ตอนที่ 11 องค์จักรพรรดิ
รองกองพันอัศวินพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกับดาบคู่อันคมกริบดุจใบมีด เขาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบเป็กระบวนท่าพุ่งทะลวงอันแข็งแกร่งที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง ต่อให้อีกฝ่ายมีเกราะอันแกร่งกล้าเพียงใดมันก็สามารถพุ่งทะลวงได้ทั้งสิ้นนับประสาอะไรกับโครงกระดูกเพียวๆไม่สวมแม้กระทั่งผ้าอาภรณ์
" 'พุ่งทะลวง' !!" รองกองพันอัศวินร้องะโพร้อมกับดาบคู่ที่พร้อมเชือดเฉือนทุกสิ่งด้วยความที่เป็ศาสตราวุธระดับปรมาจารย์ เขามั่นใจอย่างยิ่งยวดว่าจะสามารถสร้างาแให้สัตว์ประหลาดตรงหน้าได้
์กลับเป็ใจสัตว์ประหลาดยืนแน่นิ่งไม่ขยับราวกับมันอยากรับการโจมตียิ่งทำให้รองกองพันอัศวินมั่นใจขึ้นไปอีก เขากำลังรู้สึกดั่งหมาป่ารอขย้ำแกะกระบวนท่าอันโด่งดังและทะลวงเกราะศัตรูมานัดต่อนัด ดาบคู่ทั้งสองตกกระทบกันราวกับถูกประสานเป็หนึ่งและพุ่งทะลวงแทงเข้าไปตรงหน้าอกของอสูรร้าย ยามนี้เขากำลังโบยบินอยู่กลางอากาศดั่งปักษา พร้อมกับดาบคู่ที่พุ่งแทงสัตว์ประหลาด ทว่า์กลับเล่นตลก...
จึก
ความจริงมันโหดร้ายเกินจินตนาการภายในความคิดของรองกองพันอัศวินพลันชะงักงัน ดาบคู่ราวกับฟาดฟันเข้ากับูเาที่สูงตระหง่านแม้พยายามลงแรงมากไปเท่าใดกลับเปล่าประโยชน์มากไปเท่านั้น เขาพยายามออกแรงสุดชีวิตเพื่อให้ดาบทะลวงเข้าสู่ภายในอกของสัตว์ประหลาดและตัดแยกมันออกจากภายใน! ทว่า มันสมกับนามของสัตว์ประหลาด ดาบคู่ระดับปรมาจารย์พร้อมกับกระบวนท่าเจาะเกราะไม่แม้แต่จะทำให้โครงกระดูกั์ตรงหน้ามีรอยขีดข่วน!!
รองกองพันอัศวินพลันตกตะลึงงันทั่วร่างพลางแข็งทื่อราวกับถูกสาปกลายเป็หิน เขาตระหนักในทันควันว่าได้กระทำผิดพลาดอย่างรุนแรงเนื่องจากกำลังลอยค้างกลางอากาศมันไม่สามารถที่จะหลบการโจมตีของสัตว์ประหลาดตรงหน้าได้ทันอย่างแน่นอน! คำแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือคำว่า 'ความตาย!!' สีหน้าพลันซีดขาวดั่งภูติผีร่างกายกำลังสั่นระรัวอย่างหวาดกลัว ด้วยรูปร่างของโครงกระดูกั์ที่สูงใหญ่เขาจึงเงยศีรษะขึ้นอย่างฉับพลันเพื่อดูการตอบสนองของสัตว์ประหลาด
ใบหน้าของโครงกระดูกั์กลับเผยอยิ้มอย่างน่าผวาราวกับเป็รอยยิ้มของปีศาจจากขุมนรก แววตาสีแดงเข้มยิ่งทำให้มันดูน่าหวาดกลัวยิ่งขึ้นก่อนมันจะง้างฝ่ามืออันใหญ่ยิ่งและคว้าตัวของรองกองพันอัศวินด้วยแรงที่แ่เบา ลูซิเฟอร์กำฝ่ามืออย่างแแ่เพื่อไม่ให้อัศวินในฝ่ามือหลุดรอดหนีออกไป มันไม่มีเจตนาฆ่าแต่อย่างใด ก่อนสามลมหายใจผ่านไป...
