หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]

        นัยน์ตาของเต้าหลิงคมกริบเจ้าคนพวกนี้ช่างน่ารำคาญเสียเหลือเกิน คอยแต่จะมาสร้างปัญหาให้เขาตลอดทว่าในตอนนี้เขาไม่มีเวลามาเล่นด้วย ชั่วพริบตา ร่างของเขาก็หายไป

        คนหลายสิบคนนอนร้องโหยหวนอยู่ที่พื้นเจี้ยนเซียวเซียวตกตะลึงมาก ไม่รู้ว่าเขาไปได้อะไรมาในเวลาหนึ่งเดือนพลังถึงได้เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ซึ่งระดับความแข็งแกร่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่นางจะคาดเดาได้เลย

        ผู้คนพลันอึ้งไป มีบางคนรู้สึกว่าร่างกายของตนนั้นหนักอึ้งขนหัวด้านชา เมื่อครู่นั่นมันพลังอะไรกัน?แค่หมัดเดียวก็สามารถทำให้คนหลายสิบคนกระเด็นลอยออกไปได้ทั้งยังมีอยู่หลายคนที่ร่างระเบิดออก

        อนุภาพของหมัดนั้นทำไมถึงได้น่ากลัวขนาดนี้?

        อู่เหิงเซิ่งตกใจมากเขารู้สึกเหมือนกับว่าเผชิญหน้าอยู่กับอู่ตี้ ขาทั้งสองสั่นเทาเขาไม่กล้าไล่ตามไปเพราะพลานุภาพเมื่อครู่ทำให้เขาหวาดกลัวมากเหมือนกับมองเห็นเทพจักรพรรดิที่กำลังพิโรธ

        หอคอยผ่านจิตเก้าชั้นตั้งตระหง่านอยู่ผู้คนโดยรอบกรูกันเข้ามา ที่นี่เป็นส่วนที่คึกครื้นที่สุดในเมืองชิงโจวกลางห้วงมิติมีอักขระโบราณไหลเวียนไปมา ทว่าบรรยากาศนั้นกลับแปลกประหลาดไป

        “แปลกมาก!ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าอักขระพวกนั้นเริ่มอ่อนแอลงคล้ายกับว่าจะหายไปอย่างไรอย่างนั้น”ชายชราคนหนึ่งกล่าวอย่างสงสัย เขาเดินออกมาจากห้วงมิติด้วยพลังกายที่น่าหวาดหวั่น

        “ข้าเองก็สัมผัสได้ว่าอักขระพวกนั้นกำลังจะหายไปทำไมจู่ๆ พลังของหอคอยผ่านจิตจึงได้อ่อนแอลงเช่นนี้” ร่างเงาที่น่ากลัวอีกร่างหนึ่งปรากฏออกมาเขากำลังดูดซับพลังดาราอยู่ ดวงตาทั้งสองกะพริบขึ้นลง มีแสงสวรรค์สว่างออกมา

        ยอดยุทธ์แข็งแกร่งที่นั่งขัดสมาธิอยู่ที่นี่มาหลายต่อหลายปีตื่นขึ้นด้วยความประหลาดใจเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ซึ่งนั่นทำให้พวกเขาโกรธมากเพราะมีหลายคนที่กำลังจะหยั่งรู้ถึงจุดลึกล้ำที่สุดของมัน ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าจู่ๆอักขระจะหายไปเสียอย่างนั้น

        อักขระที่เกิดขึ้นมาจากหอคอยผ่านจิตนั้นแข็งแกร่งมากเหล่ายอดยุทธ์ต่างก็ลำบากลำบนในการหยั่งรู้มัน เต้าหลิงได้มันไปแค่ผิวเผินเท่านั้นว่ากันว่าหากสามารถหยั่งรู้อักขระเหล่านี้ได้จนหมดแล้วล่ะก็จะมีพลานุภาพสวรรค์ที่สามารถบดขยี้ทำลายฟ้าดินได้

        กลุ่มยอดยุทธ์ผู้แข็งแกร่งยืนอยู่ท่ามกลางห้วงมิติสายตามองไปที่หอคอยผ่านจิตด้วยสีหน้าตกตะลึงมากกว่าเดิมเพราะตอนนี้อักขระได้หายไปแล้ว

        “นี่มันเป็นไปไม่ได้ตอนที่ข้าออกมาจากแคว้นหั่ว หอคอยยังสมบูรณ์ดี แล้วทำไมจู่ๆถึงได้กลายเป็นแบบนี้ได้?”มีจอมยุทธ์คนหนึ่งเดินออกมาจากการข้ามผ่านห้วงมิติเขากล่าวออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

        หอคอยผ่านจิตนั้นมีอยู่มาตั้งแต่โบราณซึ่งไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อน นั่นทำให้พวกเขายอมรับได้ยาก

        “พระเจ้า!ทำไมพลังที่หอคอยผ่านจิตส่งออกมานั้นถึงได้อ่อนแอขนาดนี้? นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?”

