EP : 20 อย่ามายุ่งกับข้าอีก
ซ่า!!
“ลู่เซียนเจ้าทำอะไร” โม่ฉิงหลานร้องถามทันทีเมื่อเขาถูกเว่ยลู่เซียนสาดน้ำใส่อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
“ข้ากำลังไล่สิ่งชั่วร้ายออกจากบ้านข้าอยู่ แล้วท่านมาทำอะไรที่บ้านของข้ากัน” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายไปด้วย
พลางเหลือบตามองด้านหน้าบ้านเห็นหลินปิงที่ยืนแอบอยู่ไกลๆ อยู่ด้านนอก สงสัยแอบตามโม่ฉิงหลานมาสินะ
“เจ้า!!” โม่ฉิงหลานพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น พลางมองเว่ยลู่เซียนที่ดูแปลกตาไป นางไม่เหมือนเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคนกันเลย
“เราหย่ากันแล้วท่านยังต้องการอะไรอีก” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะโม่ฉิงหลานก็ไม่ได้ชอบพออะไรนางอยู่แล้วจะมายุ่งเกี่ยวกับนางอีกทำไมกัน
อ้อ หรือว่ากลัวว่าตระกูลของนางรู้เรื่องเข้า แล้วจะทำให้ตระกูลตัวเองลำบาก ถ้าเป็นเช่นนั้นก็มีส่วน
แต่ก็อาจจะมีความเป็นไปได้ว่าพี่ชายของนางอาจจะดีใจเสียด้วยซ้ำหรือไม่ถ้ารู้เรื่องว่าโม่ฉิงหลานแต่งงานใหม่จนทำให้นางต้องหนีออกจากตระกูล
พี่ชายของนางอาจจะทำลายตระกูลโม่ทิ้งก็ได้ เรื่องพวกนี้นางเดาได้เพียงเท่านั้น
เพราะจะเอาอะไรกับพวกพี่ชายของนางได้เล่า พวกเขาอารมณ์แปรปรวนง่ายมาก โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับนาง
“ข้าสำนึกผิดแล้วลู่เซียน เจ้าอย่าได้เอ่ยเช่นนั้นอีก ข้ารู้ว่าเจ้ารักข้ามากเพียงใด ข้าต้องขอโทษเจ้าที่ข้าทำร้ายจิตใจของเจ้าตลอดเวลาที่ผ่านมา” โม่ฉิงหลานเอ่ยบอกพลางมองเว่ยลู่เซียนที่ยังคงนิ่ง
“ท่านไม่ได้รักข้าแล้วจะตามข้ากลับไปทำไมกัน” เว่ยลู่เซียนยืนกอดอกมองอีกฝ่าย ไม่คิดจะชวนอีกฝ่ายเข้าไปในบ้านด้วย
“ข้ากลับมาแล้ว” หลิ่วหมิงจื่อที่กลับมาพอดีก็ได้เห็นว่าใครมายืนอยู่หน้าบ้านก็ร้องขึ้นทันที มารหัวใจของเขานั้นเอง
“ใกล้เที่ยงแล้วให้ชาวบ้านพักทานอาหารก่อนข้าเดี๋ยวตามไป” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะหันไปมองโม่ฉิงหลานที่ทำหน้าตกใจ
“อืมๆ รีบตามมานะ” หลิ่วหมิงจื่อตอบรับอย่างว่าง่ายพลางจ้องเขม็งไปที่โม่ฉิงหลานครู่เดียวก็เดินจากไปทันที
“เมื่อก่อนข้าอาจจะรักท่าน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว กลับไปเสียอย่าได้มายุ่งกลับข้าอีก ไม่เช่นนั้นตระกูลของท่านจะต้องพบจุดจบที่ไม่สวยงามเท่าไร” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางมองโม่ฉิงหลานด้วยสายตาเรียบนิ่ง
นางทำแค่นี้ถือว่าปราณีแล้วนะ ถือว่าตอบแทนที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยล่วงเกินนาง ถึงแม้จะไม่รัก แต่ก็ยังให้เกียรตินางอยู่บ้างเล็กน้อย
โม่ฉิงหลานมองร่างบางที่เดินจากไปด้วยหัวใจที่วูบโหวงเขารู้สึกสับสนมากว่าตัวเองรู้สึกอะไรกับเว่ยลู่เซียนกันแน่
เขารู้สึกว่าคำพูดเมื่อครู่มันทำให้เขานิ่งไปเลย นางรู้ว่าที่เขามาหานางเพราะอะไร และเมื่อนางกล่าวเช่นนั้นออกมามันทำให้เขารู้สึกเบาใจเรื่องตระกูลของเขาได้
เพียงแต่ว่าเขารู้สึกไม่ชอบใจที่นางบอกว่าอย่ามายุ่งกันอีก เขาไม่ชอบใจเลยจริงๆ
“เจ้าเอาน้ำโคลนไปสาดเขาเช่นนั้นไม่รู้ทำไมข้าถึงรู้สึกสะใจแปลกๆ” ชายชรากล่าวขึ้นเมื่อเห็นร่างบางเดินมาที่ศาลา
