เวลาล่วงเลยผ่านมาแล้ว 1 ปี หลังจากผมหนีหลบมาพักใจ ณ ที่แห่งนี้ ที่ ๆ อาจจะเป็จุดหมายปลายทางของคนทั่วโลก เกาะทางใต้ของประเทศไทยในอาณาเขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี นั่นก็คือเกาะที่มีชื่อว่า สมุย แหล่งท่องเที่ยวแห่งนี้มีผู้คนผ่านเข้ามาท่องเที่ยวมากมายในแต่ละวัน ทั้งการโดยสารผ่านทางเรือ หรือแม้แต่มาด้วยกับเครื่องบิน คนที่อยู่มานานแล้วอาจจะเคยชิน แต่สำหรับคนที่มาอาศัยยังไม่นานมากอย่างผม ภาพของอากาศยานที่บินข้ามผ่านหัวไปในระยะใกล้(ใกล้มาก ๆ )เพื่อลงจอดบนลานบินของเกาะมันก็ยังน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับผมอยู่เสมอ ถือว่ากัปตันมีฝีมือไม่ธรรมดาเลยที่บังคับเครื่องให้ลงจอดได้
หนึ่งปีที่แล้วผมยอมทิ้งทุกอย่าง ลาออกมาจากธุรกิจของครอบครัวที่ผมกำลังฝึกงานอยู่สำหรับการสืบทอดกิจการต่อจากคุณพ่อคุณแม่ ท่านทั้งสองคงจะผิดหวังในตัวผม แต่พวกท่านก็ยังเข้าใจในหัวอกของลูกตัวเอง จึงอนุญาตให้กับความเอาแต่ใจของผมโดยมีเงื่อนไขสองสามข้อ เมื่อผมเห็นว่าเงื่อนไขนั้นก็ไม่ได้เป็เื่อะไรที่ใหญ่โตนัก ก็เลยยอมตกลงทำตามที่พวกท่าน้า เพื่อแลกกับการละทิ้งการใส่สูทผูกเนคไทกลายมาเป็เสื้อเชิ้ตสบาย ๆ พร้อมกางเกงสามส่วนให้เข้ากับเกาะแห่งนี้
ถึงแม้ชุดที่ใส่ ผมก็ว่ามันสบายพอที่จะรับลมทะเลร้อน ๆ ของที่นี่ได้แล้ว แต่กับบางคนอาจจะไม่ใช่ เพราะที่นี่บ่อยครั้งที่คุณจะเห็นฝรั่งผู้ชายใส่แค่กางเกงตัวเดียวเดินเข้าร้านสะดวกซื้อเป็เื่ธรรมดา ด้วยความที่เกาะแห่งนี้มีนักท่องเที่ยวมากมายมาจากทั่วโลก(เกือบ 3 ล้านคนจากสถิติปีที่แล้ว) คุณที่พึ่งมาอยู่ อาจรู้สึกว่าได้เจอเื่แปลกใหม่ในทุก ๆ วัน ภาพที่คุณไม่เคยเห็นเลยเมื่อตอนที่อยู่กรุงเทพมหานครคุณจะพบได้ที่นี่ อย่างเช่นฝรั่งมีอายุบางคนที่ขับรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างบรรทุกภรรยาของเขาไปตลาด(แบบที่เราเห็นได้ตามชนบท) ผมดูกี่ทีก็รู้สึกสนุกไปกับมันทุกครั้ง และอาจจะเพราะด้วยความที่ผมเป็คนเมืองกรุง ผมจึงรู้สึกได้ถึงบรรยากาศของผู้คนที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่างกรุงเทพมหานครและเกาะสมุยแห่งนี้ ในขณะที่คนเมืองกรุงมีสีหน้าคร่ำเคร่งและเร่งรีบ แต่ที่นี่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายสบายอารมณ์(เข้าขั้นสโลว์ไลฟ์) เศรษฐีมีเงินเมื่อเกษียณก็เลือกที่จะมาใช้ชีวิตที่นี่ก็มีหลายคน ในขณะที่คุณไปเดินหาซื้อของในตลาดคุณอาจไม่รู้เลยว่าได้เดินสวนทางกับเศรษฐีเงินล้านไปแล้วกี่คน หรือแม้แต่กับดารา, คนดังของต่างประเทศเมื่อมาเที่ยวที่นี่ หลายคนก็ทำตัวไม่ต่างจากคนปกติทั่ว ๆ ไป มันน่าสนใจมากที่ประชากรกว่าครึ่งของที่นี่เป็ชาวต่างชาติ นั่นเป็สิ่งบ่งบอกถึงความสำเร็จของเกาะแห่งนี้ในสายตาชาวโลก
