ตอนที่ 13 กลียุค
"เ้าสามารถพูดคุยได้สินะ...ขอทราบเหตุผลที่จู่โจมพวกเราได้หรือไม่?..ข้าไม่เคยเห็นผีดิบตนใดมีสติปัญญามาก่อน" องค์จักรพรรดิเอ่ยถามอย่างเยือกเย็น
เกราะสีทองกำลังทอประกายแสงเจิดจ้าชายผู้ยังคงใบหน้าสุขุมไม่ถือตัวอวดดี นับเป็ครั้งที่สามของชีวิตที่ได้ใช้ 'ราชันทรราช' และทุกครั้งล้วนเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ต่อหน้าราชันทรราชคู่ต่อสู้ตรงหน้าก็ไม่ต่างอะไรไปกับของเล่น เป็การการันตีชัยชนะได้อย่างแน่นอนจนกระทั่งจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้พานพบกับโครงกระดูกั์ เขาไม่อาจการันตีถึงชัยชนะได้อีกแล้ว หลังใช้ทักษะราชันทรราชมันเพียงสามารถลดแรงกดดันจากศัตรูเท่านั้นและผู้าุโทั้งสองคนไม่ได้รับรู้เกี่ยวกับเื่นี้
ผู้าุโซิ๋วและผู้าุโจิ๋วยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวังและแรงปรารถนาที่จะได้เห็นสัตว์ประหลาดถูกสังหาร พวกเขามั่นใจอย่างที่สุดว่าองค์จักรพรรดิจะกลายเป็หนึ่งยามอยู่ร่าง 'ราชันทรราช' เขาจะกลายเป็ชายผู้ไร้เทียมทาน!...ต่อให้สิบมารก็มิอาจเอาชัย
กลิ่นอายความเป็จักรพรรดิกปกคลุมโดยรอบพลางส่งแรงกดดันที่ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนหากแต่ลูซิเฟอร์กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น อันเดดนั้นไร้ซึ่งความรู้สึก ลูซิเฟอร์ไม่รู้สึกเลยว่ามนุษย์สวมเกราะสีทองอร่ามเบื้องหน้านั้นเป็ตัวอันตราย ทว่า คำกล่าวที่ว่าอ่อนแอดั่งมดปลวกก็ไม่ใช่สำหรับมันเช่นกัน เป็สิ่งที่ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาบรรยายนอกจากคำว่า 'ธรรมดา'
"ยึดครองทุกดินแดน"
"ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆ พวกเ้าจะครองโลกต้นกำเนิด? เห็นทีสมองของมันคงมีปัญหาเสียแล้วกระมัง..." องค์จักรพรรดิพลันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งรูปลักษณ์ของชายสุขุมเยือกเย็นยามนี้เขาไม่ได้เป็เฉกเช่นเดิม เขาเริ่มจะพูดมากยิ่งขึ้นและไม่สนกระทั่งรูปลักษณ์ของตัวเอง
"ประชาชนที่น่ารักของข้าหวาดกลัวสถานที่แห่งนี้ไปเสียแล้วั้แ่ดวงแก้วของลูกชายข้าแตกข้าก็รีบมาที่แห่งนี้ทันที แต่ไม่คิดเลยว่ากระทั่งรองผู้บัญชาการจะพ่ายแพ้เ้ารู้ไหม?...ความจริงแล้วเขาเก่งเสียยิ่งกว่าผู้บัญชาการซะอีกแต่ในเมื่อมีสัตว์ประหลาดแบบเ้าอยู่ ข้าก็จะไม่ถือโทษที่เขาพ่ายแพ้"
"ฮ่าฮ่าฮ่า...ปกติข้าไม่พูดมากแบบนี้นะพอดีเห็นอะไรที่แข็งแกร่งพอๆกัน ข้าเลยเืร้อนขึ้นมา" องค์จักรพรรดิกล่าวพลางเผยยิ้มร่า เืของนักรบกำลังเดือดพล่านเป็เวลานานกว่าร้อยปีที่เขาไม่ได้ปะทะกับคู่ต่อสู้ที่สูสี
ลูซิเฟอร์ไม่กล่าวตอบใบหน้ายังคงความนิ่งเฉยไม่แสดงอาการ องค์จักรพรรดิเริ่มหงุดหงิดขึ้นเล็กน้อยตนอุส่าพล่ามเสียยาวกลับได้รับการตอบรับเป็ความเงียบงัน คิ้วพลันขมวดพร้อมกับเส้นเืเริ่มปูนโปดด้วยความโกรธแค้น "เลิกพล่ามกันก็ได้..."
