ณ ห้องพักฝ่ายหญิงชั้น 6 เวลา 10.00 นาฬิกา
- ฮาจิมะ talk -
"ผู้กำกับสวัสดีครับ/คุณโฮโจสวัสดีครับ"
"อ่าวเคย์! นี้นายก็มาด้วยเหรอ นึกว่าไอหนูผู้ช่วยมาคนเดียวซะอีก (^^)"
"แค่พาหมอนี้มาส่งเฉยๆนะครับ"
"ไหนๆก็มาแล้วมาช่วยเซ็ตฉากให้หน่อยสิ วันนี้คนหยุดเพียบเลย"
"เอ๊ะ! แต่ผม--"
"แปบเดียวน่า...ช่วยๆกันหน่อยนะ (^^)"คุณโฮโจกล่าวทักทายพวกเราสองคนอย่างร่าเริงพร้อมลากเคย์เข้าไปอีกห้องซึ่งคาดว่าเป็ห้องถ่ายทำ ผมจึงปล่อยให้พวกเขาสองคนคุยกันเลยเดินแยกออกมาหาซาโตรุซึ่งคาดว่าอยู่ในห้องแต่งตัวเพราะไม่เห็นเขาอยู่ด้านนอก เมื่อเดินมาหยุดหน้าห้องจึงค่อยๆเปิดประตูออกช้าๆพร้อมกวาดสายตามองภายในห้องก็พบซาโตรุอยู่กับนักแสดงหญิงคนหนึ่งซึ่งพวกเขาอยู่ในท่ากอดกันจากด้านหลังพร้อมถือบทพูดในมือไปด้วย
" 'พอเลยฮุน! ถ้าโชมาเห็นจะซวยกันทั้งคู่นะ!' "
" 'แต่เสียงหัวใจเธอมันเต้นไม่เป็จังหวะเลยนะ กำลังสนุกอยู่ไม่ใช่เหรอ...' "
" 'อย่าพูดแบบนั้นนะ!' "
"โอเคหรือยังครับ? คือว่า...ผมหิวน้ำ (^^)"
"โอ้! โทษทีจ้า แต่นายแสดงสีหน้าดีขึ้นนะ แตกต่างจากที่เล่นด้วยกันครั้งแรกเยอะเลย"
"ฮ่าๆ แค่คุณชมผมก็ดีใจแล้วครับ (^^)"
"อุ้ย! นั้นใครนะ?"จู่ๆนักแสดงหญิงคนนั้นหันมาเจอผมพอดีจึงทำท่าใพร้อมชี้นิ้วมาทางนี้ เมื่อซาโตรุหันมามองเขาเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะเดินมาหาผมพร้อมฉีกยิ้มบางๆออกมา
"มาแอบส่องอะไรหืม?"
"ก็มาหานายนั้นแหล ไม่เห็นอยู่ด้านนอกเลยเข้ามาดูแต่รู้สึกมาขัดจังหวะสินะ"
"ไม่หรอกๆพอดีจะพักแล้ว นี้ก็ซ้อมมาเยอะแล้วด้วย"
"แต่เมื่อกี้ได้อารมณ์ตัวร้ายสุดๆเลยละ อยากเห็นตอนถ่ายจริงซะแล้วสิ"
"พอเลยๆ ให้ดูแค่นี้แหลที่เหลือไปดูตอนอัพคลิปลงแล้วกัน"
"อ่าว? ทำไมละ?"