กร๊อบบบบบบ
ลูซิเฟอร์พลันส่งแรงไปยังฝ่ามือและบีบรองกองพันอัศวิน มันกะแรงเป็อย่างดีเพื่อไม่ให้มนุษย์ในฝ่ามือตกตายมันเจตนาเพียงจะให้กระดูกทั้งร่างหัก ถึงมนุษย์ตรงหน้าจะสามารถหนีออกไปจากฝ่ามือได้ถึงกระนั้นมันก็ไม่สามารถหนีไปจากการเพ่งเล็งของลูซิเฟอร์อยู่ดี หากมันหมายหัวสิ่งใดมันจะต้องได้สิ่งนั้น!
อ๊ากกกกก
เสียงโอดครวญพลันดังสนั่นเป็ความเ็ปดั่งถูกเหล็กกล้าทับทั่วร่างกายจนแหลกเหลว รองกองพันอัศวินร้องคร่ำครวญอยู่สักพักใหญ่ก่อนจะควบคุมสติของตนกลับมา ทว่า ความเ็ปยังมิคลายหายมันรู้สึกเจ็บอยู่ตลอดเวลาก่อนกัดฟันพูด "ฆ่าข้าเสีย! ข้าฆ่ายังจะดีเสียกว่า!!" แววตาสั่นเครือสารรูปช่างน่าเวทนาเขาไม่สามารถรู้สึกได้ถึงกระดูกภายในร่างอีกแล้ว ไม่สามารถรู้สึกได้ถึงการควบคุมของร่างกาย มือซ้าย มือขวา แขน ขา ทุกอย่างมลายสิ้นกลายเป็ส่วนที่แตกหักด้วยความมหัศจรรย์ของเลเวลระดับสองพันกว่า ถึงเซลล์ร่างกายเขาจะตายหากแต่สามารถคงชีวิตและสติได้นานถึงสามสิบนาที!
"สัตว์ประหลาดจริงๆ..ดาบคู่ระดับปรมาจารย์ยังไม่อาจสร้างรอยขีดข่วน...อ๊อค" รองกองพันอัศวินกล่าวพลางกระอักเืคำโตก่อนแอบใช้ทักษะ 'เร่งฟื้นฟู'
ลูซิเฟอร์ไม่กล่าวตอบมันค่อนข้างมั่นใจต่อการตอบสนองของมนุษย์ที่อยู่ในกำมือคนนี้ มันไม่สนใจสิ่งใดอีกพลันก้าวเดินกลับสู่สถาบันอันผู้นายเหนือหัวได้เฝ้ารอคอยอยู่ข้างใน ความจริงแล้วลูซิเฟอร์ทราบแต่แรกว่ามีทัพอัศวินปีกซ้ายและปีกขวาอยู่ด้วยเนื่องจากเลเวลยิ่งสูงการตรวจจับพื้นที่ยิ่งดีตามไปด้วย ทว่า กองทัพปีกซ้ายและปีกขวากลับลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว มันลดจำนวนอย่างเร็วไวจนน่าตกตะลึง มันจึงมั่นใจยิ่งว่านายเหนือหัวได้สังหารพวกมันทั้งหมดแล้ว ก่อนสองเท้าจะก้าวเข้าสู่สถาบันไป....
หลังจากลูซิเฟอร์จากไปได้ไม่นานซากศพสามร้อยสี่ร้อยศพพลันตะเกียกตะกายยืนขึ้นมาถึงสภาพของศพจะเหลือเพียงหัวมันก็ถูกปลุกขึ้นมาในฐานะ 'ผีดิบ' ปรากฏเป็กองทัพผีดิบจำนวนมากในทันตา
.
.
.
