ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

ดวงตาสีน้ำตาลอมดำมองภาพสองหญิงชายกอดจูบกันด้วยความนิ่ง ความรู้สึกเจ็บปวดแทรกเข้ามาตรงอกด้านซ้าย จนมือขวาต้องยกขึ้นมาบีบตรงจุดนั้นเพื่อให้คลายความเจ็บ เพียงแต่มันไม่ได้ผลสักนิด เขาไม่อยากทำให้เธอเสียใจ ไม่อยากทำร้ายเธอ ไม่อยากให้เธอเห็นเขาในสภาพนี้ ถึงแม้ว่าในความรู้สึกลึก ๆ เขาจะเชื่อใจคาลินแค่ไหน แต่ภาพตรงหน้าที่สะท้อนนัตน์ตาก็ยังทำให้เขาเจ็บปวดอยู่ดี

มือหนาอีกด้านค้ำยันกับต้นไม้หลังสวนสักพักก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องนั่งเล่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจคิดว่าไม่น่าเดินออกมา ไม่น่าเดินออกมาตาม ไม่น่าจะเป็นอย่างนี้เลย เพียงแค่เขารอให้เธอกลับไป ถ้าเพียงแค่ไม่กลัวว่าหญิงสาวจะหนาว ถ้าเพียงเขาไม่กลัวว่าหญิงสาวจะเหงา ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“เฟริน เฮ้ย! ไปไหนมาว่ะ มาดื่ม ๆ” เสียงเรียกของครี้ดทำให้สี่สาวที่นั่งดื่มเงียบ ๆ ตรงมุมห้องต้องหันไปดูผู้เข้ามาใหม่ ก่อนจะพากันแปลกใจเมื่อไม่มีเพื่อนสาวของตนกลับมาพร้อมกัน อีกทั้งพอมองดูดี ๆ ดวงตาของหนุ่มก็นิ่งเฉยติดจะเรียบด้วยซ้ำ

เฟรินยกเหล้ากระดกรัว ๆ เหมือนน้ำเปล่าไม่ยอมหยุด จนคนเป็นน้องสาวอดเป็นห่วงไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นรึป่าว ทำไมคาลินถึงไม่ได้กลับมาพร้อมเฟรินล่ะ” แองจี้เอ่ยอย่างสงสัย แต่ก็ไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้

“หรือทั้งสองคนจะทะเลาะกันค่ะ” เรนอนออกความเห็นอีกคน

“เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันยังไม่เคยเห็น เฟรินทะเลาะกับคาลินมาก่อนเลย อย่าว่าแต่คาลิน ผู้หญิงคนอื่น เจ้าพี่ก็ไม่เคยมีเรื่องด้วยสักครั้ง” เฟลิโอน่าตอบ เธอมองไปยังพี่ชายของเธอที่ยังไม่หยุดกระดกเหล้าเข้าปาก

สักพักคาลินก็เดินเข้ามานั่งร่วมวงกับสี่สาวเหมือนเดิมด้วยแววตาที่ติดจะเหม่อลอยนิด ๆ ทำให้สี่สาวต้องมองหน้ากันอย่างสงสัย

“คาลิน เธอทะเลาะกับ เฟรินหรอ” มาทิลด้าถามหญิงสาว แต่คำตอบคือใบหน้าตกใจแวบนึง

“คุณคาลิน่า ไม่ได้เจอกับคุณเฟรินหรอค่ะ” เรนอนถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ

“ไม่นิ” คาลินตอบอย่างชัดเจนและมั่นใจ

“งั้นเกิดอะไรขึ้น คาลิน ทำไม เฟรินถึงได้ตาลอย ๆ แล้วกินเหล้าไม่หยุดแบบนั้นล่ะ” แองจี้ร่วมถามอีกคน ใบหน้างามครุ่นคิดสักพักก่อนจะนึกขึ้นได้ เธอทำหน้าลำบากใจนิดหน่อยก่อนจะยอมเล่าให้กับสี่สาวฟัง ซึ่งพอสี่สาวได้ฟังก็ทำสีหน้าหนักใจเช่นเดียวกัน

เฟลิโอน่ากุมขมับด้วยความลำบากใจ นึกถึงอดีตที่ทำให้พี่ชายของเธอต้องเจ็บปวดที่สุดที่ต้องเสียคนรักไป เหตุการณ์ที่ทำให้พี่ชายของเธอกลายเป็นคนนิ่งเงียบและไม่รับรู้อะไรอีกเลย แค่นึกเธอก็รู้สึกเสียใจจนปวดแล้ว เธอไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก

“คาลินไปพา เฟรินไปนอนที่ห้องเราน่ะ ไปปรับความเข้าใจกันซะ แล้วก็ใจเย็น ๆ ด้วยล่ะ ค่อย ๆ อธิบาย อย่าใจร้อน เข้าใจน่ะ” เฟลิโอน่าบอกกับเพื่อนสาวที่ทำหน้าหนักใจ คาลินพยักหน้ารับทราบก่อนจะตรงไปยังชายหนุ่มที่ยังกระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด เธอกระซิบบางอย่างไม่กี่คำ ก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมลุกขึ้นให้เธอพยุงกลับห้องแต่โดยดี “คืนนี้ไปนอนด้วยน่ะ ท่าทางสองคนนั้นจะต้องเคลียร์กันยาว”

