ตะวันเปิดเพลงฟังอย่างสบายใจในบ้านของตัวเอง เขากำลังเตรียมของที่จะใช้จัดมื้อเย็นในวันหยุดอยู่บ้านกับพี่ฟ้าสุดที่รัก โดยเฉพาะคืนนี้ที่พ่อกับแม่ไม่อยู่ทำให้เขาคิดไปถึง่เวลาดีๆ ที่จะได้พลอดรักกับแฟนตลอดทั้งคืน เขาฮัมเพลงตามอย่างสนุกสนานรอเวลาที่พี่ฟ้าจะมาหาจนในที่สุดก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก...
"มาแล้วเหรอครับพี่ฟ้า... อ้าว......" เขาเปิดประตูต้อนรับด้วยความรีบร้อนแต่ก็พบว่าเป็เด็กสาวที่เขาไม่รู้จักยืนรออยู่
"สวัสดีค่ะ... พี่ตะวันใช่ไหมคะ?"
"ครับ?... แล้วน้อง......"
"พิมพ์ค่ะ... แฟนของพี่ฟ้า"
"อ่อ......"
ทั้งคู่ต่างก็นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงต่อ ตะวันเพิ่งนึกคุ้นหน้าเธอได้ว่าเคยบังเอิญเจอกันเมื่อครั้งไปเดินเที่ยวกับเจ๊ผิง เด็กสาวแต่งตัวมิดชิดเรียบร้อยใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์เหมือนกับพี่ฟ้า่ก่อนหน้านี้ไม่มีผิด ยิ่งเธอยืนยันสถานะว่าเป็แฟนพี่ฟ้าและจ้องตาเขาแบบมาดร้ายทำให้ตะวันเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา
"มาผิดหลังแล้วน้อง บ้านพี่ฟ้าอยู่หลังข้างๆ นี่... แต่เค้าไม่อยู่หรอกนะ"
"ถูกหลังแล้วค่ะ พิมพ์มาหาพี่ตะวัน... มีเื่อยากจะคุยด้วยนิดหน่อย ขอเข้าไปนะคะ"
"หะ.. เดี๋ยวสิ... น้อง... น้อง!"
ยังไม่ทันที่ตะวันจะได้พูดอะไร พิมพ์ก็เดินเบียดแทรกตัวเข้ามาในบ้านจนได้ เธอเดินตรงเข้าไปด้านในมองไปรอบๆ แล้วนั่งลงที่โซฟากลางบ้าน ตะวันยืนเกาหัวด้วยความงงอยู่สักพักก็ปิดประตูแล้วเดินตามเข้ามายืนตรงหน้า
"เอ่อ... สรุปยังไงครับ มีเื่อะไรถึงกับต้องมาบ้านพี่แบบนี้"
"...พี่อยู่คนเดียวเหรอคะ"
"พ่อกับแม่ไปต่างจังหวัดน่ะ ถ้าไม่สบายใจก็ไปคุยกันข้างนอกได้นะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ... แบบนี้ดีแล้ว"
ทั้งคู่ดูจะรู้สึกอึดอัดใจกันอยู่ไม่น้อยจากการที่ต้องมาคุยกันต่อหน้าทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ตะวันสังเกตเห็นพิมพ์ดูมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดเขาเลยถอนหายใจยาวๆ แล้วหยิบเก้าอี้มานั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วชวนเธอคุย
"เฮ้อออ... ว่ามาเถอะ เื่พี่ฟ้าใช่มั้ย?"
"ใช่ค่ะ พี่รู้ใช่ไหมว่าพิมพ์เป็แฟนกับพี่ฟ้า"
"ก็เพิ่งรู้นี่แหละ..." ตะวันทำพูดตอบไปแบบไม่อยากสนใจนัก
"ถามตรงๆ นะคะ พี่เป็อะไรกับพี่ฟ้า"
"เหอะ... ไหนบอกเป็แฟนกันไง ทำไมไม่ไปถามเค้าเองล่ะ"
"ถามแล้วเค้าไม่ยอมบอก แต่่นี้พิมพ์เห็นพี่เค้าแปลกๆ เริ่มดูหญิงๆ แล้วก็..."
