“เร็วเข้าปกป้องฮ้องเต้ไว้”เหล่าๆทหารต่างเร่งรีบวิ้งเข้ามาในวังัทองโดยทันที ต่างกุมอาวุธคบมือแต่ละคนอยู่ในชั้นปราณบ่มเพาะทั้งนั้น
“พวกเ้าวางอาวุธลงเถอะพวกเ้าสู้ท่านทั้งของคนนี้ไม่ได้หรอก” ฮ้องเต้กล่าวสั่งทหารทันที
“ข้าขอคารวะต้าเซียนทั้งสองท่านลงมาถึงที่นี้ท่านมีเหตุอันใดหรือไม่ โปรดชี้แจ้งให้ข้าได้รับทราบด้วย”ฮ้องเต้กล่าวพร้อมกับคารวะ เทพทั้งสอง
“พวกข้าแค่ลงมาแจ้งท่านให้ทราบเท่านั้นว่าท่านมหาเทพได้ลงมาจุติในเมื่องของท่าน และเราจะมาดูแลท่านมหาเทพ หวังว่าท่านอ๋องคงจะไม่มาขัดขวางพวกเราหรอกนะ” เทพองค์หนึ่งกล่าว
“มิกล้ามิกล้า ! ข้าจะช่วยพวกท่านอีกแรงหนึ่งด้วยซ้ำ ขอให้ท่านบอกเราได้เลยว่านางนั้นเป็ใครข้าจะส่งคนไปคุ้มครองอีกแรงหนึ่ง” ฮ้องเต้กล่าว
“เอาละถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกเราขอกลับละแล้วจะมาอีกทีเมื่อถึงเวลา” เทพทั้งสองกล่าวแล้วพร้อมที่จะไป
“ช้าก่อนท่านเทพทั้งสอง แล้วผู้หญิงนางนั้นเป็ใครข้าจะได้พามาดูแลภายในวังแล้วมหาเทพของท่านจะจุติเมื่อใดละ”ฮ้องเต้รีบกล่าวทันทีกล่าวขณะที่ทั้งสองกำลังจะไป
“ท่านไม่ต้องรู้อะไรมากคนที่ตั้งครรภ์ มหาเทพนั้นก็เป็ลูกสาวคนเดียวของท่านหวังว่าท่านคงจะดูแลลูกสาวตัวเองเป็อย่างดี และวันที่มหาเทพจะจุตินั้นก็คงเป็วันที่พระอาทิตย์ดับแสงและพระจันทร์กลับส่องสว่างเหมือนดั่งกลางวันส่วนเื่อื่นๆ ท่านไม่จำเป็ต้องรู้ เอาละพวกข้าขอลา” เมื่อพวกเค้ากล่าวเสร็จก็กลายร้างเป็ริ้วเมื่อพวกเค้ากล่าวเสร็จส่วนท่าทางของฮ้องเต้ก็ได้แต่อึ่งไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะฟื้นสติและออกอาการดีใจจนออกนอกหน้า
“ฮา ฮา ฮา ข้ากำลังจะมีหลานแล้วถ้าเป็หลานชายก็คงจะดี ลูกข้าละข้าต้องไปดูลูกข้าแล้ว พวกเข้าแยกย้ายไปได้แล้ว ส่วนองครักษ์ข้าและกงหวู่เหยีนตามข้ามา”ฮ้องเต้ ออกอากาศดีใจเป็อ่างมากไม่รออะไรอีกรีบลุกขึ้นออกไปทันที
"เป็อย่างไรบ้างเหมยอันแล้วหลานข้าเป็อย่างเ้ารู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวตรงไหนบ้างบอกพ่อมาซิ"หลังจากฮ้องเต้เดินทางมาถึงห้อง เค้าก็เอ๋ยถามทันทีด้วยความที่เค้าเป็ห่วงลูกสาว