"ก็...ไม่อยากให้ดู มัน...เขินๆยังไงไม่รู้ (-///-)"ใบหน้าของซาโตรุเริ่มขึ้นสีแดงระเรื้อแม้พยายามกลบเกลื้อนแค่ไหนก็ตาม โถ่...แล้วบอกให้มาดูได้แต่ให้ดูแค่ตอนซ้อมเนี่ยนะ!? พอๆกันเลยทั้งพี่ทั้งน้อง -0-
"นี้ใครเหรอซาโตรุ?"หญิงสาวคนเมื่อกี้เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย เธอตัวสูงกว่าผมเล็กน้อยแต่เตี้ยกว่าซาโตรุนิดหนึ่ง หน้าตาจัดว่าสวยแบบพิมพ์นิยม ถ้าให้เดาอายุน่าจะประมาณ20นิดๆมั่ง
"เขาชื่อฮาจิมะครับ เป็ผู้ช่วยของผู้จัดการโอซุมะ ทำหน้าที่แทนผู้จัดการทุกอย่างครับ"
"อ๋อ...คนนี้เองเหรอ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉัน ซาดาเนะ บันโจ อายุ 34 ปี ฝากตัวด้วยนะคะ (^^)"
"เอ๋? อายุ34เหรอครับ ผมคิดว่าประมาณ20ซะอีก" ว้าว...ขนาดอายุเลขสามแล้วยังสวยขนาดนี้เลยเหรอ ที่นี้มีนักแสดงสวยๆดีๆทั้งนั้นเลยแหะ
"แหม...ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ (^^)"
"/นี้...อย่าเต๊าะมากเลยน่า เธอยิ่งชอบคนหนุ่มๆอยู่ด้วย/"ซาโตรุก้มลงมากระซิบข้างหูให้ได้ยินกันสองคน แต่ที่ผมพูดไม่ได้จะเตาะเธอสักหน่อยแค่พูดตามความจริงเท่านั้นเอง
"แต่เธอสวยจริงๆนี้น่า"
"แหม...พอเถอะค่ะ ฉันก็เขินเป็นะคะ (>///<)"คุณบันโจเริ่มบิดตัวไปมาเหมือนสาหร่ายใต้ทะเล ใบหน้าเริ่มแดงก่ำอย่างกับมะเขือเทศ ซาโตรุเห็นแบบนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเข้ามาจับแขนผมลากออกมาจากห้องแต่งตัวและเข้ามาอีกห้องหนึ่งซึ่งคาดว่าเป็ห้องรับรอง ผมเดินตามมาอย่างว่าง่ายพร้อมนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ลงอย่างช้าๆ
"ทำไมออกมาแบบนี้ละ! ทิ้งเธอไว้แบบนั้นจะดีเหรอ?"
"ไม่เป็ไรหรอก ถ้าขืนยังอยู่ต่อนายนั้นแหลจะถูกยัยนั้นจับกินเอา (-_-)"
"หะ!? ทำไมละ!"
"รสนิยมของบันโจเขานะ นี้พูดเพราะหวังดีนะ! (-*-)"
"เอ่อ...ไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่คงดีกว่าอยู่กับเธอต่อสินะ"
"แบบนั้นแหล"เมื่อพูดจบซาโตรุยื่นมือไปหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มสักพักจนหมดขวด แต่เมื่อสังเกตดีๆภายในห้องนี้ไม่ได้มีแค่น้ำดื่มแต่ยังมีขนมหลากหลายยี่ห้อและผลไม้ให้เลือกกินหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่รอบตัวพวกเรา นี้คือของว่างสำหรับนักแสดงเหรอ! อะไรมันจะเยอะขนาดนี้!
"นี้ผู้กำกับเขาเตรียมของว่างไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ใช่ แต่มันไม่ใช่แค่ของว่างอย่างเดียวหรอก ของกินพวกนั้นเป็ตัวช่วยในการแสดงเลยนะ อย่างสตอเบอรี่กับช็อกโกแลตช่วยเพิ่มอารมณ์ทางเพศได้ดีเลยละ"
"อ๋อ! ก็ว่าทำไมในหนังถึงถึกทนกันจัง มีตัวช่วยนี้เอง"พอเริ่มเข้าวงการนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆเยอะเลยละ แม้เคล็ดลับเล็กๆน้อยๆในการถ่ายทำผมก็เพิ่งรู้วันนี้นี่แหล
"ฮาจิมะขยับมานี้หน่อยสิ (^^)"จู่ๆซาโตรุใช้มือตบเบาะข้างตัวเองเบาๆ ผมจึงขยับตามคำขอเพราะอยากรู้ว่าเขามีเื่อะไรจะบอกหรือเปล่า แต่พอขยับจนแนบชิดติดกันเขากลับใช้มือโอบไหล่ผมไว้หลวมๆส่วนอีกมือหยิบสตอเบอรี่กินสบายใจเฉิ่มเหมือนกำลังกอดตุ๊กตาตัวโปรดขณะกินของชอบไปด้วย
"ช่วยอยู่แบบนี้สักพักหนึ่งนะ ใกล้ถึงเวลาแสดงแล้วละ (^^)"
"แล้วทำไมต้องให้มานั่งใกล้ๆด้วยละ?"
