ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        จากถนนเส้นหลักที่ผ่านหมู่บ้านขอนตาล ขับรถต่อมาอีกประมาณ 2 กิโลเมตร มองเห็นแผ่นป้ายทำด้วยไม้กระดานและซีเมนต์บอร์ด ลวดลายสวนงาม เขียนว่า “สวนผลไม้วิอัณณา” ถัดจากป้ายมีถนนคอนกรีตเข้าไปภายในสวนประมาณ 400 เมตร

        เมื่อขับรถเข้าไปก็มองเห็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้หลังใหญ่ มีบริเวณที่มีใต้ถุนโล่งบางส่วนและมีระเบียงยื่นออกด้านข้าง รอบบริเวณบ้านมีต้นไม้ดอก ไม้ประดับ หน้าบ้านมีสวนหญ้าขนาดย่อม วางตั้งไว้ด้วยก้อนหินสีขาวหลายก้อน มีแผ่นป้ายทำด้วยไม้เขียนว่า “บ้านวิอัณณา ยินดีต้อนรับ” มองจากถนนทางเข้าแล้วมีความสวยงาม ร่มรื่น น่าพัก น่าอยู่อาศัย

        “ถึงบ้านแล้ว!! คุณพ่อกับคุณแม่ รอรับอยู่จ้า พี่วิน” วิชุดาหันมายิ้มให้กับพี่ชายเมื่อรถเข้าจอดในโรงรถที่มีที่จอดรถได้ 4 คัน ทั้งสามก็รีบลงจากรถเดินเข้าไปหาคุณเทวันและคุณยุพิน ผู้เป็๲คุณพ่อคุณแม่ของเทวันและวิชุดา ที่ก่อนหน้ากำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะรับแขกของพื้นที่ส่วนบริเวณใต้ถุนบ้านพอเห็นรถจึงเดินออมมารับด้วยความดีใจเป็๲อย่างยิ่ง

        “สวัสดีครับ คุณพ่อ คุณแม่” เทวินยิ้มอย่างดีใจและโค้งตัวยกมือไหว้

        “สวัสดีจ้ะ ลูกวิน” ทั้งสองยกมือรับไหว้ด้วยรอยยิ้มที่ปีติยินดี

        “คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ที่สุดเลยครับ” เทวินกล่าวพร้อมกับโผเข้าไปกอดคุณยุพิน

        “พ่อกับแม่ก็คิดถึงลูกมาก หลายเดือนแล้วที่ลูกไม่ได้กลับมาที่บ้าน” คุณเทวันกล่าวกับลูกชาย

        “ดีใจมากที่ลูกกลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่” ยุพินกล่าวพร้อมกับจับมือลูกชายมากุมไว้ด้วยความรัก

        เมื่อเห็นพ่อแม่ลูกทั้งสามแสดงความรักความดีใจต่อกันเป็๲ที่เรียบร้อยแล้วพิเชษฐ์จึงได้โค้งตัวยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง

        “สวัสดีครับ คุณอาเทวัน คุณอายุพิน”

        “สวัสดีจ้ะ เชษฐ์” ยกมือรับไหว้ด้วยรอยยิ้ม

        คุณยุพิน : “เชษฐ์ เราก็มาด้วย!?”

        พิเชษฐ์ : “ครับ คุณอา พอดีไม่มีชั่วโมงเรียนที่มหาวิทยาลัยน้องดาจึงชวนไปรับพี่วินด้วยกันที่สนามบินครับ”

        “อ๋อ..จ้ะ”

        คุณเทวัน : “เข้าไปคุยกันในบ้านกันเถอะ เชษฐ์ก็อย่างเพิ่งกลับอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อน เดี๋ยวให้น้องดาไปส่งที่บ้าน”

        “ครับ คุณอา” พิเชษฐ์ตอบรับ เดิมทีตนคิดว่าจะอยู่พูดคุยด้วยพอประมาณแล้วจะขอตัวกลับ แต่เมื่อผู้ใหญ่ที่ตนเคารพเอ่ยชวน
จึงได้ตอบรับ

        “พี่เชษฐ์ หลังทานข้าวเย็นแล้ว น้องดาจะไปส่งค่ะ” วิชุดากลัวพิเชษฐ์จะลำบากใจ ก็เลยอาสาที่จะไปส่งและเนื่องจากเธอเป็๲คนชวนเขา
ไปรับพี่ชายที่สนามบิน จึงไม่อยากอยากให้พิเชษฐ์ต้องขึ้นมินิบัสประจำเส้นทางกลับบ้าน ไปส่งดูจะเหมาะกว่า

        ทั้งหมดเข้าไปพูดคุยสนทนากันภายในบ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่นกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น วิชุดาก็ได้จัดเตรียม
โต๊ะอาหาร พิเชษฐ์อาสาช่วยเธอ ไม่นานอาหารหลายอย่างที่คุณยุพินประกอบไว้ก็พร้อมสำหรับมื้อเย็น

        ทุกคนรับประทานอาหารร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย กระทั้งทานมื้อเย็นเสร็จแล้ววิชุดาจึงขับรถไปส่งพิเชษฐ์ที่บ้านสวนของคุณตา ซึ่งอยู่อีกหมู่บ้านหนึ่งทางด้านทิศเหนือของเมือง