"ไม่เป็อะไรค่ะเสด็จพ่อลูกสบายดี ว่าแต่เสด็จพ่อทรงรู้ได้เยี่ยงไรว่าลูกกำลัง..."เหมยอันตอบฮ้องเต้ไปเพื่อให้เค้าเกิดความสบายใจ แต่กลับเป็นางเองที่เกิดความสงใส
"เ้าจะถามข้างั้นหรือว่าข้ารู้ว่าเ้าท้องได้ยังไง5555 ข้ารู้แล้วกัน เออแล้วเ้าไปท้องได้เยี่ยงไรเมื่อสามีของเ้าโดนเสนาเมืองของสามีเ้ารอบทำร้ายจนสิ้นชีพ"ฮ้องเต้เกิดคำถามจึงถามนางออกไป
"ค่ะท่านพ่อข้าจะไม่ถามท่านแล้วว่าท่ารู้ได้ยังไงงั้นข้าจะบอกเสด็จพ่อ ทีแรกนั้นลูกได้ใช้พลังคุมหยินและหยางไม่ให้เกิดรวมกันเพื่อจะรอสามีของลูกกลับมาซึ่งพอเมื่อลูกทราบข่าวว่าสามีของลูกได้เสียชีวิตไปแล้วนั้นลูกเสียใจมากจนกระทั้งเมื่อคืนนี้ลูกไม่อยากอยู่กับความเหงาอีกแล้วลูกจึงปลดพลังแล้วปล่อยให้หยินและหยางรวมกันในเมื่อสามีของลูกได้แบ่งสายโลหิตทิ้งไว้ให้อยู่กับลูกลูกก็จะให้กำเนิดบ่วงนี้โดยลูกจะไม่ขอมีใครใหม่อีกนอกจากเค้า เค้าที่เป็ลูกของลูกท่านพ่อเมื่อลูกให้กำเนิดลูกของลูกซึ่งจะเป็หลานของท่านลูกจะขอออกไปใช้ชีวิตนอกพระราชวังเพื่อให้เค้าเรียนรู้เติบโตและยิ่งใหญ่"เหมยอันได้กล่าวบอกพ่อของนางด้วยความกังวลมากมายที่จะเกิดในวันข้างหน้า
"ทำไมเ้าถึงพูดเช่นนี้แม่เ้าทิ้งข้าไปแล้วเ้าจะมาทิ้งข้าอีกคนงั้นหรอที่สำคัญเ้าจะพาหลานไปด้วยอีกข้าไม่ให้เ้าไปไหนเป็อันขาด"ฮ้องเต้เกิดมีอารมณ์ที่โกรธเป็อย่างมากไม่ยอมฟังแม้เหตุผลของเหมยอัน
"ท่านพ่อไม่รักลูกและหลานท่านอย่างงั้นหรือ"เหมยอันได้ถามต่อฮ้องเต้ หน้าตาดูเศร้าหมองทันที
"รักสิแต่ข้าไม่อยากให้เ้าไปจากข้าเ้าก็สามารถให้หลานข้าเรียนรู้กับเ้าในวังหลวงก็ได้นิทำไมต้องออกไปข้างนอกแล้วเ้าละเหมยอันเ้าไม่รักไม่เข้าใจข้าเลยงั้นหรือ"ฮ้องเต้ทรงตอบนางโดยที่อารมณ์โกรธโมโห แต่มันก็ค่อยๆลดลงไป และยอมที่ฟังนางมากขึ้น
"ท่านพ่อท่านก็รู้ในวังหลวงมีคนมากมายที่อยากจะขึ้นบันลังต่อจากท่านพ่อท่านไม่กลัวว่าข้ากับลูกจะได้รับอันตรายเลยงั้นหรือท่านคิดว่าท่านสามารถปกป้องข้ากับหลานของท่านได้ตลอดหรืออย่างไร ที่ข้าจะจากไปนั้นใช่ว่าข้าจะไม่กลับมาหาท่านพ่ออีกข้าแค่จะไปเพื่อปกป้องลูกข้าเท่านั้นและข้าจะเขาบำเพ็ญต่อที่สำนักหงฆ์ฟ้าท่านไม่ต้องห่วงถ้าถึงวันนั้นหลานท่านจะกลับมาหาท่านแน่นอนเค้าจะเป็คนสืบบรรลังต่อจากท่านแน่ไม่ว่าตอนนั้นท่านจะเป็อย่างไรหรือเกิดอะไรขึ้น"เหมยอันตอบกลับด้วยเหตุและผลเพื่อให้ฮ้องเต้ได้ยอมรับฟังนาง
