไงคะ” อุ้มถามขึ้นแม้รู้คำตอบดี
“ถึงฉันจะอยู่แต่บ้าน....แต่ฉันก็รู้เื่โลกข้างนอกอยู่นะเื่ที่สามีตัวเองแอบไปมีกิ๊กข้างนอกหรือมีอะไรกับเลขาตัวเองแล้วก็อีกเยอะแยะฉันพูดให้อุ้มฟังไม่หมดหรอก”
พอฉัตรเล่ามาถึงตรงนี้ มันก็พอจะทำให้อุ้มเข้าใจความรู้สึกของฉัตรขึ้นมาบ้างเพราะแม่ของเธอก็ถูกปฏิบัติจากพ่อไม่ต่างกัน พ่อของเธอนอกใจแม่ที่แสนดีของเธอและออกไปมีอะไรกับผู้หญิงข้างนอกไปทั่วจนท้ายที่สุดก็ตายเพราะโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ไปเมื่อห้าปีก่อนอุ้มคิดไปพร้อมด้วยความรู้สึกรุ่มร้อนในใจร่างกายก็ร้อนผ่าวและหัวใจที่เต้นรัวระริก
“เพราะอย่างนี้แหล่ะฉันถึงมีอะไรกับขุน”
คำพูดที่ฉัตรพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้อุ้มไม่ทันตั้งตัวเธอเงยหน้ามองจ้องใบหน้าสวยที่มีรอยยิ้มกว้างประดับอยู่ของฉัตรด้วยความใ
“ไม่ต้องทำหน้าใอย่างนั้น....เมื่อวานอุ้มก็เห็นหมดแล้วนี่”
“คะ...คุณฉัตรพะ...พูดถึงเื่อะไรหรอคะ” อุ้มละล่ำละลักตอบไปด้วยใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกจากอก ทั้งเหงื่อกาฬก็ไหลซึมไปตามร่างกายที่ร้อนผ่าว
“ไม่ต้องทำไก๊หรอกน่าแค่เห็นหลังกับชุดที่ใส่เมื่อวาน ฉันก็รู้แล้วว่าต้องเป็อุ้ม” ฉัตรพูดก่อนโน้มหน้าเข้าไปใกล้อุ้ม
ตอนนี้อุ้มพูดอะไรไม่ออกเพราะนอกจากร่างกายที่ร้อนวูบวาบไปทั่วจนเหงื่อไหลผิดปรกติวิสัยและใจที่เต้นไม่เป็ส่ำที่เกิดขึ้นก่อนหน้าตอนนี้เธอยังรู้สึกมึนหัวคล้ายจะเป็ลมขึ้นมาอีก
“เวียนหัวหรออุ้ม” ฉัตรถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงอยู่
“ก็ชะ...ใช่ค่ะ” อุ้มตอบกลับไปแม้เริ่มจะประคองสติตัวเองไว้ไม่อยู่
“ขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนไหม” ฉัตรเสนอ
“ไม่....ไม่เป็ไรค่ะอุ้ม....อุ้มกลับไป....ไปนอนที่ห้องตัวเองดีกว่า” อุ้มพูดก่อนลุกขึ้นจากโซฟา แต่ยังไม่ทันเดินเธอก็เซล้มลงมานั่งอยู่ที่เดิม
ฉัตรยกมือขึ้นจับไหล่อุ้มก่อนพูด “อย่าฝืนเลยตอนนี้อุ้มคงเดินไปไหนไม่ไหวหรอก”
“ทะ....ทำไมหล่ะคะ” อุ้มถามอย่างใสซื่อ
“ตอนนี้ยาปลุกเซ็กซ์ที่ฉันใส่ลงไปในโกโก้ของเธอมันออกฤทธิ์แล้วน่ะซิ” ฉัตรพูดพร้อมจ้องมองหน้าอุ้มพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ยังคงอยู่บนใบหน้าสวย แต่ตอนนี้มันกลับทำให้อุ้มเสียวสันหลังวาบซะมากกว่า
“ยา....ยาอะไรนะคะคะ...คุณฉัตร คุณฉัตรวางยาอุ้มทำไม” อุ้มถามแม้ร่างกายของเธอจะอ่อนระทวยจนแทบจะทรงตัวนั่งไม่ไหว