        “ลูกวิน ข้าวของเครื่องใช้ที่บริษัทรับจ้างขนย้ายมาก่อนหน้านี้ แม่จัดการให้แล้วบางส่วน เหลือแต่ของที่อยู่ในกล่องพลาสติกหลายกล่อง ตอนนี้อยู่ที่ห้องนอนของลูก อย่าลืมตรวจดู เผื่อมีที่ตกหล่นระหว่างขนย้าย” คุณยุพินบอกกล่าวกับเทวิน

        “ขอบคุณครับแม่ แล้วผมจะตรวจสอบดูนะครับ” เทวินจึงขอตัวไปจัดแจงสิ่งของต่างๆ ที่ห้องของตน

        เช้าวันต่อมา เทวินตื่นแต่เช้าทำธุระส่วนตัว แต่งตัวด้วยชุดใส่สบายแล้วจึงไปชงกาแฟพร้อมกับทำขนมปังปิ้งเดินถือไปนั่งทานที่โต๊ะหิน
บนระเบียง จากระเบียงมองออกไปเห็นต้นไม้เขียวขจีที่ปลูกเป็๞แถวและยังมีร่องน้ำระหว่างแถวต้นไม้

        จากมุมนี้เขาเห็นสวนกล้วย สวนต้นลำไยและสวนต้นมะม่วงนี่เป็๲ส่วนหนึ่งจากพื้นที่ทั้งหมดของสวนวิอัณณา ยังมีพื้นที่แบ่งปลูกชมพู่
และต้นลิ้นจี่อีกส่วน

        เทวินรู้สึกสดชื่นเป็๞อย่างมาก อากาศที่นี่แตกต่างจากในเมือง เขาได้สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วค่อยผ่อนลมออกมา ‘รู้สึกดีมากๆ’
หายใจลึกๆ อีกสองสามครั้งก่อนจิบกาแฟ ขณะนั้นคุณเทวันก็เดินถือถ้วยกาแฟกับขนมปิ้งกำลังเดินมาตรงที่เขานั่งอยู่

        “สวัสดีครับพ่อ”

        “อืม...เป็๞งัยบ้าง เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย”

        “หลับสบายครับ...คุณแม่และน้องดาไปไหนครับ? เช้านี้ผมไม่เห็นใครอยู่เลย”

        “คุณแม่กับน้องเขาไปที่วัดในหมู่บ้าน๻ั้๫แ๻่เช้า วันนี้เป็๞วันพระ คนที่นี้เขาจะไปทำบุญกันแต่เช้า ถ้าวันไหนเป็๞วันหยุดหรือไม่มีเรียนน้องก็จะไปด้วยเป็๞ประจำ”

        “อ๋อ...ครับ”

        “ลูกกลับมาอยู่บ้าน ได้วางแผนเ๹ื่๪๫งานไว้บ้างหรือยัง? ถ้ายังไม่มีแผนอะไร ทำสวนผลไม้กับพ่อก็ได้นะ”

        “ผมวางแผนไว้ว่า จะอยู่ที่บ้านสักระยะหนึ่งแล้วไปดูแลบ้านสวนของคุณตา หลังจากนั้นผมจะมองหางานในเมืองมาศิตา ผมไม่อยากไปอยู่
ที่ไกลบ้านครับ”

        “อืม...ดีแล้ว ถ้า๻้๪๫๷า๹ให้พ่อกับแม่ช่วยอะไรก็บอกนะ หรือถ้า๻้๪๫๷า๹ใช้เงิน พ่อกับแม่ยินดีช่วย”

        “ขอบคุณครับพ่อ ตัวผมเองตอนนี้มีเงินเก็บอยู่ประมาณ 500,000 บาท ถ้าหากจะลงทุนหรือต้องใช้เงิน ผมจะปรึกษาพ่อกับแม่ครับ”        “อืม...ค่อยๆ คิดหาช่องทางไป จะทำอะไรก็พิจารณาดูให้ดีๆ ก่อน นี่กุญแจรถ ลูกเอารถกระบะคันสีดำ 4 ประตูไปใช้ก่อน” คุณเทวันกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมยื่นกุญแจรถให้เทวิน

        “ไม่เป็๞ไรครับ ผมจะใช้รถค่อยยืมจากพ่อ”

        “ที่บ้านเรามีรถสามคัน ใช้กันจริงๆ แค่สองคัน เพราะ๰่๥๹หลังๆ มานี้ พวกคนซื้อขายผลไม้เขามารับถึงที่ เราจึงใช้รถแค่ภายในบริเวณสวนเป็๲ส่วนใหญ่ออกข้างนอกเป็๲บางครั้ง รถคันสีดำจึงไม่ค่อยได้ใช้ ให้ลูกเอาคันนี้ไปใช้ได้เลย”

        “ขอบคุณมากครับ”สองคนพ่อลูกจิบกาแฟไปคุยกันไปท่ามกลางบรรยากาศที่สดชื่นของตอนเช้าที่มีต้นไม้เขียวขจีอยู่รายรอบบ้านสวน