ถ้าพูดกันในแง่เศรษฐกิจมันก็คงดีที่มีนักท่องเที่ยวมากันเยอะ แต่ในแง่ความรักสำหรับคนที่มักจะอกหักซ้ำซ้อนแบบผมนี่ถือว่ามันไม่ค่อยโอเคเลย เพราะในเมื่อมีนักท่องเที่ยวมาจากทั่วโลกเยอะแยะ ผมที่มีธุระต้องออกไปพบปะผู้คนเป็ประจำก็ต้องมีโอกาสได้เจอหญิงสาวหน้าตาดี ๆ มาจากทั่วทุกมุมโลก บางคนนี่สวยยิ่งกว่าดาราจนผมต้องเหลียวหลังไปมอง เรียกได้ว่าอันตรายอย่างที่สุดกับตัวผม ผมถึงกับตั้งไว้เป็กฏเหล็กสำหรับตัวเองเลยทีเดียวว่า -ห้ามหลงรักนักท่องเที่ยวเด็ดขาด- เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะมีความเป็ไปได้ว่าคุณอาจจะได้เจอเธอครั้งนี้เป็ครั้งเดียวในชีวิตน่ะสิ! คุณคงนึกภาพออกว่ามันจะทรมานใจแค่ไหนที่คุณจะไม่มีโอกาสได้เจอคนที่คุณหลงรัก(แรกพบ)อีกแล้ว ไม่รู้ว่าเธอมาจากที่ไหน แล้วไม่รู้เมื่อไรเธอจะมาที่นี่อีก มาแล้วจะได้เจอกันอีกรึเปล่า โอกาสมันน้อยซะยิ่งกว่า 1% เสียอีก สำหรับผู้ชายหลายคนคงนึกว่ามันสนุกดีที่จะได้เจอผู้หญิงสวย ๆ ทีนี่ แต่สำหรับผมน่ะมันไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย
“ต้น เดี๋ยวออกไปซื้อของให้ป้าหน่อยนะ” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าว
“ได้ครับป้ามล” ผมตอบรับทันทีอย่างไม่อิดออด
คุณป้านฤมล หรือที่ผมชอบเรียกมาั้แ่สมัยเด็กว่าป้ามล คุณป้าเป็พี่สาวแท้ ๆ ของคุณพ่อผมที่ช่วยดูแลรีสอร์ทให้ สมัยก่อนคุณพ่อกับคุณแม่ผมทำธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ทควบคู่กันไป แต่หลังจากขายโรงแรมให้กับผู้เสนอซื้อ พ่อและแม่ของผมพวกท่านก็ย้ายไปอยู่กรุงเทพมหานครเพื่อทำธุรกิจเกี่ยวกับการนำเข้า-ส่งออก(และนั่นคือที่ที่ผมเกิด) นาน ๆ ครั้งครอบครัวผมก็จะกลับมาเยี่ยมคุณป้าที่เป็ผู้ดูแลรีสอร์ทบ้างเป็ครั้งคราว(แล้วก็ถือโอกาสพักผ่อนไปในตัว) แต่เมื่อไม่กี่ปีมานี้คุณลุงที่เป็สามีคุณป้าพึ่งเสียไป ลูกชายของคุณป้าที่เป็ลูกพี่ลูกน้องผมก็ไม่ค่อยชอบทำงานในรีสอร์ทเท่าไหร่ พี่แกถนัดงานทำเกี่ยวกับการเป็ไกด์พานักท่องเที่ยวตะลอนทั่วไทยมากกว่า ป้ามลก็เลยขาดคนช่วยมาเป็ปี ถึงแม้จะมีพนักงานประจำที่คอยช่วย แต่ก็ดูเหมือนจะยังไม่เพียงพอสำหรับงานนอกเวลาหลังพนักงานกลับ ก็เลยโทรศัพท์ไปบ่นเหนื่อยกับคุณพ่อบ่อย ๆ คุณพ่อผมสบช่องก็เลยยื่นข้อเสนอให้กับผมว่าอนุญาตการลาออกจากบริษัทที่กรุงเทพฯ ได้ แต่ต้องมาช่วยงานคุณป้าที่เกาะสมุยนี่ นั่นมันก็เลยเป็ที่มาที่ทำให้ผมได้มาอยู่ในเกาะ์แห่งนี้