.
ภาพปรากฏชายหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกปีกำลังนั่งอยู่บนอาคารท่ามกลางซากศพเบื้องล่างที่แปรเปลี่ยนกลายเป็ผีดิบ พวกมันเดินเชื่องช้าราวกับซอมบี้เว้นแต่จะถูกสั่งการให้กระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง พวกมันจึงจะกระตือรือร้นขึ้นมา
"ฮึ่ม!...หาญกล้าต่อกรกับข้า" กาติรัสเอ่ยขึ้นลอยๆ เขาหงุดหงิดเป็อย่างมากที่ต้องใช้พลังยามในนี้เนื่องจากทักษะปกปิดยังคงซ่อมแซม ทว่า ที่เขาออกมา กวาดล้างกองทัพอัศวินด้วยตนเองเพราะยืนยันได้แล้วว่าพวกที่มาเป็ไก่อ่อน! พวกมันอ่อนแอเสียจนไม่สามารถสอดส่องดูค่าสเตตัสของเขาได้
ก่อนกาติรัสจะกวาดสายตาอันคมกริบโดยรอบและพบเข้ากับโครงกระดูกั์ที่กำลังเคลื่อนกายเข้ามา มันเคลื่อนที่ไม่เร็วนักเป็การเดินปกติสำหรับสิ่งมีชีวิตสูงราวเจ็ดแปดเมตรหากแต่มันดูเคลื่อนที่เร็วมากสำหรับสิ่งมีชีวิตที่ตัวเล็กกว่ามันนับเจ็ดแปดเท่า
กาติรัสพลันเห็นว่าในฝ่ามือของลูซิเฟอร์กำลังกำบางสิ่งบางอย่าง คิ้วเลิกสูงขึ้นก่อนทำใบหน้างุนงง เขาพยายามเพ่งมองว่าภายในฝ่ามือคือสิ่งใดก่อนลูซิเฟอร์จะเคลื่อนตัวเข้ามาเรื่อยๆระยะห่างยิ่งลดลงจนกระทั่ง...ลูซิเฟอร์ได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าความรู้สึกของกาติรัสราวกับเห็นลูซิเฟอร์ทะลุมิติหากแต่ความจริงเขาเพ่งมองสิ่งนั้นมากเกินไป จนไม่ทันสังเกตลูซิเฟอร์
"นายเหนือหัวแห่งข้า" ลูซิเฟอร์กล่าวพลางคุกเข่าทำความเคารพด้วยรูปร่างที่ใหญ่ยิ่งกำลังโค้งคำนับพลันทำให้กาติรัสดุมีอำนาจบารมีอย่างที่สุด ทุกคนล้วนเป็ที่ประจักษ์แด่ความแข็งแกร่งของโครงกระดูกั์เป็อย่างดี ทว่า! มันกลับนับชายหนุ่มอายุสิบห้าสิบหกปีเป็นายเหนือหัวบ่งบอกว่าเขานั้นเป็ตัวอันตราย!!
'นายเหนือหัว! เด็กหนุ่มคนนั้นนะหรอ!! สัตว์ประหลาดกำลังเรียกมันว่านายเหนือหัว...' รองกองพันอัศวินเพิ่งได้สติก่อนสังเกตชายหนุ่มตรงหน้าอารมณ์พลันสับสนอย่างยิ่งยวดมันตกตะลึงลาน! สายตาคู่นั้นเบิกโตกว้างจับจ้องไปยังชายหนุ่มอย่างหวั่นเกรง
'กระดูกของข้ากำลังฟื้นตัวแท้ๆ...แค่เ้าสัตว์ประหลาดนี่ข้าก็จะเอาตัวไม่รอดแล้วเหตุใด...เหตุใด..ยังต้องเจอคนที่แกร่งกว่าอีก!'