        “พลังของชั้นที่หนึ่งหายไปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน? ทำไมไม่มีแรงกดดันอยู่?”

        มีบางคนเดินออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจพวกเขาพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนทำให้ก้อนเมฆบนท้องฟ้าต้องสั่นสะเทือนเพราะเรื่องนี้มันแปลกประหลาดมากเกินไป

        มีจอมยุทธ์ในเผ่ามนุษย์ที่น่ากลัวคนหนึ่งลองไปตรวจสอบดูซึ่งผลที่ออกมาทำให้ผู้คนต้องอึ้งไปตามๆ กัน เส้นทางสีทองของชั้นที่เก้าได้หายไปแล้ว

        “ข้ามีข่าวดีมาบอกกฎพลังของชั้นที่เก้าหายไปแล้ว”ชายหนุ่มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่แข็งแกร่งยืนอยู่บนกระบี่ล้ำค่าลอยสูงเสียดฟ้าพลางกล่าวออกมาด้วยใบหน้ายินดีสุดๆ

        “ว่าไงนะ!?” ชายชราที่อยู่โดยรอบตกใจมาก ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะถลนนี่มันเป็นสัญญาณของอะไรกัน?

        ชั้นที่เก้ามีมรดกสืบทอดที่น่ากลัวอยู่ได้ยินมาว่าอู่ตี้เองก็ได้สุดยอดของล้ำค่ามาจากชั้นเก้าทว่ามรกดกสืบทอดของชั้นที่สิบนั้นเอามาได้ยากมากเพราะกฎพลังของชั้นเก้าที่ทำให้ผู้คนจะต้องปวดหัวยากที่จะก้าวขึ้นไป

        ทว่าตอนนี้มันได้หายไปแล้วใครเล่าจะไม่อยากได้ของสืบทอดจากชั้นนั้น

        ความเป็นมาของมรดกสืบทอดนั้นน่ากลัวมาก ใครๆต่างก็อยากได้มัน ซึ่งตอนนี้ถือว่าเป็นข่าวดีที่น่ายินดียิ่ง

        กลุ่มผู้แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งสีหน้าฉายประกายความปีติขึ้นมาพวกเขาอยากจะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไม่อยากให้ผู้ใดได้รู้ในใจอยากจะไปครอบครองมรดกสืบทอดเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว

        “เกิดเรื่องใหญ่แล้วเส้นทางสีทองของชั้นที่สิบหายไป” มนุษย์สามตาเดินมาด้วยความหวาดกลัว เส้นทางสีทองของชั้นที่สิบหายไปนี่มันเป็นเรื่องใหญ่คับฟ้าชั้นที่เก้ามีของสืบทอด แล้วชั้นที่สิบมีอะไร?

        “แย่ล่ะสิรีบปิดล้อมคอหอยผ่านจิตเอาไว้เร็วเข้า”ร่างเงาที่น่ากลัวร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือหอคอยผ่านจิตดวงตาที่สามที่อยู่บนหน้าผากเปิดออก เสียงฟ้าร้องดังลั่นสนั่นหวั่นไหวภายในดวงตาที่สามเกิดนิมิตดวงดาว ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ขึ้น

        กลุ่มผู้แข็งแกร่งรวมตัวอยู่ด้วยกันด้วยใบหน้าตกตะลึงถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าชั้นสิบนั้นมีอะไรแต่มีคนที่คาดเดาเอาไว้ว่าสิ่งที่อยู่ภายในนั้นจะต้องเป็นสมบัติล้ำค่าน่าสะพรึงเป็นแน่

        ตอนนี้แรงกดดันของเส้นทางสีทองได้หายไปนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่ามีคนแย่งชิงมรดกสืบทอดของชั้นที่สิบไปแล้วเช่นนั้นจึงทำให้กฎพลังของชั้นที่เก้าหายไป

        กลุ่มผู้แข็งแกร่งไม่กล้าเสี่ยงเรื่องในตอนนี้ยังไม่ได้แพร่งพรายออกไป ทั้งหมดถูกปิดเอาไว้เป็นความลับยิ่งคนที่รู้ข่าวนี้มีอยู่น้อยเท่าไรพวกเขาก็จะได้ผลประโยชน์มากเท่านั้น