ฉัตรไม่ได้ตอบทันที เธอวางมือตะปบลงที่หว่างขาอุ้มแล้วลูบไล้มันก่อนจะพูด“ฉันวางยาปลุกเซ็กซ์เพราะ....เพราะฉันอยากหน้าอุ้มตอนร่านมั้งนะ”
พูดจบฉัตรก็หัวเราะอยู่ในลำคอเหมือนคนกำลังมีความสุขในขณะที่มือซ้ายก็ลูบคลำเป้าหว่างขาของอุ้ม ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาจับหน้าอกของเธอ
“อือหือนุ่มเหมือนกันนะเนี่ย” ฉัตรพูดในขณะที่มือกำลังบีบคลึงหน้าอกของอุ้มผ่านทางนอกร่มผ้าก่อนจะพูดต่อ “เด้งสู้มือซะด้วย”
“คะ...คุณฉัตรอืมมม ยะ....อย่า อืมมม” อุ้มครางฮือในลำคอพลางร้องห้ามแม้ตอนนี้ร่างกายเธอจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรงขัดขืนไปซะแล้ว
ฉัตรไม่สนใจคำพูดของอุ้มแม้ซักนิดเธอสอดมือผ่านขอบกางเกงยีนส์ขาสามส่วนแล้วล้วงเข้าไปในกางเกงในจนมือของเธอััไปโดนปากถ้ำฉ่ำชื้นของอุ้ม
“แฉะแล้วนี่” ฉัตรพูดในขณะที่ใช้มือถูไถที่ปากร่อง
“อื้อสส์คุณฉัตร อื้อสสสส์” อุ้มครางฮือในลำคอพลางร้องเรียกนายหญิง
ฉัตรหันหน้ามองอุ้ม แล้วสอดนิ้วชี้เข้าไปสำรวจภายในโพรงร่องจนอุ้มถึงกลับผวาเด้งตัวขึ้นมาเล็กน้อย
“อื้อสสสส์คะ....คุณฉัตร ซี้ดดดด อะ...เอานิ้วออกไป” อุ้มร้องห้ามพลางมองหน้าฉัตรด้วยใบหน้าแดงก่ำก่อนร้องลั่นขึ้นไปอีกเมื่อฉัตรแทงนิ้วเข้าออกร่องรักของเธออย่างรวดเร็ว
“อ้าสสสคุณฉัตร ซี้ดดด ยะ...อย่าค่ะ อ้าสสสส ซี้ดดดด”
ฉัตรฉีกยิ้มกว้างออกมา แล้วเร่งจังหวะนิ้ว แทงเข้าแทงออกร่องรักของอุ้มอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงน้ำกระฉอกดังลั่น
“คุณฉัตรอ้าสสส คุณฉัตร อ้าสสส ซี้ดดดด โอ้วววววว”
แล้วอุ้มก็เสร็จสมไปอย่างง่ายดายแม้โดนแค่เพียงนิ้วชี้เรียวของฉัตรเท่านั้น อุ้มเกร็งกระตุกร่างอย่างรุนแรงปรือตาพร้อมแสดงสีหน้าเหยเก ใบหน้าเสียวซ่านของอุ้มทำให้ฉัตรทนไม่ไหวต้องโน้มหน้าลงไปหาแล้วเอาปากประกบปากก่อนบดจูบกับเธอ
นอกจากจะโดนนิ้วของฉัตรล่วงล้ำเข้ามาในกายเป็คนแรกจูบแรกก็ยังโดนฉัตรขโมยไปอีก และด้วยความที่เธอไม่เคยจูบกับใครมาก่อนอุ้มจึงทำได้เพียงตวัดลิ้นไปมาอย่างไม่รู้จังหวะโดยมีลิ้นของฉัตรคอยเกี่ยวนำ
ฉัตรดูดปากแลกลิ้นกับอุ้มอยู่ครู่นึง แล้วจึงถอนจูบออกมาก่อนจะถาม “นี่เป็จูบแรกของอุ้มหรอเนี่ย”
อุ้มแลบลิ้นเลียน้ำลายที่ไหลอยู่รอบริมฝีปากก่อนเม้มปากแน่นไม่ตอบอะไรออกไป ก่อนจ้องตาฉัตรเขม็ง แต่พอมองไปได้เพียงครู่เดียวเสียงประตูของห้องนี้ที่ถูกเปิดออกก็ดึงสายตาเธอให้หันมองไปในทันที……….
1K