สิ้นเสียร่างของราชันทรราชพลันเลือนหายไปในพริบตาก่อนจะปรากฏอยู่ข้างหลังของลูซิเฟอร์ หมัดถูกง้างออกพลางดวงตาเบิกโตกว้างจ้องเขม็งไปยังอสูรกายตรงหน้าอย่างโกรธแค้นที่สุด เขากัดริมฝีปากตัวเองจนเป็กลายเป็แผลเหวอะหวะพลันกำหมัดแน่นจนโลหิตไหลรินออกมาจากฝ่ามือ จิตสังหารโพยพุ่งดั่งพายุความรู้สึกโศกเศร้าและโกรธาส่งผลทำให้น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงเนตรทั้งสอง
"พวกเ้าสังหารลูกชายข้า!!" เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าเป็น้ำเสียงที่ััได้ถึงความโกรธแค้นและความอัดอั้น
บึ้ม
เสียงปล่อยหมัดดังสนั่นดั่งะเิหมัดของราชันทรราชได้ถูกปล่อยออกพลางส่งร่างของลูซิเฟอร์กลิ้งกระเด็นไปไกลหลายสิบกิโลเมตร หมัดครานี้รุนแรงยิ่งกว่าทุกทีเป็หมัดที่สามารถป่นสิบูเาได้ภายในการโจมตีเดียว ร่างของปีศาจั์พุ่งทะลุสิ่งกีดขวางต่างๆก่อนจะหยุดลง สำหรับความเร็วลูซิเฟอร์กลายเป็รองอย่างชัดเจนมันไม่สามารถมองตามได้ทัน มันเห็นเพียงภาพติดตาเท่านั้นกว่าจะรู้สึกอีกทีก็ถูกโจมตีเสียแล้ว
ฟิ้ว~
องค์จักรพรรดิไม่ปล่อยให้ศัตรูได้พักหายใจเขาทะยานร่างไปด้วยความเร็วสูงสุดระยะทางสิบกิโลเมตรราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ ชายชุดสีทองปรากฏอยู่ตรงหน้าอสูรกายอีกครั้ง ปีศาจตัวนั้นกำลังนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นก่อนหมัดของราชันทรราชจะถูกปล่อยออกอย่างรัวเร็ว
บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม
สามลมหายใจหมัดได้ถูกปล่อยออกจำนวนหลายพันครั้งทุกคราที่หมัดกระทบเข้ากับศัตรูล้วนส่งเสียงดังดั่งเสียงฟ้าผ่า ใบหน้ายิ่งแสดงโกรธพร้อมกับความเร็วของหมัดที่รวดเร็วยิ่งขึ้นไปอีก ทุกหมัดที่ปล่อยไปเริ่มรัวและไวขึ้นความเร็วในการโจมตีเริ่มเข้าใกล้กับความเร็วเสียง เวลาได้ล่วงเลยมาเกือบสิบนาทีหมัดของราชันทรราชก็ยังคงถูกปล่อยอยู่อย่างนั้น หมัดอันหนักแน่นที่สามารถป่นสิบูเาได้อย่างสบายๆได้ถูกปล่อยออกไปนับหลายล้านครั้ง!..ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาสิบนาที!!
สภาพแวดล้อมแปรเปลี่ยนกลายเป็หลุมลึกทุกหมัดของราชันล้วนส่งผลต่อระยะโดยรอบทั้งสิ้นภายในสิบนาทีเขาได้สร้างหลุมลึกรัศมีหลายร้อยกิโลเมตรและเส้นผ่านศูนย์กลางที่กว้างกว่าสามสี่กิโล สถาบันเวทมนตร์ยามนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดทนอยู่ได้โดยเฉพาะแรงกดดันที่เขาปลดปล่อยออกมา ใบหน้ายังคงโกรธอย่างที่สุดเขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมามากว่าสิบนาทีและโครงกระดูกั์ตรงหน้านั้นไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยถึงกระนั้นราชันก็ยังคงโจมตีต่อไป...