"ก็...อยู่กับคนที่ชอบมันได้อารมณ์มากกว่านี้น่า...(-///-)"
"(0_0)!"ผมถึงกับเบิกตากว้างหลังได้ฟังคำตอบ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็หลบสายตาทันทีเพราะรู้สึกตอนนี้ใบหน้าตัวเองเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาซะแล้ว~
"นี้...ชวนคุยหน่อยสิ อยู่เงียบๆมันเหงานะ (-3-)"
"อะ..เอ่อ..."หะ ให้ชวนคุยเหรอ! แล้วจะชวนคุยอะไรดีละ! แต่สภาพนี้แค่พูดปกติก็จะแย่อยู่แล้วนะ!! ฮู้...คิดว่าเป็งานเข้าไว้...ก็แค่งาน....
"...เมื่อกี้ก่อนมาที่นี้เจอซาโตชิด้วย เขาแตกต่างจากที่เจอกันปกติเลยละ เดินควงสาวแถมยังวันไนต์อีก"
"ฮ่าๆๆ เห็นมั้ย...หมอนั้นมันหลายใจจะตาย อย่าไปเชื่อหน้าซื่อๆของเขามากนักละ"
"งั้นนายก็เชื่อไม่ได้นะสิ พี่น้องกันต้องความคิดเหมือนกันอยู่แล้ว"
"เห่! ไม่ใช่เลยๆถึงหน้าตาพวกเราจะเหมือนกันแต่ความคิดคนละส่วนกันนะ (-*-)"
"หยอกเล่นน่า ทำหน้าจริงจังไปได้ (^^)" ผมเริ่มปรับอารมณ์ให้คงที่ได้แล้ว ตอนนี้เหมือนพวกเรากำลังคุยกันในฐานะเพื่อนสนิทเฉยๆ แม้จะถูกกอดอยู่ก็ตามแต่ตอนนี้ไม่รู้สึกเขินอายแล้วละ
"เออ! วันก่อนถูกบาจิยื่นข้อเสนอละว่าถ้าชนะจะให้ฉันเป็นายแบบนู้ด คิดว่าแบบฉันจะทำได้มั้ย?"
"หะ! บาจิเหรอ? เขาพูดแบบนั้นเหรอ?"
"ใช่ พอดีไม่เคยเป็แบบให้ใครมาก่อนเลยรู้สึกกังวลนิดๆถ้าได้เป็ขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง..."
"ถ้าไม่อยากทำก็ปฏิเสธไปเลยสิ! ถ่ายนู้ดมันไม่ใช่แค่แก้ผ้าแล้วเสร็จนะ มันมีรายละเอียดมากกว่านั้นเยอะ!"ซาโตรุเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผมอึ้งไปเล็กน้อยแต่ก็ถูกอย่างที่เขาบอก ถ่ายนู้ดมันต้องมีการสื่ออารมณ์ออกมาแต่สำหรับผมมันไม่มีเลย สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมบาจิถึงมาขอเื่นี้กับผม...
"ถ้าเกิดบาจิชนะขึ้นมาคงปฏิเสธไม่ได้หรอก สัญญาต้องเป็สัญญานี้น่า"
"งั้นผมจะติดอันดับท้อปให้ได้! นายจะได้ไม่ต้องเป็นายแบบไง"
"ฮ่าๆ งั้นสู้ๆนะแต่ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนี้เลย"
"ต้องจริงจังสิ! ใครเขาจะอยากให้คนอื่นเห็นเรือนร่างคนที่ชอบละ!(-///-)"
"อ๋อ...จริงด้วย...(.///.)"
"(-///- )/( .///.)"อา...อึดอัดชะมัดเลย ซาโตรุพูดตามที่เขาคิดมันก็ดีอยู่หรอก แต่บางทีคำพูดบางคำมันเหนือความคาดหมายของผมไปเยอะ เลยรู้สึกแปลกๆทุกครั้งเวลาเขาพูดหยอดมาโดยไม่ทันตั้งตัว หรือว่าสมองผมทำงานช้าเกินไป?! สงสัยต้องไปตรวจสุขภาพบ้างแล้วละ
ก๊อก~ ก๊อก~
'ซาโตรุจะเริ่มถ่ายแล้วนะ!'