อำนาจวิเศษั้แ่เลเวลระดับหนึ่งพันขึ้นไปพวกเขาจะได้รับอำนาจเหนือธรรมชาติกระทั่งกระดูกที่แหกหักก็สามารถสมานตัวกันได้ หากแต่ระดับการฟื้นฟูจะยิ่งเร็วตามเลเวลที่มากขึ้น ยิ่งเลเวลมากขึ้นเท่าไหร่อำนาจอันแหกกฏ์ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น!
'อะไรกัน! เขาก็อีกคน...'
ชื่อ:??? อายุ:??? เผ่าพันธุ์:??? อายุขัยโดยธรรมชาติ:??? เลเวล:??? พลังกาย:??? พลังเวทย์:???
'ข้าไม่อาจสอดส่องสเตตัส...! เขาแข็งแกร่งเกินไปหรือเขาเป็ผู้อุปกรณ์เวทมนตร์...' ใบหน้าซีดขาวดั่งภูติผีก่อนพยายามหันศีรษะพลางกวาดตามองบริเวณโดยรอบถึงจะเพียงแค่หันศีรษะ ทว่า ทุกครั้งที่ใช้ร่างกายเขาพลันรู้สึกเหมือนกำลังแบกูเาทั้งลูกเนื่องจากกระดูกที่ยังฟื้นสภาพได้เพียงหนึ่งในสิบส่วน
"ลูซิเฟอร์...ในฝ่ามือของเ้า..มันคือสิ่งใด?" กาติรัสเอ่ยถาม
"มันหรือขอรับ...มันคืุ์ขอรับ"
'มันทั้งสองกำลังพูดถึงข้า...' รองกองพันอัศวินพลันวิตกกังวล
สกิลติดตัวข้ายังซ่อมแซมอยู่ข้าไม่รู้ด้วยว่ามันแข็งแกร่งพอจะสองส่องสเตตัสข้าได้หรือไม่ เอิ่ม...จะว่าไปมีวิธีนี้อยู่แค่ไปนั่งรอใน ดินแดนอนันตกาล ก็น่าจะใช้งานได้แล้ว... 'ดินแดนอนันตกาล'
สมบัติ์ [ความสามารถถูกแทรกแซงโดย 'สมบัติ์' ระดับ:สมบัติ์...สมบัติ์กำลังถูกต่อต้านใช้เวลาฟื้นตัว...23.59.59 ชั่วโมง]
!!!
อะไรกัน...ทั้งที่ข้าเพิ่งใช้มันเรียกลูซิเฟอร์ออกมา!? เหตุการณ์นั้นยังไม่ถึงหนึ่งวันเสียด้วยซ้ำ!! ผลย้อนกลับงั้นรึ?ไม่สิ...บางทีเพราะเป็สมบัติ์เลยต้องใช้เวลานานกว่าจะแทรกแซงได้...แสดงว่าสมบัติ์แข็งแกร่งกว่าพรของพระเ้าสูงสุด!
"ลูซิเฟอร์..เ้าจงอธิบายเหตุผลที่มีน้ำหนักเพียงพอว่าเหตุใดถึงยังไว้ชีวิตมัน"
"มันเป็ 'เนโครแมนเซอร์' ขอรับและมันก็ไม่มีชื่อหรือวงศ์ตระกูล"
ชื่อ:ไม่มีชื่อ(เพศชาย) อายุ:432ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์ อายุขัยโดยธรรมชาติ:80ปี เลเวล:2101 พลังกาย:70,345 พลังเวทย์:59,741 อาชีพ:เนโครแมนเซอร์(นักดาบคู่)
มันรู้อาชีพที่แท้จริงของข้า!!...ถึงรองกองพันอัศวินอยากส่งเสียงมากปานใดยามนี้ล้วนไม่สามารถกระทำ
"ชื่อก็ไม่มี...อาชีพก็ฝ่ายมารเหตุใดมันถึงได้เลื่อนขั้นมาขนาดนี้"
"อาจเป็เพราะว่ามันฝึกดาบคู่เป็เวลานานขอรับ...มันจึงได้รับอาชีพ 'นักดาบคู่' " ลูซิเฟอร์อธิบาย
จะว่าไปเมื่อชั่วชีวิตที่แล้วของข้าก็มีเหตุการณ์แบบนี้ให้เห็นอยู่..ฝึกสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่สามารถพูดได้เต็มปากว่าฝึกหนักระดับนรก!..นับว่า์ยังไม่ทอดทิ้งผู้ไร้พร์ถึงกระนั้นพวกมันก็ไม่อาจเทียบผู้พร์ที่แท้จริง!!
