่สายของวันถัดมา ลี่อินกำลังจัดของสดเข้าครัวอย่างตั้งใจอยู่ใต้เรือนใหญ่ ขณะนั้นเอง ซินหยางก็เดินมาด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ซึ่งผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
“เ้าว่าเราควรทำเมนูอะไรดีเย็นนี้...” เขาเอ่ยขึ้นเสียงเบา
ลี่อินหันมามอง “เ้าถามข้า? ข้าก็แค่คนต่างถิ่นในยุคนี้ จะให้ข้าเสนอเมนูอะไรล่ะ ซุปกระป๋องกับไส้กรอกแช่แข็งเหรอ?”
ซินหยางหัวเราะแห้ง ๆ “นั่นสิ...งั้นข้าไปถามเสี่ยวซินที่ร้านชาแล้วกัน เธอน่าจะรู้ว่ามีอะไรสด ๆ น่าทำ”
เขาเดินออกจากเรือนทันทีแบบมีแผนในใจ ลี่อินได้แต่ส่ายหน้า “ดูออกหมดเลยนะ ว่าไปจีบเขาอีกแล้ว”
…
ที่ร้านชา เสี่ยวซินกำลังเตรียมของกับน้องสาว ทันทีที่ซินหยางเดินเข้ามา เธอก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม
“ท่านซินหยาง วันนี้จะซื้อชาหรือหัวใจใครอีกคะ?”
“วันนี้ข้าแค่มาปรึกษาเื่เมนูเย็นนี้น่ะ ไม่รู้จะทำอะไรดี ลี่อินก็ไม่ใช่คนท้องถิ่น เหมือนน่ารักนะ แต่บางทีก็…ฮาเกินเหตุ”
เสี่ยวซินหัวเราะ “งั้นให้เสี่ยวหลานไปกับเ้าดีกว่าไหม? เธอมีไอเดียดี ๆ เยอะ แถมจะได้ทำความรู้จักกับนางเอกของพวกเ้าด้วย”
ซินหยางชะงักเล็กน้อย “อืม…เอาจริงเหรอ?”
เสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้นจากกล่องใบชา “ท่านจะยอมพา ‘ข้า’ ไปจ่ายตลาดกับท่านจริง ๆ หรือคะ?”
“ก็…ก็ได้ ถ้ามีคนชี้ทาง ข้าก็ไม่หลงหรอกน่า” ซินหยางพยายามพูดให้ดูเท่ แต่แววตาก็แอบมองเธออยู่ไม่น้อย
“งั้นตกลง” เสี่ยวหลานตอบเรียบ ๆ “แต่ระหว่างทาง ห้ามพูดจีบสาว ห้ามทำตาเ้าชู้ และห้ามใช้มุกซ้ำจากเมื่อวาน”
“หืม? เ้ารู้ด้วยเหรอว่าข้าใช้มุกอะไรบ้าง?” ซินหยางเลิกคิ้ว
“รู้ค่ะ เพราะมันน่าเบื่อพอจะจำได้ทุกประโยคเลย”
เสี่ยวซินกลั้นหัวเราะ ขณะที่ซินหยางหน้าเหวอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างยอมแพ้
“โอเค เสี่ยวหลาน เ้าเป็ศัตรูที่ข้าคงต้องใช้ใจจริง ไม่ใช่แค่มุก”
“ถ้ายังไม่เลิกเ้าชู้ ข้าอาจเป็ศัตรูที่ท่านแพ้ตลอดไป” เสี่ยวหลานตอบเสียงนิ่ง แต่หางเสียงแอบมีรอยยิ้มเล็ก ๆ
และระหว่างที่เดินออกจากร้านพร้อมกัน ลี่อินที่ยืนแอบฟังอยู่ไกล ๆ ก็พึมพำเบา ๆ “โอ้โห...จิ้นคู่นี้ต่อได้ยาวแน่เลย”