ฮ้องเต้ได้ทรงคิดอยู่นานจากนั้นก็ทรงตรัสว่า "ในเมื่อเ้าจะออกจากวังหลวงเ้าจะออกไปได้ต่อเมื่อหลานของข้าอายุคบหนึ่งขวบเท่านั้นและเมื่อเ้าออกจากวังหลวงข้าจะให้คนติดตามเ้าไปและมีครูส่วนตัวของลูกเ้าอีกสองคนและทหารที่ขึ้นอยู่กับเ้าอีกห้ากองร้อยเป็ทหารฝีมือดีเป็องครักษ์ประจำพระองค์และข้าสามารถไว้ใจได้ถ้าเ้าไม่ตกลงตามนี้ก็ไม่ต้องมาคุยเื่ที่จะออกไปกันอีก"ฮ้องเต้ด้วยความที่เป็ห่วงนางและเข้าใจเื่ที่จะเกิดในวังหลวงในวันข้างหน้าจึงลดอารมณ์โกรธลงและทำการต่อรองกับเหมยอันเพราะยังไงเค้าก็คิดว่านางและหลานของเค้าจะปลอดภัยอย่างน้อยหลานของเค้าก็ยังมีเทพถึงสององค์ที่คอยดูแลส่วนทหารห้ากองร้อยก็ส่งไปดูแลเหมยอันนั้นเอง
"ค่ะท่านพ่อข้าขอขอบพระไท" เหมยอันลุกขึ้นยืนทำความเคารพหนึ่งครั้ง
"อืมดีมากข้าจะรอวันที่หลานข้าเกิด ถ้าเป็หลานชายข้าจะให้ทหารอีกห้ากองร้อยและสิทธิในการสืบต่อบรรลังของข้าและข้าจะให้มุขัจักรพรรดิแต่ถ้าเกิดได้หลานสาวข้าจะให้สมบัติวิเศษที่ใช่ได้แต่เพียงสตรีเท่านั้นมันชื่อว่ามุขซ้อนฟ้า 555 งั้นข้าไม่รบกวนเ้าแล้วเ้าพักผ่อนต่อเถอะ"ฮ้องเต้เดินออกไปด้วยความสุขสบายใจเป็อย่างมาก
หลายเดือนพ้นผ่านไปก็เกิดเหตุการที่เทพทั้งสององค์ได้กล่าวเอาไว้เป็วันที่พระอาทิตย์ดับแสงและพระจันทร์กลับส่องสว่างเหมือนดั่งกลางวันคืนนี้เป็วันที่เหมยอันจะให้กำเนิดบุตรของนาง
ระหว่างนั้นระหว่างที่นางกำลังให้กำเนิดอยู่นั้น ก็เกิดแสงสีทองสองสาย ลงมาจากท้องฟ้าลงมากลางลานพักของห้องบรรทมขององค์หญิงเหมยอันและกลายเป็องค์เทพเซียนสององค์และก็มีเทพองค์หนึ่งกล่าวขึ้นมาว่า"ในที่สุดมหาเทพกำลังจะกำเนิดแล้วสินะ พวกเราคงต้องอยู่กับเค้าไปจนเค้าอายุยี้สิบปีเลยหรือ นี้ชั่งเป็เวลาที่ยาวนานยิ่งนัก ท่านเห็นด้วยต้าเซียนฉู่"เทพองค์หนึ่งกลาวมาด้วยความเบื่อหน่ายโลกมนุษย์เหลือเกิน
"ทำไม่ท่านพูดอย่างนั้นละยี้สิบปีมนุษย์มันแค่สองสามเพลาบน์เองนะแล้วอีกอย่างหนึ่งท่านได้ลงมารับใช่มหาเทพท่านไม่ดีใจหรือต้าเซียนหมิ่งไม่นั้นเราไปให้ท่านตรงฮวนลงมาเองก็น่าจะดีท่านว่าไหมท่านเซียนหมิ่ง"ต้าเซียนฉู่กล่าวไปหัวเราะไป
