หวามรักซาตานร้าย_End

        “ขอโทษครับ คุณลูเซี่ยนครับ”

        ราอูลเดินมาถึงบันได เห็นลูเซี่ยนกำลังโอบประคับประคองร่างบางของลลินทิพย์เดินลงมาช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง ราอูลจึงหยุดยืนอยู่ตรงนั้น พอลูเซี่ยนพาลลินทิพย์เดินลงมาจนสุดบันไดขั้นสุดท้ายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ราอูลจึงเอื้อนเอ่ยกับลูเซี่ยน เหมือนอยากจะรายงานบางสิ่งบางอย่างให้ลูเซี่ยนได้ทราบ

        “.........”

        ลูเซี่ยนพยักหน้าเป็นเชิงบอกกล่าวแก่ราอูลให้รอก่อน ราอูลจึงเงียบ ยังไม่พูดอะไรออกมาในตอนนั้น แต่ได้เดินตามหลังลูเซี่ยนและลลินทิพย์ ไปที่ห้องนั่งเล่น ห้องที่ลลินทิพย์ชอบไปนั่งๆ นอนๆ เล่นอยู่เป็นประจำ

        “ว่าไงราอูล มีอะไร?”

        ลูเซี่ยนโอบประคองลลินทิพย์เดินเข้าไปภายในห้องนั่งเล่น เขาประคองให้เธอนั่งลงบนโซฟากึ่งเตียงนอน ด้วยความทะนุถนอม เมื่อเธอนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เขาก็นั่งลงตามข้างๆ ค่อยหันมองราอูลพร้อมกับเอ่ยถามถึงสิ่งที่ราอูลต้องการจะพูด

        “คือ... ทนายโทรมาแจ้งว่า จะนำตัวมาโคล่และลูกน้องของมัน ไปขึ้นศาลในอาทิตย์หน้า ทนายจึงได้ถามมาว่าคุณลูเซี่ยนจะไปศาลหรือเปล่าครับ?”

        ราอูลมองดูลลินทิพย์ แล้วค่อยเลื่อนสายตามามองลูเซี่ยน ก่อนจะรายงานและถามลูเซี่ยนในเรื่องที่ทนายความ ผู้ซึ่งดูแลรับผิดชอบเรื่องคดีของมาโคล่กับพวก โทรมาสอบถาม พูดจบราอูลก็รอฟังคำตอบจากลูเซี่ยน เพื่อจะได้เอาไปแจ้งแก่ทนายความให้ทราบ

        ซึ่งจริงๆ คดีความเรื่องของมาโคล่กับลูกน้อง เป็นคดีอาญา มีด้วยกันหลายคดี ไม่ว่าจะเป็นคดีลอบวางเพลิง คดีพยายามฆ่าลูเซี่ยน คดีพยายามจับตัวลลินทิพย์ และคดียาเสพติด หากศาลพิพากษาลงโทษ มาโคล่ได้ติดคุกหัวโตไปตลอดชีวิตแน่

        “ไปสิ!!... ฉันอยากจะเห็นเวลาที่มันตอบศาล ดูสิมันจะสะทกสะท้าน กลัวเกรง หรือเปล่าอยากจะรู้นัก นี่หากลินไม่ขอเอาไว้นะ รับรองมันไม่ได้ไปยืนตอบศาลหรอก มันได้หายไปจากโลกนี้นานแล้ว”

        ลูเซี่ยนตอบราอูลด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวชัดเจน แล้วทำไมเขาถึงจะไม่อยากจะไปดูน้ำหน้ามาโคล่กันล่ะ เขาย่อมอยากไปดูอยู่แล้ว อยากจะดูสิว่ามาโคล่จะตอบต่อศาลว่ายังไง จะยอมรับหรือจะหาคำมาแก้ต่างให้ตัวเองอย่างไร แต่ถึงจะแก้ต่างอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากคดีไปได้หรอก เพราะหลักฐานแน่นหนามากซะขนาดนั้น

        “แหม!!... ลินไม่อยากให้คุณทำบาปทำกรรมกับใครนี่คะ อีกอย่างลูกเราก็อยู่ในท้อง กำลังโตขึ้นทุกวัน ลินกลัวว่าสิ่งต่างๆ ที่เราทำไม่ดี จะส่งผลไปสู่ลูก ลินไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น และลินก็ไม่อยากให้คุณจองเวรจองกรรมกับพวกเขาด้วยนะ ในเมื่อเขากำลังจะได้รับโทษทัณฑ์ที่เขาได้ทำไว้แล้ว เราก็อโหสิกรรมให้พวกเขาจะดีกว่า”

        ลลินทิพย์มองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล แล้วอดที่จะพูดบอกเขาอีกครั้งไม่ได้ ถึงเหตุผลที่เธอห้ามเขาเช่นนี้ เป็นเพราะเหตุใด และที่ห้ามไม่ใช่ว่าเธอเป็นห่วงตัวเอง แต่เธอเป็นห่วงเขากับลูกนั่นยังไงล่ะ

        “จ้า... เมียจ๋า!...... ผมแค่อยากจะไปดูหน้ามัน อยากไปดูมันพูดเท่านั้นเอง ไม่ได้จะไปจองเวรจองกรรมกับมันเลยจริงๆ นะ”

        ลูเซี่ยนหันมาทำเสียงอ่อนเสียงหวานกับลลินทิพย์ ซึ่งผิดจากตอนแรกๆ ที่พูดจาขึงขัง ราอูลที่มองดูอยู่อดขำเจ้านายตัวเองไม่ได้ ที่เจ้านายเปลี่ยนแปลงไปได้มาก ราวกับหน้ามือเป็นหลังมืออย่างนี้ อย่างกับเสือสิ้นลายอะไรประมาณนั้น

        “ขำอะไรวะ!?...... เดี๋ยวเถอะ เดียวก็โดนหรอก”

        ลูเซี่ยนหันมาเห็นราอูลกำลังยิ้มขำๆ กับท่าทีของตัวเอง จึงทำหน้ายักษ์ แยกเขี้ยวต่อว่าราอูล เป็นการแก้เก้อเขิน เพราะปกติลูเซี่ยนจะไม่ใช่เป็นคนพูดจาอ่อนนุ่มอ่อนหวานกับใคร จะเป็นคนแข็งๆ เย็นชา และเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง

        แต่กับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาคนนี้ เขากลับมีความเกรงใจเป็นอย่างมาก มากจนไม่กล้าทำอะไรขัดใจ และไม่กล้าพูดให้ระคายหูเลยแม้แต่คำพูดเดียว

        “เปล่าครับเปล่า!!!... ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวครับ”

        ราอูลพูดปฏิเสธออกมาอย่างเร็วไว แต่กระนั้นก็ยังคงยิ้มขำไม่ยอมหุบ พอกล่าวจบราอูลก็รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องนั้นอย่างไม่รอช้า ขืนช้าสิ มีหวังถูกเตะเข้าให้โดยไม่ทันได้ตั้งตัวน่ะสิ

๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