"แล้วอะไร?"
ตรู้ดดด ตรู้ดดดด...
เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะขึ้น ตะวันหยิบมาดูเห็นว่าเป็ใครก็กดรับสาย
"ครับพี่ ผมอยู่บ้านครับ... อืมมมม ก็มีหมดแล้วนะ พี่อยากกินอะไรก็เลือกเพิ่มละกัน... ครับ ไม่ต้องรีบนะพี่... บาย"
พอกดวางสายเสร็จเงยหน้ามาก็เห็นเด็กสาวจ้องตาเขียวปั้ดมองมาที่เขาแต่ด้วยน้องมีใบหน้าหวานหยดมันเลยดูไม่น่ากลัวเอาเสียเลย ทำเขาแทบจะหลุดขำเลยต้องรีบเบี่ยงหน้าหลบ
"แล้วก็นี่ไง! วันๆ ก็พูดถึงแต่ตะวันๆ โทรเข้าโทรออกก็มีแต่ตะวันๆ... นี่ก็พี่ฟ้าโทรมาใช่มะ? มันไม่ใช่ละพี่ ตกลงว่ายังไง"
"อืมมมมม ยังไงดีล่ะ เอาเป็ว่า พี่กับพี่ฟ้าเป็ผัวเมียกัน พูดแบบนี้น่าจะเข้าใจนะ" ตะวันรู้สึกอยากสนุกกับการยั่วโมโหเด็กสาวเลยพูดออกไปตรงๆ
"นั่นไง! พี่แม่ง... ทำงี้ได้ไงวะ มาแย่งแฟนคนอื่นเนี่ยนะ"
"เฮ้อ... ใจเย็นๆ... เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง..."
ตะวันเล่าเื่ราวทั้งหมดให้พิมพ์ฟังั้แ่แรก ว่าเขารู้จักพี่ฟ้ามาเกือบทั้งชีวิตและหลงรักเธอมาตลอด จนเริ่มมาชนะใจเธอได้ไม่นานมานี้
พิมพ์นั่งฟังเงียบๆ แล้วคิดตามอยากจะหาเหตุผลมาคัดค้านแต่ก็เหมือนพูดไม่ออก เพราะตะวันดูเหมือนจะไม่ได้หลอกพี่ฟ้า และพี่ฟ้าก็ดูท่าจะหลงเขาจากข้างในจริงๆ
"...เป็สิบปีเลยเหรอ"
"เออสิ... ทีนี้น้องก็กลับไปได้ละ จัดการความรู้สึกตัวเองซะ เพราะพี่ไม่ยกพี่ฟ้าให้ใครแน่"
ถึงตรงนี้พิมพ์เข้าใจเลยว่าพี่ฟ้าเปลี่ยนไปแล้ว และอีกไม่นานเธอก็คงโดนบอกเลิกแน่ๆ เธอไม่อยากเจ็บเพราะโดนคนรักทิ้งไว้ข้างหลังอีกแล้ว เธอเลยนั่งนิ่งคิดดิ้นรนหาทางออกจนสุดท้ายคิดได้ว่าอย่างน้อยก็ขอให้ได้มีความสุขใน่เวลาหนึ่งก่อนที่จะจบความสัมพันธ์ก็ยังดี
"ขอแค่อาทิตย์เดียว... อย่ายุ่งกับพี่ฟ้าได้มั้ย... ขอเวลาพี่ฟ้าให้พิมพ์หนึ่งอาทิตย์..."