"ไม่เอาละแค่ยี้สิบปีข้ารอได้สบายท่านต้าเซียนฉู่ไม่ต้องไปรบกวนต้าเกอเซียนตรงฮวนหรอก" ต้าเซียนหมิ่งกล่าว
"เอาละเราต้องสร้างกายเนื้อเสียก่อนเดียวท่านหมิ่งสร้างเป็หนุ่มนักรบซะโดยชื่อนายพลหมิ่งหลง ส่วนข้านั้นจะกลายเป็ขงฉู่เตอเทียนตามนี้นะ"ต้าเซียนฉู่กล่าว" แง่ๆแง่ๆ ลูกขององค์หญิงเหมยอันเป็ผู้ชายเค้าเป็ผู้ชาย" ขณะที่ทั้งสองเซียนกำลังตกลงกัน จูหมิ่งก็เกิดมาพอดี"โอ้มหาเทพได้มาแล้วเราคงจะรอช้าไม่ได้สร้างกายเนื้อกันเถอะและทำกานปิดพลังไว้ด้วยเราจะใช้พลังยามจำเป็เท่านั้น"เทพทั้งสองต้องรีบแล้วก่อนที่ทุกคนจะเข้ามาในตำหนักขององค์หญิง
"โอ๊ลูกแม่เ้าช่างน่ารักน่าชังเหลือเกิน แต่ทำไมพลังของเ้าถึงอยู่ในระดับเซียนได้ละพลังของเ้าชั่งหนักหน่วงยิ่งนักข้าเป็แม่ของเ้าวันนี้แม่จะใช่พลังผนึกพลังเ้าไว้ เมื่อเ้าพร้อผนึกพลังนี้จะถูกปลอดออก" หลังจากที่นางกล่าวจบทั้งๆที่นางยังไม่ฝื้นตัวดีนางได้นำแก่นพลังปราณของนางผนึกไว้ ทำให้พลังของจูหมิ่งไหลไปที่นางทันทีร้างกายยากที่จะแบกรับไหวทำให้นางต้องกระอักเืออกมาคำโต
"ก็ได้ในเมื่อเป็แบบนี้ข้าจะสละอายุไขสักห้าถึงสิบปีฟ้าดินคงจะพอใจที่ข้าบังอาจผนึกพลัง์"นางได้ทำการสละอายุไขของตนเองทำให้ระดับพลังที่ไหลเข้าไปในตัวนางเกิดความคงที่ถ้านางไม่ทำเช่นนั้นนางอาจจะตายได้ในทันที
"ในที่สุดเ้าก็มาอยู่กับแม่แล้วเหมาเจีย ในที่สุดลูกก็ปลอดภัย พลังของลูกจะต้องเป็คนที่ยิ่งใหญ่เป็แน่ข้าอยากจะให้ท่านพ่อมาเห็นเ้าเหลือเกิน" นางพูดให้เหมาเจียฟังทั้งน้ำตาอยู่ๆลูกนางก็หยุดร้องและมองมาที่นาง ดวงตาของเค้ายังกับท้องฟ้ายามค่ำคืนเมื่อเหมยอันหันไปมองตาเค้า เหมือนนางเข้าไปอีกโลกทันที
เหมยอันมายื่นอยู่ที่ดูแปลกตาบนท้องฟ้ามีแต่ดวงดาราสะท้อนกับพื้นน้ำที่นางยืนอยู่ และนางก็เห็นเค้าใส่ชุดเครื่องทรงมหาเทพไม่ใช่ใครเข้าคือจูหมิ่งนั้นเอง "ท่านเป็ใครท่านพาเรามาทำไมที่นี้"เหมยอันถามเค้าออกไป
แต่เค้ากลับแค่ยิ้มมาเล็กน้อย"และก็นั่งคุกเข่าทันที และกล่าว "พระมารดาบุตรคือลูกของท่านเหมาเจียแต่เดิมของลูกนั้นไม่ใช่ชื่อนี้ ข้าชิ่อจูหมิ่งแต่เมื่อท่านเป็มารดาของข้าท่านจะเรียกข้าเยี่ยงใดก็ได้หลักจากนี้ขอให้ท่านประสบแต่ควาสุขเถิด"หลังจากเค้าบอกกับเหมยอันแล้วนั้นเหมยอันก็ถอนภาพลวงตาทันที