        “โชคดีจริงๆ”เต้าหลิงยืนห่างออกมาจากหอคอยผ่านจิตไกลพอสมควร หัวใจของเขาพลันสั่นไหวเขามองเห็นคนที่แข็งแกร่งมากมุ่งหน้าไปที่หอคอยผ่านจิตเดาว่าน่าจะไปปิดล้อมพื้นที่เอาไว้

        เขารู้ว่าเรื่องนี้ปิดเอาไว้ไม่ได้นานอีกไม่ช้าจะต้องเกิดความโกลาหลขึ้นทว่าที่ชั้นเก้าก็มีมรดกสืบทอดหลงเหลืออยู่ไม่เท่าไรแล้วเป็นไปได้ว่าจะเกิดสงครามนองเลือดเพื่อแย่งชิงของล้ำค่ากันเกิดขึ้น

        “ฮึ โชคดีอะไรงั้นหรือ?” เจี้ยนเซียวเซียวสวมชุดเกราะสีทองรูปร่างชดช้อย ผิวขาวดุจหิมะนางเดินเข้ามาพลางแค่นเสียงในลำคอ

        “เจ้ายุ่งอะไรด้วยแล้วตามข้ามาทำไม?” หัวใจของเต้าหลิงสั่นระรัวหรือว่านางจะรู้ว่าเขาไปชั้นที่เก้า จากนั้นเขาก็ฉีกยิ้มพลางกล่าวออกมาว่า“หรือว่าเจ้าจะชอบข้า?”

        ได้ยินดังนั้น มุมปากของเจี้ยนเซียวเซียวพลันบิดเบี้ยวกระบี่เล่มใหญ่สีทองที่อยู่ข้างหลังนางพลันสั่นไหวพลางแผดเสียงกล่าวออกมา“ไอ้หัวขโมย ถ้าเจ้ายังพูดจาพล่อยๆ เช่นนั้นอีกเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฉีกปากของเจ้าซะ”

        “อารมณ์ร้อนขนาดนี้ในภายภาคหน้าคงไม่มีชายมาขอเจ้าแต่งงานแน่” เต้าหลิงชายตามองไปที่นางพยายามยั่วโทสะเพื่อจะก่อกวนจิตใจของนาง ทำให้นางเกลียดชังหากเรื่องเมื่อครู่แพร่งพรายออกไปได้ เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่

        “เจ้าโง่บัดซบ”เจี้ยนเซียวเซียวโกรธจนตัวสั่น ฝ่ามือเรียวขาวกำแน่นจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบทว่านางเป็นคนฉลาดไม่ต่อปากต่อคำกับเขา นางก็กลอกตาแล้วยิ้มออกมา“เมื่อครู่เจ้าไปชั้นที่เก้ามา ตอนนี้จู่ๆ หอคอยผ่านจิตก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้นเรื่องนี่จะต้องเกี่ยวข้องกับเจ้าแน่”

        “เจ้าจะมาพูดจาหาว่าข้าส่งเดชเช่นนี้ไม่ได้นะ”ใบหน้าละอ่อนของเต้าหลิงดำมืดขึ้นมา หัวใจสั่นระรัวเหมือนกับกลองพลังของผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งมาก นางจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่เขาอยากจะหนีไปเสียตอนนี้

        “ข้าบอกว่าใช่ก็คือใช่หากข้าตะโกนออกไปตอนนี้เดาว่าจะต้องมีคนชวนเจ้าไปดื่มชาแน่” เจี้ยนเซียวเซียวกล่าวออกมาอย่างไม่หวังดีนักทั่วร่างของนางเปล่งแสงสีทอง แสงกระบี่ส่องแวบขึ้นมาภายในแววตายากที่จะจินตนาการว่านางฝึกฝนวิชาโบราณอะไร

        “เจ้านี่นะเพราะข้าไม่ได้แบ่งพลังชีวิตเหลวล้ำค่าให้เจ้างั้นสิ เจ้าเลยมาใส่ร้ายข้า”เต้าหลิงร้อนใจขึ้นมา หากนางตะโกนออกไปจริงๆ ถึงตอนนั้นได้เกิดเรื่องใหญ่แน่

        ได้ยินดังนั้น เจี้ยนเซียวเซียวเกรี้ยวโกรธมากเขายังจะมีหน้ามาพูดดีอีกนะ ก่อนหน้านี้พวกเขาสามคนอุตส่าห์ร่วมแรงร่วมใจกัน แต่สุดท้ายเขากับเด็กหนุ่มผมสีม่วงก็แย่งชิงของล้ำค่าไปจนหมด