“นี่รายการของที่ต้องซื้อ แล้วก็นี่กุญแจรถยนต์ ขับรถระวังด้วยนะต้น” คุณป้าพูดด้วยความเป็ห่วงพร้อมยื่นให้
“ของไม่เยอะนี่ครับ งั้นเดี๋ยวผมขับมอเตอร์ไซค์ไปแล้วกัน” ผมพูดหลังจากก้มมองรายกายซื้อที่คุณป้ายื่นให้
ผมเดินไปที่โรงจอดรถแล้วขับมอเตอร์ไซค์ออกมาจากรีสอร์ท การมาอยู่ที่นี่ทำให้ลักษณะการใช้ชีวิตของผมเปลี่ยนไปมาก จากเมื่อก่อนใส่แต่ของเเบรนด์เนม ขับรถหรู ๆ ทานอาหารแพง ๆ ให้สมกับมาดนักธุรกิจที่สังคมวาดไว้ แต่ตอนนี้กลับตรงกันข้ามแทบทุกอย่าง เพื่อน ๆ ในก๊วนผมถ้ามาเห็นผมใส่เสื้อผ้าแบบบ้าน ๆ แล้วขับมอเตอร์ไซค์สกูตเตอร์แบบนี้ คงขำกลิ้งฮากันกระจาย แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะต้องใส่ใจ เพราะการที่ได้มาอยู่ใกล้ชิดทะเลด้วยการขับรถมอเตอร์ไซค์รับลมไปตามถนนเลียบชายทะเลแบบนี้ มันทำให้ผมใจสงบ รู้สึกสบายใจ ถึงจะเศร้าไปบ้างเพราะมันชวนให้นึกถึงเื่ราวในอดีต แต่มันก็ทำให้ผมเป็ผู้ใหญ่เข้าใจชีวิตมากขึ้น
ผมเข้าไปซื้อของในห้างฯ เสร็จแล้วก็ขับรถจะกลับรีสอร์ท แต่นึกขึ้นได้ว่าลืมซื้อที่โกนหนวด ทีแรกก็ว่าจะปล่อยเลยตามเลยไว้ค่อยซื้อ แต่คิดไปคิดมาดูเหมือนหนวดเคราตอนนี้ก็ชักจะเริ่มยาวไปหน่อย เลยตัดสินใจแวะร้านสะดวกซื้อก่อนกลับ
ผมจอดรถหน้าร้านเสร็จก็สังเกตเห็นหญิงสาวสวมแว่นกันแดดและหมวกแก๊ปคนหนึ่งยืนอยู่ ดูเหมือนเธอกำลังก้มหน้าพยายามมองแผนที่อย่างละเอียด ผิวเธอขาวสดใสอมชมพู ผมสีดำขลับธรรมชาติของเธอมาพร้อมทรงผมผู้หญิงแบบประบ่า ผมเผลอคิดในใจว่าถ้าเธอไว้ผมยาวกว่านี้คงจะสวยขึ้นน่าดู กระเป๋าเป้ที่เธอสะพายอยู่ทำให้ผมรู้ทันทีว่าเธอคือนักท่องเที่ยว และด้วยลักษณะผิวที่ขาวโดดเด่นของเธอ ผมเดาว่าเธอต้องเป็นักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาจากจีน, เกาหลี ไม่ก็ไต้หวันชัวร์ ๆ ที่จริง ก็ใช่ว่าหญิงไทยจะผิวไม่ขาวหรอกนะ แต่พออยู่ที่นี่นาน ๆ ไป มองแค่แว้บเดียวก็รู้ความแตกต่างของประเทศถิ่นที่มาด้วยสีผิวทันที ผมคิดเรื่อยเปื่อยระหว่างมองเธอนานไปหน่อย จนเผลอเดินเฉี่ยวเข้ากับผู้หญิงอีกคนที่กำลังเปิดประตูออกมาจากร้านสะดวกซื้อ
“อ๊ะ ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวัง” ผมรีบขอโทษทันควัน
“ไม่เป็ไรค่ะ” เธอกล่าวตอบพร้อมกับยิ้มให้ ผู้หญิงคนนี้ไม่ถือสาอุบัติเหตุเพียงเล็กน้อย