"ครับ!" เสียงเคาะประตูนั้นเหมือนเสียง์มาโปรด มันทำให้บรรยากาศอึดอัดเมื่อกี้คลายตัวลง ซาโตรุปล่อยมือออกจากไหล่ของผมพร้อมลุกขึ้นยืนเตรียมตัวสำหรับการแสดง ผมจึงลุกขึ้นเตรียมเดินออกจากห้องเพราะอยู่ที่นี้นานพอสมควรแล้ว ไหนจะต้องกลับไปเขียนรายงานส่งคุณโอซุมะอีก มามัวเสียเวลาตรงนี้นานคงไม่ดีแน่งั้นกลับเลยละกัน
"งั้นตั้งใจทำงานนะ จะตั้งตารอดูผลงานนายเป็เื่แรกเลย"
"พูดให้จริงเถอะ คงแอบไปดูของซาโตชิก่อนสิท่า"
"จะดูของนายเื่แรกแน่นอน สัญญาเลย!"
'ซาโตรุเข้าฉาก!'
"งั้นไปก่อนนะ"เมื่อบอกลากันเสร็จเรียบร้อยผมจึงเดินออกจากห้องรับรองตรงไปยังประตูทางออก พอเปิดออกไปก็พบเคย์กำลังยืนรออยู่ข้างนอกพอดี
"ช้าชะมัด! จะอยู่ต่อเดินมาบอกหน่อยก็ดีนะ (-*-)"
"โทษที พอดีคุยเพลินไปหน่อย (^^)"
"ให้ตายสิ! ถ้าเป็แบบนี้อีกจะไม่รอละนะ หลงก็เื่ของนายเลย!"พ่อหนุ่มเคย์เริ่มแสดงอาการหงุดหงิดอีกแล้ว นั้นทำให้ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมพยายามหาเื่คุยกับเขาเพื่อเปลี่ยนบรรยายกาศ เอาจริงๆผมก็ผิดจริงๆแหลที่หายไปนานขนาดนี้ ก็ไม่รู้นี้น่า...คิดว่าจะอยู่คุยกับคุณโฮโจนานกว่านี้ซะอีก
"ว่าแต่บทของนายโอเคหรือเปล่า? มีอะไรให้ปรับแก้ตรงไหนมั้ย?"
"ตอนแรกมีแต่ตอนนี้ไม่ต้องละ ปัญหามันเล็กน้อยเกินไปให้มานั่งแก้บทใหม่มันเสียเวลาจะตาย"
"โห้...นายเป็คนแรกเลยนะเนี่ยที่ไม่ปรับบท ถ้าไม่ชอบก็อย่าฝืนนะเดี๋ยวจะแสดงออกมาไม่ดี"
"ฉันพยายามเล่นให้ได้ทุกแนว แม้จะไม่ชอบก็ต้องเล่นให้ได้ถึงจะเรียกว่ามืออาชีพไง"
"แหม...ได้ยินแบบนี้รู้สึกดีใจแทนครอบครัวนายเลยที่มีความคิดเป็ผู้ใหญ่ขนาดนี้"
"ครอบครัวเหรอ...ของแบบนั้นไม่จำเป็หรอก" สิ้นเสียงคำพูดบทสนทนาของพวกเราก็จบลงแค่นี้ เคย์เดินเงียบตลอดทางซึ่งมันแปลกมากเพราะปกติเขามักจะโวยวายใส่ผมถ้าพูดไม่เข้าหูแต่รอบนี้มันแปลกไป เป็เพราะเื่เมื่อกี้หรือเปล่า? นั้นทำให้ผมตัดสินใจถามออกไปก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก
"นายโกรธอะไรอยู่หรือเปล่า? หรือเมื่อกี้ฉันพูดอะไรผิดไป?"
"ไม่มีอะไรหรอกน่า งั้นแยกกันตรงนี้นะแล้วอย่าหลงอีกละ!"
"เฮ้! เดี๋ยวสิ!"เขาไม่อยู่ฟังคำพูดของผมก่อนจะเดินออกจากลิฟต์ไปแบบดื้อๆ ถึงแม้เขาจะพยายามพูดปกติมากแค่ไหนแต่ผมดูออกว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยและนั้นทำให้ผมคิดได้ว่าเผลอทำเื่ผิดพลาดลงไปเสียแล้ว
.
.
.
317K