"...อยากทำอะไรก็ทำไปสิ เื่ของน้องกับพี่ฟ้า พี่จะไม่ยุ่งละกัน"
"ไม่ได้สิ พิมพ์ไม่อยากให้พี่ฟ้าต้องไขว้เขวใน่เวลาสำคัญ... หลังจากอาทิตย์นี้ถ้าพิมพ์เปลี่ยนใจพี่ฟ้าไม่ได้ พิมพ์จะเลิกกับเค้าเอง"
"ไม่อะ พี่อยากกอดพี่ฟ้าก็จะกอด อยากหอมก็จะหอม... คืนนี้ก็นัดกันไว้แล้ว เดี๋ยวพี่ฟ้าจะมาที่นี่ และเราจะใช้เวลาด้วยกันทั้งคืน"
ตะวันลุกขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์กำลังจะกดโทรหาพี่ฟ้าเพื่อเร่งให้รีบกลับ กำลังจะกดโทรออกเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องใเพราะพิมพ์กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแล้วแหวกออกกว้างจนเห็นหน้าอกขาวในยกทรงสีหวาน
"ถ้าพี่อยาก...... จะทำกับพิมพ์แก้ขัดไปก่อนก็ได้... แต่ขอเวลาพี่ฟ้าให้พิมพ์เถอะนะ... แค่อาทิตย์เดียวค่ะ"
ตะวันจ้องมองพิมพ์ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดกัดปากตัวเองจนสั่น เขารู้ได้ทันทีว่าเด็กสาวคงรักพี่ฟ้ามากเหมือนที่เขารักถึงได้ยอมทำแบบนี้
เขาเดินเข้าหาพิมพ์ช้าๆ แล้วเอื้อมมือออกไปที่หน้าอกของเด็กสาว พิมพ์ที่เตรียมใจมาแล้วก็ได้แต่หลับตาปล่อยให้เขาลงมือ
"รักพี่ฟ้ามากเลยเหรอ..."
"........."
พิมพ์ยังหลับตาไม่ยอมตอบได้แต่พยักหน้าเบาๆ สักพักเธอก็รู้สึกถึงมือของเขาตรงหน้าอกเลยลืมตาก้มมอง แต่กลายเป็ว่าตะวันกำลังจัดเสื้อเธอให้เข้าที่แล้วติดกระดุมเสื้อปิดมิดชิดเหมือนเดิม
"สักวันน้องก็จะเจอคนที่รักน้องมากๆ เหมือนกัน... อย่าปล่อยตัวง่ายๆ ให้คนอื่นด้วยเื่แบบนี้อีก โอเคนะ"
ตะวันจัดการเสื้อของพิมพ์เสร็จเรียบร้อยก็ยืดตัวขึ้นยืน ทำถอนหายใจแล้วมองไปทางอื่นเหมือนไม่สนใจร่างกายเธอสักนิด นั่นยิ่งทำให้พิมพ์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
"หนอยยย... อย่ามาดูถูกกันนะ!"
พิมพ์เอื้อมมือคว้าขอบกางเกงขาสั้นของตะวันแล้วรูดลงไปที่หน้าขาโดยไม่ให้เขาทันตั้งตัว ตะวันใรีบเอามือกุมเป้าปิดส่วนสำคัญไว้แต่ก็สู้ไม่ได้เพราะมืออีกข้างยังกำโทรศัพท์ไว้แน่น พิมพ์ใช้สองมือพยายามแกะมือเขาออกแล้วคว้าหมับเข้าที่ท่อนเนื้ออ่อนรูดชักให้รัวๆ
"ดะ-เดี๋ยวสิน้อง... พิมพ์! นี่จะไปกันใหญ่แล้ว"
"พิมพ์ไม่ใช่เด็กแล้วนะ ผู้ชายอะไรไม่รู้มารยาท อย่าทำให้ผู้หญิงต้องอายไม่รู้เลยรึไง นี่ๆๆๆ"
"อูยยย เดี๋ยว...... ใจเย็นๆ..."
"นี่ๆๆๆ ทำเป็ไม่สนแต่ข้างล่างก็เริ่มแข็งขึ้นมาแล้วไม่ใช่รึไง พูดแอคท่ายังกับพระเอก หนอยยย ไม่สนงั้นเหรอ ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ! นี่ๆๆๆ"
"พิมพ์.... พอก่อน... ไม่งั้นจะหยุดไม่ได้แล้วนะ"
"ฮ่าๆ เอาสิ... จะแตกเลยก็ได้นะ ถือว่าพิมพ์จ่ายค่าเสียเวลาให้ แล้วก็ส่งพี่ฟ้าคืนให้พิมพ์ซะ"
ตรู้ดดด ตรู้ดดดด...