กาลเวลาเริ่มผ่านไปนานนับครึ่งชั่วโมงเขาก็ยังคงโจมตีไม่หยุดหย่อนหากแต่ราชันเริ่มจะพูดบางสิ่งออกมา "เ้าสังหารลูกชายเพียงคนเดียวของข้า!..เ้าฆ่าเขาทำไม!..คนบริสุทธิ์เหล่านี้ไปทำอะไรให้พวกเ้า!!" องค์จักรพรรดิกล่าวพลางน้ำตาเริ่มไหลรินดั่งสายธาร
่เวลานี้ความเร็วในการโจมตีของเขาได้แปรเปลี่ยนกลายเป็ความเร็วเสียง! เขาโจมตีได้รวดเร็วเทียบเท่ากับความเร็วเสียงมันเป็ความเร็วที่รวดเร็วยิ่ง มันยากที่จะจินตนาการว่าหมัดหนักที่สามารถลบูเาออกไปได้ได้ถูกปล่อยออกมาอย่างมากมายจนไม่อาจโต้กลับการโจมตี!!
องค์จักรพรรดิได้หยุดการโจมตีถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่สาแก่ใจเขายังคงโศกเศร้าไม่หายแม้อสูรกายตนนี้จะตายไปมันก็ไม่คุ้มกับสิ่งที่เขาได้เสียไป...การโจมตีเริ่มเชื่องช้าลงก่อนหมัดทั้งสองจะหยุดการโจมตี "ลูกข้า..."
ชายผู้สวมเกราะสีทองเริ่มแสดงความประมาทเขามั่นใจอย่างยิ่งว่าศัตรูตรงหน้านั้นได้ตายไปแล้ว มันยังน่าชื่นชมเสียด้วยซ้ำที่สามารถรับหมัดของเขาไปหลายล้านครั้งโดยที่กระดูกไม่แตกละเอียดกระดูกของมันยังคงดูปกติดีทุกอย่างราวกับไม่เคยผ่านการต่อสู้มาก่อน ทว่า เขาไม่รู้จักเผ่าพันธุ์อันเดดได้ดีพอ...
บึ้ม
เสียงดังสนั่นดังฟ้าผ่าเสียงครั้งนี้ดังยิ่งกว่าครั้งไหนๆเป็เสียงที่ดังที่สุดสำหรับทุกการโจมตี...หมัดขนาดั์ได้ถูกปล่อยออกพร้อมกับส่งเงาร่างสายหนึ่งกระเด็นขึ้นไปยังเบื้องบนร่างนั้นมิใช่ลูซิเฟอร์แต่อย่างใด ทว่ากลับเป็องค์จักรพรรดิ! ยามนี้พวกเขาทั้งสองอยู่ภายในหลุมลึกที่ต่ำกว่าระดับผืนดินอยู่กว่า70กิโลเนื่องจากลูซิเฟอร์กลายเป็อันเดดระดับราชวงศ์ร่างกายของมันล้วนแข็งแกร่งดังเหล็กกล้า แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าร่างกายของสิ่งมีชีวิตไหนๆร่างกายของมันแข็งแกร่งประมาณั่วัยรุ่น!