“ได้ยินหมดแล้วสินะเจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามรู้เลยว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดาถึงขนาดรู้เรื่องราวของนางตอนอยู่หน้าบ้าน
“อืม หูข้ามันดีนะ” ชายชรากล่าวยิ้มๆ ก่อนจะจิบน้ำชานิดๆ
“เรื่องที่ว่าคนแก่หูดีนั้นเรื่องจริงสินะ” เว่ยลู่เซียนแสร้งพึมพำเบาๆ พลางแอบเห็นชายชราคิ้วกระตุกไปนิด
นางหันไปมองชาวบ้านที่นั่งทานอาหารที่ร่มไม้ไม่ห่างจากนี้มากนัก
เห็นหลิ่วหมิงจื่อกำลังพูดคุยกับชาวบ้านอย่างถูกคอ พอสบตากับนางก็ส่งยิ้มมาให้ก่อนจะเดินมาหานาง
“ท่านหมอรอข้าอยู่สินะ” หลิ่วหมิงจื่อที่เดินเข้ามาหาก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มทันที
“เปล่านี่” นางตอบพลางนั่งลงมองอาหารที่ถูกเตรียมเอาไว้ให้แล้ว
“ค่าอาหารเท่าไร” นางเอ่ยถามหลิ่วหมิงจื่อที่นั่งลงข้างนาง ยังดีที่อีกฝ่ายเว้นระยะห่างไปด้วยนิดหน่อยพลอยทำให้นางไม่รู้สึกอึดอัดนัก
“ยี่สิบเหรียญทองขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยบอกพลางคีบอาหารเข้าปากไปด้วย
“ข้าจ่ายไปแล้ว” ชายชราเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังล้วงเอาเงินออกมาให้กับหลิ่วหมิงจื่อ
“ท่านตาเลี้ยงหรือเจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามพลางคีบเนื้อเข้าปาก
เพราะถ้าช้ากว่านี้อาจจะถูกหลิ่วหมิงจื่อแย่งอาหารไปจนหมด
“อืม” ชายชรากล่าวตอบพลางมองเด็กทั้งสองกำลังแย่งอาหารกันอยู่ ถ้าเขายังช้าอยู่แบบนี้คงไม่ทันเด็กสองคนนี้แน่นอน
และแล้วอาหารมื้อนี้ก็กลายเป็นศึกแย่งชิงอาหารไปเสียแล้วเรียบร้อย
“เจ้านาย” หลงเทียนร้องเรียกทันทีเมื่อได้ออกมาข้างนอกในตอนที่เว่ยลู่เซียนกำลังล้มตัวลงนอน หลงเทียนออกมาเวลานี้ทุกครั้ง
“อยู่ในนั้นก็สบายอยู่แล้วออกมาทำไม” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถาม ยังดีที่นางกางม่านอักขระเอาไว้แล้ว
เพราะจะได้ไม่มีใครจับได้ว่านางแอบนอนกับพยัคฆ์สายฟ้า
“ก็ข้าอยากออกมานอนกับท่านนี่น่า” หลงเทียนเอ่ยบอกก่อนจะใช้หัวถูแขนของเว่ยลู่เซียนไปมา
“พ่อเจ้าบอกว่าข้างในกว้างมากมีของวิเศษมากมายไม่ต่างจากแดนสวรรค์ มันจริงหรือ” เว่ยลู่เซียนอดไม่ได้ที่จะถาม เพราะนางเข้าไปในดวงจิตของนางไม่ได้
จำได้ว่าครั้งล่าสุดนางเข้าไปตอนห้าขวบ เข้าไปได้แบบงงๆ แถมกว่าจะออกมาได้ก็ตั้งนานแถมออกมาได้แบบงงๆ อีกต่างหาก
“ใช่แล้วขอรับ แต่บางพื้นที่พวกข้าเข้าไปไม่ได้ขอรับ” หลงเทียนเอ่ยบอกแม้ตาจะเห็นว่าเป็นอะไร แต่ก็เข้าไปไม่ได้ราวกับว่ามันเป็นพื้นที่เขตหวงห้าม
“ข้าอยากเห็นจริงๆ แล้วสมุนไพรที่ข้าให้พวกเจ้าปลูกในนั้นเป็นอย่างไรบ้าง” เว่ยลู่เซียนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามหลงเทียนไปด้วย เฮ้อ ทำอย่างไรนางถึงจะเข้าไปในดวงจิตได้นะ
“มันโตขึ้นมากเลยขอรับ จริงสิ สมุนไพรโตขึ้นเร็วมากด้วยขอรับ ท่านพ่อบอกว่าถ้าเป็นเช่นนี้ก็สามารถเก็บออกมาให้เจ้านายได้แล้วขอรับ” หลงเทียนบอกก่อนจะใช้หัววางที่แขนของผู้เป็นเจ้านายไปด้วย
“ข้าจะรอ นอนเถิด” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นก่อนจะบอกหลงเทียนที่ใช้แขนของนางเป็นหมอนไปเสียแล้ว
2K
![[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009094_81435325.webp)