"สังหารมันเสีย" กาติรัสออกคำสั่ง
!!!...มันสั่งสังหารข้า! มันสั่งการให้สังหารข้า!!
"ขอรับ" ลูซิเฟอร์ตอบรับคำอย่างง่ายดายสัตว์ประหลาดั์ไม่ครุ่นคิดต่อมันไม่แม้จะเอ่ยถามว่าเพราะเหตุใดถึงให้สังหารชายคนนี้ก่อนฝ่ามือจะยิิ่งบีบรัดแน่นขึ้นและเสียงพลันเกิดดัง...
แผละ
ฝ่ามือสีขาวนวลพลันเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงฉานก่อนโครงกระดูกั์จะสะบัดฝ่ามือเพื่อลบล้างคราบเืออก กาติรัสเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขเขากำลังทดสอบลูซิเฟอร์ทุกย่างเก้า เขารู้แก่ใจดีว่าลูซิเฟอร์นั้นฉลาดปานใดถึงมันจะขี้สงสัย ทว่า ยามใดที่ถูกสั่งให้กระทำมันจะกระทำอย่างไร้ข้อกังขานับเป็มือขวาที่ดีนัก
สถาบันเวทมนตร์ลำดับที่สองถูกแปรเปลี่ยนกลายเป็สนามรบท่ามกลางซากศพที่ถูกปลุกลุกขึ้นมาราวกับกองทัพปีศาจ พวกมันไร้สิ้นชีวิตหากแต่ยังสามารถเคลื่อนที่พร้อมกับร่างกายสุดน่าสังเวช ความน่ากลัวคือความสามารถในการแพร่กระจายความเร็วในการสร้างกองทัพคนตายนั้นเพิ่มขึ้นไวราวกับโรคระบาด ยิ่งกองทัพมากขึ้นเพียงใดพวกมันจะยิ่งคุมได้ยากขึ้นเท่านั้น ทว่า พวกมันกลับไม่เคลื่อนที่ไปไกลมันทุกตัวกำลังรอคำสั่งของนายเหนือหัว
"ท่านมีแผนการใดต่อไปหรือไม่ขอรับ" ลูซิเฟอร์เอ่ยถาม
"ข้า้ายึดราชอาณาจักรแห่งนี้ก่อนแล้วค่อยแสดงอำนาจให้พวกมันทั้งหลายได้เป็ที่ประจักษ์...ผู้ปกครองสูงสุดคือผู้เป็ยอดเหนือใต้หล้า..ในความทรงจำของข้า..ราชอาณาจักรวินเทอร์เฟียแห่งนี้มีขนาดที่เล็กกระจ้อยร่อยนัก..หากเทียบกับราชอาณาจักรเทพแล้วราวกับมดในมหาสมุทรกล้าพูดออกมาได้เช่นไรว่านี้คือกองกำลังสูงสุด..มีเพียงหลักหมื่นเช่นนั้นรึ? อ่อนแอยิ่งนัก!!" กาติรัสบ่นระบาย
"เช่นนั้นเราควรทำสิ่งใดต่อหรือขอรับ?"