สำหรับองค์จักรพรรดิที่ใช้เวลาอยู่ในร่างราชันทรราชนานกว่าสามสิบนาที!..เขาไม่เคยอยู่ในร่างนี้นานขนาดนี้มาก่อนนับเป็ครั้งแรกที่มันเริ่มส่งผลเสียให้เห็นหลังสิบห้านาทีแรกผ่านไปเกราะสีทองเริ่มจะกินพลังป้องกันของเขาและแปรเปลี่ยนไปเป็พลังโจมตีให้รุนแรงยิ่งขึ้น...และ่สามสิบนาทีให้หลังมันเริ่มจะกลืนกินพลังเวทย์จนหมดสิ้นและแปรเปลี่ยนไปเป็พลังโจมตี! กล่าวได้ว่าพลังโจมตีของเขานั้นแข็งแกร่งขึ้นอีกสามเท่า ทว่า มันแลกกับทุกสิ่งพลังป้องกันและพลังเวทย์ทำให้ยามนี้การป้องกันของเขาอ่อนแอลงมากๆ
ร่างองค์จักรพรรดิกระเด็นขึ้นเบื้องบนไปไกลมันพุ่งไปไกลจนสามารถกลับสู่ระดับพื้นดิน...ก่อนเงาร่างขนาดั์สายหนึ่งจะตามขึ้นมาด้วยความรวดเร็วยิ่งกว่าลูซิเฟอร์ลอยคว้างกลางอากาศก่อนง้างหมัดต่อยองค์จักรพรรดิที่กำลังพุ่งขึ้นมาได้อย่างแม่นยำ
บึ้ม
หมัดถูกปล่อยอีกครั้งพลางส่งร่างกระเด็นไปไกลอีกนับหลายสิบกิโลเมตร ราชันพลันใช้ฝ่าเท้าหยันกับพื้นไว้เพื่อลดความเร็วก่อนเขาจะทำมันได้สำเร็จ...
อ๊อค
องค์จักรพรรดิต้องกระอักเืคำโต!...ความคิดกลายเป็สับสนและมึนงงยิ่งเขาเริ่มรู้สึกราวกับตนเองได้ยืนอยู่หน้าประตูยมโลก สีหน้ากลายเป็ซีดขาวดั่งกระดาษพลางจ้องมองศัตรูที่กำลังทะยานมาเบื้องหน้า ราชันทรราชง้างหมัดในทันทีก่อนโครงกระดูกั์จะพุ่งร่างมาถึง
บึ้ม!!
หมัดทั้งสองเข้าปะทะกันอีกครั้งและกลายเป็องค์จักรพรรดิที่ไม่อาจต้านทานแรงของลูซิเฟอร์ได้ไหว... "อะไรกัน!!...อ๊ากกกก" ร่างของราชันถูกส่งลอยละลิ่วไปไกลก่อนลูซิเฟอร์จะรีบพุ่งเข้าไปซ้ำและทันใดนั้นเอง...
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ
เปรี้ยง...บึ้มมมมมมมมมมม
สายฟ้าสายหนึ่งได้ผ่าลงมาโดยมีลูซิเฟอร์เป็จุดศูนย์กลางสายฟ้ากลืนกินบริเวณทั้งหมดราวกับโทษทัณฑ์ของ์ มันเป็สายฟ้าที่รุนแรงและมีขนาดใหญ่เป็อย่างมาก มันกว้างมากพอสำหรับหนึ่งหมู่บ้านหากสายฟ้าเส้นนี้ได้ไปตกยังหมู่บ้านใดละก็...มันจะหายวับไปกับตา
ก๊าซซซซซซซซซ
ลูซิเฟอร์เริ่มจะคลั่งสายฟ้ามันผ่าลงมาและไม่มีท่าทีว่าจะหายไป...มันบดบังทัศนวิสัยจนมิดภาพตรงหน้ากลายเป็เพียงสายฟ้าสีครามถึงกระนั้นมันก็ไม่รู้สึกเ็ป มันเป็ความรู้สึกรำคาญเสียมากกว่าที่ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย
"อะ..อะไรกัน" องค์จักรพรรดิกล่าวอย่างตื่นตะลึง เขาอยู่ห่างจากลูซิเฟอร์มากถึงห้าหกกิโลเป็จุดที่สามารถมองเห็นสายฟ้าเส้นั์ได้อย่างชัดเจน ก่อนกระแสลมสายหนึ่งจะพัดผ่านร่างกายพลางรู้สึกหนาวเย็นไปถึงกระดูก
"สดุดีแด่องค์จักรพรรดิ..สดุดีแด่ราชอาณาจักรวินเทอร์เฟีย..สดุดีแด่ราชอาณาจักรบารอน"
!!!