"มหาเทพจูหมิ่งงั้นหรือเป็บุญของข้ายิ่งนักนับแต่บัดนี้ข้าจะดูแลท่านให้สมกับที่ท่านเป็มหาเทพ"หลังจากนางพูดจบนางกับคารวะลูกของตนเองด้วยท่ายืนอย่างนอบน้อมหลักจาที่นางกระทำอย่างนั้นหลังจากที่นางเ็ปมานานกับพลังของลูกของนางอยู่ๆพลังนั้นก็หยุดทำร้ายนางและค่อยๆเพิ่มพลังของนางทยานขึ้นทะลุคอขวดขั้นสุดท้ายได้เข้าสู่ระดับจิตปลอยวางเป็ระดับเซียนทันทีนั้นเอง มีแสงสีทองรอบกายอายุไขจากที่ลดไปนั้นก็กลับเพิ่มทวีคูณ และนางก็พร้อมที่จะสละร้างเนื้อได้ตลอดเวลานางเข้าใจทันทีมันเป็ผลของพลังมหาเทพ
หลังจากนั้นไม่นานหลังจากที่นางขึ้นระดับเซียนก็มีคนสองคนเดินเข้ามาแล้วก็คำนับนางทันที"ท่านไทต้าเกอและไทต้าเกอเหมยอัน ของทรงพระเจริญหมื่นปี หมื้นๆปี"สองท่านนั้นคือต้าเซียนฉูและต้าเซียนหมิ่งนั้นเองแต่หลังจากทั้งสอบได้สร้างกายเนื้อก็กลัดดูหนุมเหมือนคนวัยยี่สิบหรือสามสิบปี
"พวกท่านเป็ใครเข้ามาเพื่ออะไร" เหมยอันถามเซียนทั้งสอง
"พวกข้าเป็เซียนที่จะมาเป็อาจาย์ของมหาเทพไทต้าเกอโปรดวางใจที่ข้าดูหนุ่มขึ้นนั้นเนื้องจากกายเนื้อที่สร้างมาเพื่อให้ดูแลมหาเทพได้สะดวกยิ่งขึ้นโดยพวกข้าจะให้โอรสของท่านเรียกข้าแต่ในนามกายเนื้อเท่านั้น โดยข้าชื่อนายพลหมิ่งหลง , และข้าชื่อ ขงฉู่เตอเทียน "เทพทั้งสองกล่าวกับเหมยอันด้วยความเคารพ
"นั้นท่านทั้งสองก็ลุกขึ้นเกิด และขอให้ท่านออกไปรอข้าด้านนอกและจนกว่าข้าจะอนุญาติท่านช่วยอย่าให้ใครเข้ามาเป็อันขาด" เหมยอันด้วยเสื้อผ้าและสภาพร้างกายไม่พร้อมต้อนรับใคร และนาง้าจะอยู่กับลูกของนางหลังจากที่สองเทพเดินออกไปแล้วนางก็เข้าไปนอนกอดลูกและหลับไป
อยู่ๆเหตุการณ์ด้านนอกประตูก็เกิดความวุ่นวายขึ้น"เข้าไม่ได้ จนกว่าแม่นางเหมยอันจะอนุญาติใครก็เข้าไม่ได้"อีกฝ่ายก็โต้กลับทันที ! "พวกเ้าไม่รู้หรือไงกันว่าคนที่อยู่ต่อหน้าเ้าเป็ใครหลีกทางไปเดียวนี้ไม่นั้นอย่าหาว่าพวกข้าไม่เตือน " เหล่าๆทหารชักดาบขึ้นมาทันทีเตียมที่จะเข้าปะทะ
กงหวู่เหยีน **คนรับใช้ (าาศัพท์จีน)
207
![[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1774140124_86490666.webp)