คาลิน่าพยุงร่างหนาไปนอนยังเตียงของเธออย่างพยายามเบามือที่สุด เฟรินยอมล้มตัวลงนอนดี ๆ ทำให้เธอได้ ล๊อคห้อง และเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวในชายหนุ่มที่ตัวร้อนรุ่มเพราะพิษแอลกอฮอล์ ดวงตาสีน้ำตาลอมดำมองหญิงสาวที่สาระวนเช็ดตัวในเขานิ่ง ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมา

“เฟรินดื่มน้ำหรือเข้าห้องน้ำหน่อยมั้ย” เสียงหวานถามชายหนุ่มอย่างเป็นห่วงแต่คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อชายหนุ่มยังเงียบอยู่แบบนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกใจคอไม่ดี “เฟรินเรื่องที่สวนหลังป้อมน่ะ”

“ผมเชื่อลิน” ชายหนุ่มพูดได้แค่นั้นก่อนจะโน้มตัวของหญิงสาวลงมาคว้านหาความหอมหวานอยู่เนินนาน “ลินบอกจะให้รางวัลผมน่ะวันนี้ จำได้ไหม”

คำทวงสัญญาของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวหน้าแดง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าหวานก็กลับมาสำนึกผิดอีกครั้ง

“นายไม่โกรธหรอ” คำถามสั้น ๆ ที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปอยู่นาน ดวงตาสีน้ำตาลอมดำสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเธอรู้สึกเสียใจตาม น้ำตาหยดเล็ก ๆ ที่ไหลออกมาเองตกใส่ชายหนุ่มทำให้เขาเริ่มรู้ตัว มือหนาเอื้อมไปเช็ดน้ำตาของหญิงสาวอย่างเบามือ “ขอโทธ เฟริน ฉันขอโทธ”

ถ้อยคำขอโทธพร้อมน้ำตาของหญิงสาว ทำให้เขารู้สึกเจ็บได้มากกว่าการที่มีใครนำมีดมาปักลงบนหน้าอกเขาเสียอีก ดวงตาสีน้ำตาลอมดำหลุบลงด้วยความเจ็บปวด ยิ่งเธอเจ็บปวดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น แต่ปากเจ้ากรรมที่เอ่ยพูดตลอดกลับปิดสนิทไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกไป

“ขอโทธ อึก ขอโทธ”

เฟรินลุกขึ้นเกี่ยวร่างบางและยกตัวเธอมานอนด้านข้างของเขาก่อนจะพลิกตัวหญิงสาวให้หันมาสบกับตน ดวงตาสองคู่สบมองกันอย่างตรงไปตรงมาและหนักแน่น

“ผมรักลิน ผมเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น ผมเชื่อใจลิน ผมอยากเป็นเหมือนคู่รักอื่น ๆ ที่อยู่ด้วยกัน ใช้เวลาทั้งหมดร่วมกัน แบ่งปันประสบการณ์ต่าง ๆ ไปร่วมกัน แต่ลินก็รู้ว่าผมแทบจะไม่มีเวลาให้ลินเลย ที่ผมทำได้ตอนนี้คือรัก รักลิน คนเดียว ลินเชื่อใจผม ผมเชื่อใจลิน เรามีอิสระต่อกัน แค่เพียงลินรักผมอยู่ก็พอ โอเคน่ะ”

“แต่...” แววตาสีฟ้าของหญิงสาวมีแววหนักใจอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ

“เรโชเป็นรุ่นน้องที่ตามจีบ ลินก็จริง ไม่ใช่ว่าผมไม่หึง แต่ผมอยากให้ลินได้จัดการด้วยตัวเองมากกว่า ถ้าผมเข้าไปโวยวายลิน คงไม่ชอบ ใช่มั้ย” คาลิน่าพยักหน้าให้ทำให้เฟรินแย้มยิ้มขำในที่สุด มือหนาปัดผมที่บังหน้าหญิงสาวออก แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เขาหักห้ามใจไม่ได้

“งั้นขอรับรางวัลเลยน่ะครับ”

“ตาบ้า”

เฟรินยิ้มกว้างก่อนจะโน้มตัวลงประทับริมฝีปากหญิงสาวเพื่อหาความหวานจากเธอ ซึ่งเธอก็สนองตอบเขาเช่นเดียวกัน เนิ่นนานกว่าจะคลายออก แต่เพียงชั่ววินาที ก็ประกบเข้าไปใหม่หลายต่อหลายรอบ เหมือนว่า ไม่ว่าจะตักตวงความหวานไปมากเท่าไรก็ไม่พอ จนหญิงสาวข้างใต้หอบตัวโยน

“ผมรักลิน”

เพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและคลายความกังวลไปได้มากแล้ว ชายหนุ่มพลิกตัวนอนหลับสนิทเพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มเข้าไปมากมาย และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอนอนมองชายหนุ่มอยู่สักพักก่อนจะซบลงบนอกแกร่งของชายหนุ่มและหลับตามไป

.............................................................................