หลังจากผมเข้าไปเลือกซื้อของในร้าน ผมก็แอบชำเลืองมองสาวหมวยผ่านกระจกใสหน้าร้านบ้างเป็ระยะ ๆ เธอยังคงง่วนอยู่กับการดูแผนที่แล้วหันไปหันมาเหมือนกับยังไม่มีจุดหมายปลายทางที่จะไป ั้แ่มาอยู่ที่นี่ก็หาได้ไม่บ่อยนักที่ผมจะเจอผู้หญิงที่ทำให้ผมสนใจได้ขนาดนี้ แต่ขณะที่ผมกำลังไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ จู่ ๆ ความรู้สึกที่ผมได้เคยััจากการผิดหวังเมื่อ 1 ปีที่แล้วก็ผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ผมไม่้าจะเจอกับมันอีก เมื่อผมได้สติผมก็นึกขึ้นได้ถึงกฏเหล็กของตัวผมที่บอกว่าห้ามหลงรักนักท่องเที่ยวเด็ดขาด คิดได้ดังนั้นผมก็เลยตัดใจถือถุงใส่ของรีบเดินออกจากร้านสะดวกซื้อเพื่อมุ่งกลับรีสอร์ททันที เมื่อกลับถึงที่พักมันก็จะเป็แค่อีกวันที่ผ่านไป ไม่นานผมก็จะลืมสาวจีนคนนี้ได้เอง
“นี่ยู (You)” เสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อม ๆ กับที่ผมรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนตบบ่าเบา ๆ
“รบกวนถามอะไรหน่อยสิ” สาวจีนคนนี้นี่เองที่กำลังพูดกับผม เธอเข้ามาทักขณะที่ผมกำลังสตาร์ทรถเพื่อจะรีบกลับบ้าน พอมองใกล้ ๆ ถึงได้เห็นว่าเธอสวยน่ารักกว่าที่คิด ดวงตานั้นกลมโตแถมตาขาวของเธอก็ใสปิ๊งเลย เป็ดวงตาที่โดดเด่นมากเมื่อมองตรง ๆ
“ครับ มีอะไรให้ช่วยเหรอ?” ผมถามเธอพร้อมกับนึกในใจว่าสาวจีนสมัยนี้พูดไทยได้ด้วยรึเนี่ย ถึงจะเพี้ยนนิด ๆ แต่ก็ถือว่าชัดมาก แทบไม่ต่างจากคนไทย
“โรงแรมตามทางที่ผ่านมาห้องเต็มหมดเลย พอจะมีที่ไหนมีห้องว่างแนะนำบ้างมั้ยคะ?” เธอถามผม ผมรู้ได้ทันทีว่าเป็นักท่องเที่ยวขาจรที่ไม่ได้จองโรงแรมไว้ล่วงหน้า มาแนวค่ำไหนนอนนั่น ่นี้เป็ฤดูการท่องเที่ยว ไม่แปลกที่ห้องจะเต็มหมดถ้าไม่จองก่อน
“รอเดี๋ยวนะ” ผมตอบเธอพร้อมยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรกลับไปหาป้ามล ถามดูว่ารีสอร์ทเรายังเหลือห้องว่างรึเปล่า เมื่อได้คำตอบแล้ว ผมก็เอามือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบนามบัตรของรีสอร์ทขึ้นมาแล้วยื่นให้เธอ มันเป็สิ่งที่ผมพกไว้ประจำก็เผื่อไว้สำหรับสถานการณ์ประมาณนี้แหละ
“ผมทำงานอยู่ที่นี่ รีสอร์ทของเรามีห้องว่างอยู่ 2-3 ห้อง คุณสนใจจะไปพักกับเราไหม”
สาวจีนรับนามบัตรจากผมไปแล้วก็อ่านรายละเอียดในนั้น เธอเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้ตอบอะไร แต่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับผมแทน ก็ถือเป็อันว่าเธอตอบตกลง :)
8K
![7 วัน ขอฉันได้ฝัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667485929_15944624.webp)
