ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        "กิจการดีเกินไป หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่"

        ระหว่างเดินทางกลับซูอี้โจวก้มหน้าเข็นรถไปตามถนน ส่วนซูอี้หว่านเดินตามมาข้างหลังท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิด

        "คิดออกแล้ว!"

        ระหว่างที่ก้าวเดินนางก็ตบมืออย่างนึกขึ้นได้ "ข้ารู้แล้ว พี่ชายเรื่องนี้คงต้องรบกวนท่านแล้ว"

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูอี้โจวจึงหันกลับมามองนาง "ว่ามาซิเจ้าคิดอะไรออกหรือ?"

        ซูอี้หว่านมิได้ปิดบังอำพรางนางเพียงแย้มยิ้มให้เขา แล้วเอ่ยว่า "เราสามารถนำกลยุทธ์ของร้านอาหารจานด่วนในภพก่อนมาปรับใช้โดยจัดเตรียมป้ายหมายเลขให้เพียงพอต่อจำนวนผู้รับจำนวนอาหารเช้าที่เตรียมในแต่ละวันสัมพันธ์กับจำนวนป้ายหมายเลขที่แจกเมื่อแจกจ่ายป้ายหมายเลขเสร็จสิ้น จึงค่อยให้ทุกคนเข้าแถวรอรับอาหาร เช่นนี้หากป้ายหมายเลขหมดลง ก็หมายความว่าอาหารเช้าได้ขายหมดแล้วผู้ที่มาภายหลังก็จะไม่ต้องเสียเวลาเข้าแถวโดยเปล่าประโยชน์"

        กล่าวจบนางก็มองซูอี้โจวอย่างภูมิใจ "เป็นอย่างไรบ้างแผนการของข้าไม่เลวใช่หรือไม่?"

        แต่ยังไม่ทันที่ซูอี้โจวจะพยักหน้านางเองก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอีก "แต่ว่าบนแผงของพวกเรามีอาหารเช้าหลายชนิด แถมจำนวนที่ลูกค้าแต่ละคนซื้อก็ไม่เท่ากันฟังดูเหมือนเป็นวิธีที่ดี แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เข้าท่า"

        นางยกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้วด้วยความกลัดกลุ้มจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไรดี?

        คงจะไม่ยุติธรรมหากปล่อยให้ลูกค้าที่รออยู่ด้านหลังต้องเสียเวลาไปเปล่าๆ...

        ทว่าปริมาณที่แต่ละคนซื้อก็ไม่เหมือนกันนางก็ไม่สามารถประมาณได้ว่าท้ายที่สุดจะขายได้กี่คนแน่นอนว่าไม่สามารถประมาณได้ว่า คนที่อยู่ข้างหลังจะสามารถซื้อได้หรือไม่นี่มันช่างยุ่งยากเสียจริง

        ไม่น่าเชื่อเลยว่าการค้าขายดีกลับเป็นเรื่องที่น่ากังวล

        เมื่อเห็นสีหน้าปวดหัวของน้องสาวซูอี้โจวก็พลันหัวเราะออกมา เมื่อถูกซูอี้หว่านจ้องมองด้วยสายตาไม่พอใจเขาจึงฝืนยิ้มเจื่อนๆ พลางส่ายหน้า "เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นจะยุ่งยากตรงไหน"

        "พี่ชาย ท่านมีวิธีหรือ?" ได้ยินดังนั้นซูอี้หว่านก็เปลี่ยนจากหน้าบึ้งตึงเป็นยิ้มแย้ม มองเขาด้วยสายตาคาดหวัง"เร็วเข้า บอกมา ท่านมีแผนการอะไรดีๆ กัน?"