"เฮนโรว!!" องค์จักรพรรดิกล่าวขึ้นอย่างตื่นตะลึงถึงเขาจะกล่าวชื่อของ เฮนโรว อย่างห้วนๆหากแต่ในความจริงแล้วเขามีความเกรงใจเฮนโรวอยู่ไม่น้อย
จะกล่าวถึงตำนานของราชอาณาจักรวินเทอร์เฟียสิ่งแรกต้องนึกถึงจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ทว่า หากจะกล่าวถึงตำนานของตำนานละก็สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวของทุกคนคือ 'ตำนานจอมเวทย์เฮนโรว' เขาเป็ตำนานมีชีวิตเป็ตัวตนที่อยู่เหนือทั้งสี่ราชอาณาจักรอย่างชัดเจนเขาเป็ตัวตนที่สามารถดำรงอยู่ภายในสหภาพหกแผ่นดินได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใด
"กระหม่อมทรงััได้ถึงพระพรแห่งราชันทรราชพะยะค่ะจึงรีบเบ่งมานี้เพราะเกรงว่าจะมีเหตุร้ายกับพระองค์และดูเหมือนว่ามันจะเป็เช่นนั้นจริงๆ"
"อะไรกัน!..เฮนโรวมิใช่ว่าเ้าได้ไปประชุมสหภาพหกแผ่นดินแล้วหรอกรึ!?"
"ดูเหมือนพระองค์จะทรงสับสนระหว่างร่างแยกและร่างจริงของกระหม่อมนะพะยะค่ะ"
"เออก็จริง...เ้าใช้อยู่เป็ประจำข้าก็ไม่เคยชินเสียที"
"มันเกิดอะไรขึ้นหรือพะยะค่ะ"
"สัตว์ประหลาดตัวนั้น" องค์จักรพรรดิกล่าวพลางชี้ไปยังจุดที่สายฟ้าผ่าลงไปกระทั่งยามนี้สายฟ้าขนาดั์ก็ยังไม่มีท่าทีจะหายไป "มันกวาดล้างสถาบันเวทมนตร์ลำดับที่สองและกองกำลังทหารสูงสุด...พวกเขาตกตายกันหมดเหลือรอดมาเพียงบางส่วนเท่านั้นตอนแรกมีผีดิบอยู่เป็หมื่นตัวจนซิ๋วร่ายมหาเวทย์ฆ่าพวกมันทั้งหมด...และพวกเราก็ได้พบกับเ้านั้น" องค์จักรพรรดิอธิบาย
"แข็งแกร่งระดับที่พระองค์เกือบพ่ายในร่างราชันทรราชเลยสินะพะยะค่ะ...หือ?..แล้วพระราชโอรสละพะยะค่ะ?"
องค์จักรพรรดิไม่กล่าวตอบหากแต่สีหน้าในยามนี้แสดงออกได้อย่างชัดเจนเฮนโรวรับรู้เื่ราวในทันทีก่อนเอ่ยปากต่อ "กระหม่อมทรงเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว...พระองค์ทรงวางพระทัยแล้วปล่อยให้เป็หน้าที่ของกระหม่อม"
สิ้นคำกล่าวก็ปรากฏลูกบอลสายฟ้าขนาดั์เหนือศีรษะของเฮนโรวมันมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆเรื่อยๆและเรื่อยๆก่อนการเติบโตจะหยุดลงขนาดของมันยามนี้ใหญ่เทียบเท่ากับูเาหนึ่งลูกก็มิปานพลางส่งเสียง เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ ตลอดเวลาราวกับสายฟ้าของ์เฮนโรวโยนมันเข้าไปในสายฟ้าที่ลูซิเฟอร์อยู่ทันที
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ
ซู้มมมมมม
สายฟ้าแรงสูงตกกระทบเข้ากับผืนดินเนื่องจากเป็สายฟ้าแรงสูงที่สูงมากๆ มันจึงมีความร้อนที่สูงยิ่งตามไปด้วยพื้นที่โดยรอบถูกแปรเปลี่ยนไปราวกับถูกของเผาไหม้ รอบบริเวณกลายเป็ไหม้เกรียมสนิทผืนธรณีที่เคยเป็สีเขียวก็แปรเปลี่ยนเป็สีดำทมิฬและสายฟ้าสายแรกก็ได้หยุดผ่าลงแล้ว...