เสียงโทรศัพท์ในมือตะวันดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงักและทำให้พิมพ์กลับมาได้สติอีกครั้ง ตาเธอจ้องมองแท่งเอ็นั์ที่ตอนนี้แข็งตัวเต็มที่ในมือด้วยความใ ขนาดของมันยาวเลยมือของเธอที่กำอยู่ขึ้นมาเป็ลำโดยส่วนหัวบานโค้งงอกำลังผงกตัวสู้เป็จังหวะช้าๆ ตะวันเห็นหน้าจอรู้ว่าใครโทรมาก็ลนลานรีบรับสาย
"อะ-เอ่อ... ครับพี่ฟ้า... จะออกห้างแล้วเหรอครับ..."
ตะวันแนบหูกับโทรศัพท์คุยสายขณะก้มมองดูพิมพ์ที่กำแท่งเอ็นเขาไว้นิ่งเพราะยังไม่รู้จะทำยังไงต่อเหมือนกัน ส่วนพิมพ์พอได้ยินว่าเขากำลังคุยกับพี่ฟ้าก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีก เธอรู้แค่ว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อขัดขวางนัดของเขากับพี่ฟ้าให้ได้ เธอเลยจับแท่งเอ็นไว้แน่นรีบลงไปนั่งคุกเข่าด้านล่างแล้วอ้าปากเข้างับหัวบานเข้าไปดูดอย่างแรง
"โอ้ยย!....... มะ-ไม่มีอะไรครับพี่... คือว่า... ผมมีเื่นิดหน่อย..."
ผลุบ ผลุบ ผลุบ จ๊วบๆๆๆ ซรู้ดดดดด...
"อืมมมม คือ... ขอโทษจริงๆ นะพี่... นัดเราวันนี้ขอยกเลิกไปก่อนนะครับ..."
จ๊วบๆๆ อืมมม อ้ามมม
"พะ-เพื่อนผมเพิ่งโทรมาเมื่อกี้... อืมมม มัน เอ่อ... มันร้องไห้... บอกกำลังมีปัญหา... ผมต้องขอไปดูมันหน่อย..."
ตะวันกัดฟันพูดตอบแบบกระท่อนกระแท่น แอบแหงนหน้าสูดปากครางแล้วก้มทำหน้าั์ส่งสัญญาณห้ามพิมพ์ที่ดูเหมือนน้องจะไม่สนใจอะไรนอกจากโยกหัวรูดปากดูดแท่งเอ็นั์จนแก้มตอบ
"ครับพี่... อืมมมมม... ไว้เราหาโอกาสกัน.. ใหม่นะ... วันนี้ขอโทษจริงๆ ครับ... บาย"
เขากดวางสายเสร็จก็โยนโทรศัพท์ไปที่โซฟาอย่างรีบร้อน ก้มลงมองกำลังจะอ้าปากต่อว่าเด็กสาวก็เห็นเธอถอนปากออกแล้วอ้ากว้างเอาหัวบานวางอยู่บนลิ้นที่แกว่งไปมา พิมพ์ได้ยินที่เขาบอกปัดนัดพี่ฟ้าก็ดีใจเริ่มมีความหวังเลยอยากจะต่อรองกับเขาเพิ่ม
"อ่าาาา เอาสิคะ... เสียวก็แตกมาเลย... รึถ้ายังไม่พอจะใช้พิมพ์ทั้งคืนเลยก็ได้นะ... แต่หลังจากนี้ต้องคืนพี่ฟ้าให้พิมพ์ โอเคไหมคะ?"