        เห็นใบหน้าคาดหวังของนางที่ไม่เสแสร้งซูอี้โจวก็ไม่กล้าแกล้งนางอีกต่อไป กล่าวออกมาโดยตรง"จริงๆ แล้วก็คือวิธีที่เจ้าพูดเมื่อครู่เพียงแต่ทำให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นเท่านั้น"

        "เช่นที่เจ้าบอกว่าอาหารบนแผงของพวกเรามีหลายชนิดไม่สามารถใช้ป้ายหมายเลขชนิดเดียวกันแทนได้พวกเราก็สามารถทำป้ายหมายเลขให้เป็นรูปร่างต่างๆ หรือลวดลายต่างๆแต่ละรูปร่างหรือแต่ละลวดลาย ก็แทนอาหารชนิดหนึ่งเท่านั้นเช่นนี้ก็จะไม่สับสนว่าทุกคนต้องการซื้ออะไร"

        เขาขยับคอเล็กน้อยกล่าวต่อ"ยังมีเรื่องที่เจ้าพูดถึงว่าทุกคนซื้อในปริมาณที่ไม่เท่ากันพวกเราสามารถกำหนดอาหารเช้าแต่ละชนิดให้เป็นชุด เช่น เสี่ยวหลงเปาหนึ่งเข่งก็คือหนึ่งชุด ใช้ป้ายหมายเลขสี่เหลี่ยมแทน ลูกค้าต้องการซื้อสองเข่งก็หยิบป้ายหมายเลขสี่เหลี่ยมสองแผ่น"

        "เช่นเดียวกัน แป้งทอดสอดไส้ไข่ หนึ่งแผ่นก็คือหนึ่งชุดใช้ป้ายหมายเลขวงกลมแทน ลูกค้าต้องการซื้อสามชุดก็หยิบป้ายหมายเลขสี่เหลี่ยมสามแผ่น เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

        ซูอี้หว่านคิดแล้วคิดอีกแล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "พี่ชายท่านฉลาดเกินไปแล้ว! ทำไมข้าถึงคิดไม่ได้นะ?"

        ซูอี้โจวยื่นมือไปแตะจมูกนางอย่างรักใคร่พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "หว่านหว่านก็ฉลาดเหมือนกันแต่ความเฉลียวฉลาดของเจ้าส่วนใหญ่มักจะแสดงออกมาตอนทำอาหารครอบครัวเราต่างมีดีกันคนละอย่าง ถึงได้เติมเต็มซึ่งกันและกัน เจ้าว่าจริงไหม?"

        "มีเหตุผล" ซูอี้หว่านพยักหน้าอย่างแรง"เรื่องป้ายหมายเลขก็ต้องรบกวนท่านแล้ว"

        "แต่ว่า ตามที่พี่ชายว่ามาเช่นนี้ ป้ายหมายเลขที่ต้องการคงจะไม่น้อยเลยท่านทำคนเดียวไหวหรือ?"

        ซูอี้หว่านไม่ได้สงสัยในฝีมือพี่ชายแต่เพราะกิจการของพวกนางรุ่งโรจน์เกินไป ในเช้าวันนี้แค่เสี่ยวหลงเปาอย่างเดียวคงขายไปไม่ต่ำกว่าร้อยเข่ง เพราะฉะนั้นต้องใช้ป้ายหมายเลขอย่างน้อยหนึ่งร้อยแผ่นนี่ยังไม่นับรวมอย่างอื่นอีกนะ!

        ได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ซูอี้โจวกลับส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ "อะไรกันพูดเช่นนี้ก็เหมือนดูถูกพี่ชายเจ้า อย่าว่าแต่หลักร้อยเลย ต่อให้เป็นหลักพันก่อนรุ่งสางข้าก็ทำให้เจ้าได้!"

        เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจนั้นซูอี้หว่านจึงตระหนักว่าตนเองประเมินพี่ชายต่ำเกินไปพลันนางแย้มยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เห็นแก่พี่ชายที่คิดแผนดีๆแบบนี้ออกมาได้ แถมยังต้องลงมือทำตั้งหลายอย่าง เอาอย่างนี้ เดี๋ยวแม่กลับมาถ้าแม่พูดเรื่องแต่งงานอีก ข้าจะไม่เข้าข้างแม่ก็แล้วกัน เป็นไงบ้างซึ้งใจไหมเจ้าคะ?”

        พอได้ยินเรื่องนี้จากนางสีหน้าของซูอี้โจวที่เคยฮึกเหิมกลับหม่นหมองลงในบัดดล ครู่หนึ่งเขาหันไปมองซูอี้หว่านที่กำลังยิ้มเยาะ แล้วกล่าวอย่างขุ่นเคือง"เจ้าช่าง... เป็นน้องสาวที่แสนดีของข้าจริงๆ!"