ก่อนปรากฏเรือนร่างของโครงกระดูกสีขาวนวลขนาดั์น่าแปลกที่มันไม่ถูกเผาไหม้ตามสิ่งต่างๆ ทว่า มันกลับสมบูรณ์จนดูผิดปกติราวกับร่างกายของมันไร้เทียมทานั้แ่การโจมตีขององค์จักรพรรดิจนกระทั่งสายฟ้าแรงสูงของเฮนโรวก็ไม่อาจกระทำให้มันมีาแบนกระดูกสีขาวนวลนั้นได้เลย
"โอ้!? ความต้านทานของร่างกายนั้นมันอะไรกัน?..อย่าบอกนะว่ามันเป็เผ่าพันธุ์อันเดดในตำนาน?...แต่ดูจาการที่มันไม่ขยับมันคงติดสถานะสับสนอยู่กระมัง"
"เผ่าพันธุ์อันเดด?" องค์จักรพรรดิเอ่ยพลางแสดงใบหน้างุนงง
"มันเป็เผ่าพันธุ์ที่หายสาญสูญพะยะค่ะ...ตามตำนานได้กล่าวว่ามันถูกพระเ้าลบให้หายไปเนื่องจากพวกมันมีพลังอำนาจมากจนทำให้สมดุลของสังสารวัฏผิดเพี้ยน..แต่ดูเหมือนกระหม่อมน่าจะคิดมากเกินไปเพราะสัตว์ประหลาดตรงหน้านั้นดูอ่อนแอเกินไปที่จะเป็อันเดดพะยะค่ะ..ถึงรูปลักษณ์โดยรวมจะตรงตามลักษณะของเผ่าอันเดดก็ตาม"
"เ้ารู้เื่แบบนี้ได้ยังไงกระทั่งเราก็ไม่เคยได้ร่ำเรียน!?"
"กระหม่อมได้รับหนังสือมาตอนที่ไปสำรวจราชอาณาจักรที่ล่มสลายพะยะค่ะ...มันถูกเก็บรักษาเป็อย่างดีเสียยิ่งกว่าพระศพของจักรพรรดิอีกพะยะค่ะ...จะกล่าวว่ามันเป็สิ่งสำคัญอย่างที่สุดก็มิปานราวกับเขาอยากส่งต่อให้คนรุ่นหลังได้รับรู้จริงๆ"
"มีของแบบนั้นด้วยรึ!?"
"พะยะค่ะ"
"อาาาา...เจ็บมากกกก..นี้มันอะไรกัน!?..ข้าไม่รับรู้ความรู้สึกไม่ใช่งั้นรึ!อาาาเจ็บเหลือเกิน...เจ็บจริงๆ"
ก๊าซซซซซซ
ลูซิเฟอร์กู่คำรามปีศาจจับจ้องมายังจอมเวทย์สายฟ้าตรงหน้าทว่าสเตตัสของเขานั้น...
ชื่อ:??? อายุ:??? เผ่าพันธุ์:??? อายุขัยโดยธรรมชาติ:??? เลเวล:??? พลังกาย:??? พลังเวทย์:??? อาชีพ:???
"อะไรกันเ้าอยากดูสเตตัสข้างั้นรึ?" เฮนโรวจับััได้ทันทีว่าตนเองถูกสองส่องค่าสเตตัส ทว่า ปฏิกิริยาของเขาช่างผิดแปลก "อยากจะดูก็ดูซะ..รู้ไว้ว่าข้ากับเ้านั้นแตกต่างกันเพียงใด!"
"ขะ...แข็งแกร่ง!" สิ่งที่ลูซิเฟอร์ได้เห็นต้องทำให้ปีศาจเช่นมันตื่นตะลึงงันถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้พบกับศัตรูสุดแกร่ง ทว่า มันแกร่งมากพอให้ตื่นตะลึงแล้วเพราะนอกจากนายท่านของตนเขาก็ไม่ค่อยได้เห็นคนอื่นที่แข็งแกร่งขนาดนี้
ชื่อ:เฮนโรว ลาวาติน(เพศชาย) อายุ:2405ปี เผ่าพันธุ์:ฮิวเมน(จักรพรรดิ) อายุขัยโดยธรรมชาติ:500ปี เลเวล:6,408 พลังกาย:42,588 พลังเวทย์:612,324 อาชีพ:ผู้ควบคุมสรรพธาตุทั้งสี่
...สเตตัสปัจจุบัน...
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์
เลเวล:4,834 พลังกาย:45,597 พลังเวทย์:569,235
4K