        นางยิ้มออกมาจนเผยให้เห็นฟันสีขาวสะอาด“ข้าล่ะภูมิใจในวิธีของข้าเสียจริงถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ที่ชั้นเก้ามาหลายเดือนข้าก็คงไม่รู้ความลับนี้”

        “เจ้าว่าข้าจะตะโกนออกไปหรือไม่”มือเรียวสวยของนางรวมผมที่ประอยู่ที่บ่าสายตามองไปที่ร่างเงาน่ากลัวร่างหนึ่งที่อยู่ในห้วงมิติพลางแผดเสียงต่ำกล่าวออกมาอย่างจงใจ

        ทันใดนั้นเต้าหลิงก็ถอนหายใจออกมาใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์เหมือนกับสูญเสียจิตวิญญาณไปก็ไม่ปานสายตาของเขาแฝงไปด้วยความเจ็บปวด

        เมื่อเห็นดังนั้นหัวใจของเจี้ยนเซียวเซียวก็สั่นไหวเหมือนกับว่าเขาจะสูญเสียของล้ำค่าไปจากนั้นนางก็กล่าวถามขึ้นมา “เป็นอะไร?”

        “อย่าพูดถึงเลยรู้หรือไม่ว่าข้าเจออะไรมาที่ชั้นเก้า?”เต้าหลิงส่งสายตาไปให้นางพลางกล่าวเหมือนกับจะบอกอะไรสักอย่าง ความหมายของเขาก็คือจะให้นางเดินเข้าไปคุยข้างใน

        เจี้ยนเซียวเซียวพยักหน้าการเปลี่ยนแปลงของหอคอยผ่านจิตนั้นช่างน่ากลัวเหลือเกินนางเดินตามเต้าหลิงไปในที่ที่ไม่มีคนอยู่เพราะอยากจะรู้ว่าเขาต้องการพูดอะไร

        “ข้าเจอกับจอมยุทธ์ที่น่ากลัวคนนึงในชั้นที่เก้า”เต้าหลิงกล่าวด้วยใบหน้าเสียขวัญ พลางพูดโกหกออกไปว่า“กฎพลังของชั้นที่เก้ามันถูกส่งออกมาจากเขา”

        “เป็นไปได้ยังไง?” เจี้ยนเซียวเซียวขมวดคิ้วขึ้นพลางส่ายหัวแล้วกล่าวออกมา

        “เจ้าอย่ามาหลอกข้าบอกความจริงข้ามาเดี๋ยวนี้”

        “นี่คือเรื่องจริงทว่าเขาถูกจัดการไปแล้ว” เต้าหลิงรีบกล่าวต่อ

        “ถูกอะไรจัดการ?” เจี้ยนเซียวเซียวถามต่อด้วยความประหลาดใจ

        “ข้าเองก็ไม่รู้”เต้าหลิงส่ายหัว เจี้ยนเซียวเซียวโกรธจนแทบกระอักเลือดหลังจากนั้นเขาก็กล่าวออกมาต่อว่า “ทว่าข้าช่วยเขาเอาไว้ได้ทัน เขาจึงให้พลังชีวิตเหลวล้ำค่าสีทองกับข้ามาสามหยด”

        “สีทอง”ดวงตาคู่สวยชวนน่าหลงใหลของเจี้ยนเซียวเซียวหรี่ลงพลางกล่าวออกมา“เอามาให้ข้าดูว่าเป็นของเหลวล้ำค่าแบบไหน”

        “พวกเราผ่านเรื่องลำบากมาด้วยกันข้าจะให้เจ้าหนึ่งหยดก็แล้วกัน” เต้าหลิงกล่าวออกมาอย่างใจกว้าง

        เจี้ยนเซียวเซียวแปลกใจมาก ขนตายาวของนางสั่นไหวดวงตาจ้องมองขวดหยกขวดหนึ่งที่เต้าหลิงหยิบออกมา นางรีบคว้ามันเอาไว้เมื่อเปิดขวดออกก็มีพลังงานสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์พรั่งพรูออกมาซึ่งนั่นทำให้หัวใจของนางอดสั่นสะท้านไม่ได้

        “หรือว่าจะเป็นของเหลวสวรรค์!?” นางตกตะลึงมาก ดวงตาจดจ้องไปที่พลังงานเหลวสีทองพลันสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ภายในนั้นเหมือนกับมีแม่น้ำสีทองไหลผ่านทั้งยังแฝงไปด้วยพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นจนถึงขีดสุด

        ในขณะที่นางกำลังประหลาดใจอยู่นั้น จู่ๆ นางก็รู้สึกปวดที่ท้ายทอยก่อนเป็นลมล้มหมดสติไป