"นำกองทัพผีดิบบุกเมืองหลวง!..ล่อให้จักรพรรดิของพวกมันออกมาแสดงตัวและยอมมอบอำนาจให้ข้าหลังจากนั้นพวกเราจะเริ่มล่าอาณานิคมกันหากแต่ด้วยความสามารถในยามนี้เราอาจล่าได้ไม่ไกลนัก..ยังมีสัตว์ประหลาดอีกมากมายที่เ้ายังคาดไม่ถึง" กาติรัสอธิบาย
ลูซิเฟอร์ไม่เคยตีความคำว่า 'สัตว์ประหลาด' ผิดเพี้ยนมันทราบเป็อย่างดีถึงความฉลาดและความสามารถของนายเหนือหัวหากมันถูกมนุษย์กล่าวว่าเป็สัตว์ประหลาด นายเหนือหัวก็คือสัตว์ประหลาดของสัตว์ประหลาด ทว่า นายผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นกลับยกย่องบางสิ่งให้เทียม 'สัตว์ประหลาด' เป็ที่แน่ชัดแล้วว่าสิ่งที่เขากำลังกล่าวถึงนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน...
"ข้าน้อยจะระวังตัวขอรับ" ลูซิเฟอร์กล่าว
ถึงพวกมันสองคนจะสนทนากันมาสักพักใหญ่หากแต่ลูซิเฟอร์ยังคงท่าคุกเข่าเคารพจนถึงตอนนี้เพียงสามลมหายใจผ่านไป ทุกสิ่งทุกอย่างแปรเปลี่ยนกลับเข้าสู่ความโกลาหลอีกครา พลังอันมหาศาลที่โพยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้ากำลังพุ่งทะยานมายังตำแหน่งของกาติรัส ปรากฏเป็บุรุษเพศสามคนผู้ที่นำหน้าดูองอาจเป็ที่สุดเขาสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ดั่งองค์จักรพรรดิในขณะที่ชายอีกสองคนใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ดูธรรมดาๆราวกับชุดชาวนาชาวสวน ทว่า เพียงกวาดตามองก็พูดได้เต็มปากเลยว่าพวกเขานั้นแข็งแกร่งอย่างที่สุด!
บุรุษทั้งสามบินมาด้วยความเร็วสูงสุดดุจสายอัสนีเพียงพริบตาพวกเขาก็มาปรากฏอยู่เหนือสถาบันเวทมนตร์ลำดับที่สอง ภาพตรงหน้าพลันไปจุดประกายความโกรธกริ้วราวกับูเาไฟะเิ ชายชราที่ดูเืร้อนพลันกล่าวะโดัง
"บังอาญนัก!...เ้าสุนัขตัวน้อยกล้าก่อฏและยังเป็ผู้เวทมนตร์สายมาร!..ช่างสกปรกยิ่งนัก!!..ศาสนจักรจะไม่ปล่อยพวกแกรอดชีวิตเป็แน่" ชายชราที่ตามมาข้างหลังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดังกึกก้องทั่วสารทิศปรากฏเป็ชายชรารูปร่างไม่สูงไม่เตี้ยหนวดเคราสะอ้าน
"องค์จักรพรรดิโปรดระงับอารมณ์" ชายชราอีกคนเอ่ยขึ้นเขาดูเป็ชายร่างเล็กและสุขุมนุ่มลึก
"..." องค์จักรพรรดิหมดคำพูดเขาไม่รู้ว่าจะสรรหาคำใดมาอธิบายเหตุการณ์ตรงหน้าเขาเผยอปากก่อนเส้นเืจะปูนโปดขึ้นอย่างรวดเร็ววราวกับความโกรธเกรี้ยวของั "สังหารมัน!" องค์จักรพรรดิกำลังโมโหโกรธาใบหน้าพลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ไม่อาจระงับ ภาพตรงหน้ามันสิ่งที่ดูเกินมนุษย์เป็สิ่งที่มนุษย์ไม่กระทำมันอย่างแน่นอน! หากผู้กระทำเป็มนุษย์ยามนี้มันไม่ต่างอะไรกับปีศาจในคราบมนุษย์!! "ปีศาจเช่นมันต้องตกตายในวันนี้!!"
...สเตตัสปัจจุบัน...
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์
เลเวล:4,834 พลังกาย:45,597 พลังเวทย์:569,235