        กล่าวจบพวกเขาก็เดินมาถึงหน้าประตูเรือนของตน แล้วเข็นรถเข้าไปในลานบ้านอย่างทุลักทุเล

        ซูอี้หว่านยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมองเขาครู่หนึ่ง แตะคางอย่างครุ่นคิด ทบทวนความหมายในคำพูดของตนเมื่อครู่ดูเหมือนว่าข้าจะทำไม่ถูกเท่าไร?

        หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่งนางจึงตัดสินใจว่า หากท่านแม่เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานขึ้นมานางจะเข้าข้างพี่ชายเป็นการชั่วคราวเท่านั้น!

        เดิมทีนางก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นทว่าหลังจากกลับมาก็เตรียมที่จะกวาดลานเรือน แต่ไม่คาดคิดว่านางเพิ่งจะหยิบไม้กวาด จางอ้ายหลินก็ถือกล่องอาหารเข้ามาในบ้านอย่างรีบร้อน

        ทันทีที่กลับมาก็พบว่าพี่น้องทั้งคู่อยู่ในลาน บนใบหน้าของจางอ้ายหลินปรากฏรอยยิ้มบางนางรีบเดินเข้ามาวางกล่องอาหารลง จากนั้นจึงดึงซูอี้หว่านเข้ามาใกล้พลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า "หว่านหว่านทำไมเมื่อวานไม่เห็นบอกกันบ้างเลยว่าคุณหนูตระกูลฉินผู้นั้นสวยสะพรั่งถึงเพียงนี้!"

        ครานี้นางก็เริ่มรู้สึกกังวลใจขึ้นมาบ้างแล้ว

        นางอดใจมิได้ที่จะหันขวับไปมองสำรวจลูกชายอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วพยักหน้ากล่าวอย่างภูมิใจว่า"สมแล้วที่เป็นลูกชายข้า รูปร่างหน้าตาไร้ที่ติในยุคสมัยนี้เรียกได้ว่าสง่างาม เป็นคุณชายรูปงามอย่างแท้จริง!"

        ซูอี้โจวถูกแม่ของตนมองแล้วชมซ้ำๆก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แต่จางอ้ายหลินมิได้มีทีท่าว่าจะจบเรื่องง่ายๆนางยังคงรั้งเขาไว้มั่น เมื่อพิจารณาจนพอใจแล้วจึงถามว่า"ลูกชาย คุณหนูตระกูลฉินทั้งสองกับคุณหนูตระกูลหงที่พวกเจ้าช่วยชีวิตไว้เมื่อวาน เจ้าหมายปองผู้ใดกัน?"

        "…"

        ซูอี้หว่านคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าจะถูกถามเช่นนี้จึงได้แต่ก้มหน้าหลบ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเพื่อมิให้แม่ของตนกล่าววาจาเกินเลยไปมากกว่านี้

        เพิ่งจะมาถึงยุคโบราณได้กี่วันเอง?

        ปัญหาปากท้องเพิ่งจะได้รับการแก้ไขปัญหาอื่นๆ ยังมีอีกมาก ในเวลานี้พี่ชายของนางจะมีกะจิตกะใจที่จะแต่งงานได้อย่างไร?

        อีกอย่างตัวเขาก็เป็นคนยุคใหม่ ยังไม่รู้ว่าจะเข้ากับคุณหนูในยุคโบราณนี้ได้หรือไม่

        สรุปแล้วปัญหานี้ ในตอนนี้ซูอี้โจวยังไม่อยากจะพิจารณา

        จางอ้ายหลินไม่พอใจที่เขาเอาแต่เงียบนางยืนพิจารณาเขาครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลันว่า"ลูกรัก อย่าบอกนะว่าเจ้าชอบพวกนางทุกคน?!"

        "ไม่ได้เด็ดขาดนะ!" จางอ้ายหลินถึงกับสะดุ้งกับความคิดนั้น"ต่อให้เป็นยุคโบราณ เจ้าก็อย่าคิดที่จะมีเมียเป็นโขยงเชียว!"