พูดเสร็จเธอก็อมส่วนหัวเข้าไปแล้วรูดปากกลืนมันจนสุดลำ สายตาเหลือกขึ้นจับจ้องมองว่าเขาจะทำยังไงต่อกับข้อเสนอของเธอที่ตอนนี้มันเตลิดไปไกลเกินจะถอยกลับได้แล้ว
แน่นอนว่าข้อเสนอยั่วถึงปากขนาดนี้มันล่อใจตะวันอยู่ไม่น้อย และพิมพ์ก็เป็สาวสวยสะพรั่งที่มีเสน่ห์สมวัย แถมยังดูดอมแท่งเอ็นด้วยใบหน้าที่เหมือนกำลังรอให้เขาะเิน้ำเข้าใส่ได้ทุกเมื่อยิ่งทำให้เขาหน้ามืด
ตะวันเอื้อมสองมือไปจับที่หัวของเธอแล้วลูบไล้ใบหน้าเบาๆ เหมือนกำลังมองหน้าของเธอชัดๆ นั่นทำให้พิมพ์เริ่มเคลิ้มใจลอยตาม เธอยกมือขึ้นปัดผมออกไปจากหน้าและใบหูเพื่อเปิดทางให้เขามอง จับสองมือเขาดึงไปวางบนหัวของเธอเหมือนส่งสัญญาณให้รู้ว่าพร้อมจะให้เขาโขกสับได้ตามใจชอบ
"...น้องสวยมากเลยนะ แน่ใจแล้วเหรอ?" เขาหลุดปากถามออกไปแบบไม่ได้คิด
"อืมม.. ปุบ.. ปุบ.. ผลุบๆๆ" คำชมของเขาทำพิมพ์รู้สึกดีอย่างน่าประหลาด เธอส่งเสียงตอบในคอแล้วเริ่มโยกหัวดูดอมเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ตะวันโดนความหื่นครอบงำจนคิดอะไรไม่ออก เขาใช้สองมือเข้ารวบผมทั้งหัวของเด็กสาวจิกกำไว้ในมือ กำลังจะเริ่มโยกเอวซอยอัดปากเธอตามสัญชาติญาณดิบแต่สายตาก็เหลือบไปเห็นตุ้มหูของพิมพ์ที่เป็ดอกซากุระเหมือนกับของที่พี่ฟ้าเคยใส่ สิ่งนั้นทำให้ภาพพี่ฟ้าแว๊บเข้ามาดึงสติเขาทันที เขารู้ว่าถ้าจัดการเด็กสาวคนนี้จนจบคงมีปัญหาตามมาอีกมากมายซึ่งเขาไม่อยากทำอะไรที่เสี่ยงกับการต้องเสียพี่ฟ้าไป
เขาบีบหัวพิมพ์ไว้แน่นก้มมองหน้าเด็กสาวที่อมแท่งเสียวเขาแน่นติดปากและมีแววตาท้าทายให้ลงมือ ตะวันกำลังสู้กับตัวเองในความคิดอย่างหนักว่าจะจับหัวน้องโขกจนเสร็จแล้วค่อยไปตามแก้ปัญหาทีหลังหรือจะยอมละทิ้งความเสียวรสชาติใหม่นี้เพื่อรักษาความสัมพันธ์กับพี่ฟ้าให้มั่นคง
คิดชั่งใจสักพักจนในที่สุดก็ผลักหัวเธอออกให้แท่งเอ็นหลุดจากปาก รีบดึงกางเกงขึ้นมาใส่กลับเข้าที่แล้วคว้าแขนพิมพ์ดึงให้ลุกขึ้นยืน
"อะไรกัน... พี่..." พิมพ์ยืนงงถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ
"โอเค ตกลง พี่ให้เวลาน้องอาทิตย์นึง ่นี้พี่จะไม่ยุ่งกับพี่ฟ้าตามที่ขอ จัดการให้จบๆ ก็แล้วกัน แต่หลังจากนี้พี่จะไม่ใจดีแล้วนะ"
"แต่ว่า........."
"ทีนี้ก็กลับไปได้แล้ว และอย่ามาที่นี่อีก"
เขาลากแขนพิมพ์ให้เดินตามไปที่ประตู เปิดออกแล้วเหวี่ยงตัวน้องออกไปข้างนอกก่อนจะปิดประตูเสียงดังแล้วหันหลังยืนพิงเอาไว้ หลับตาถอนหายใจยาวๆ พึมพัมกับตัวเองเบาๆ
"เกือบไปแล้วมั้ยกู..."
395
