ตอนที่ 7 ไวน์เป็เหตุ
“ให้ฉันได้เป็ข้อยกเว้นของเธอได้มั้ย
แม้จะไม่ตรงร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างเธอวาดไว้
แค่เธอได้ลองมองจะเห็นความจริงที่ฉันเป็
Coz no matter whenโอฉันนั้นรักเธอไม่เคยเว้น
โอฉันจะรักเธอไม่เคยเว้นไม่เคยเว้นโอฉันจะรักเธอไม่เคยเว้น
เลยอยากขอ โปรดเธอรอก่อน ให้เธอได้ให้โอกาสกันสักครั้ง
และอยากขอ โปรดอย่าพึ่งไป รับรองจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง”
ร่างสูงร้องเพลงให้คนข้างๆฟังจ้องมองตาหวานเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หลังจากคนตัวเล็กบอกว่าอยากฟังเขาร้องเพลงเขาร้องเพลงนี้เพราะชอบความหมายเหมาะที่จะร้องให้เธอฟังใบหน้าห่างกันแค่เซี่ยวลมหายใจร่างสูงร้องไปยิ้มไป เขาชอบนะเวลาพี่เค้ากลายเป็ลูกแมวขี้อ้อน
จุ๊บ.. “รางวัลสำหรับคนเก่งค่ะ” เ้าลูกแมวจุ๊บปากอิ่มไปทีหนึ่งแล้วกลับมานั่งตามเดิม ถ้าไม่ติดว่ามีเพื่อนนั่งอยู่ คนพี่ต้องถูกทำโทษแน่ศรแอบถ่ายคลิปไว้ได้ตอนฉากสวีทของสองคนไม่สนใจเพื่อนดีนักยัยคุณหนูต้องเจอกันหน่อยศรคิดอย่างเข็นเขี้ยว
หลังจากไวน์หมดไปสองขวดแล้วทุกคนเริ่มเมายกเว้นร่างสูงยังไม่เมาศรกับลูกน้ำตกลงจะนอนที่คอนโดเพื่อนเพราะกลับไม่ไหว โดยนอนอีกห้องคอนโดของพราวค่อนข้างกว้าง มีห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องนอนสองห้องมีห้องใหญ่หนึ่งส่วนอีกห้องขนาดจะเล็กกว่า ห้องที่ว่างส่วนใหญ่ก็จะเป็เพื่อนของเธอมาใช้บริการสองสาวเข้าห้องนอนเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่เธอกับเด็กโตของเธอ
คนน้องพาเธอมาส่งที่ห้องนอนเดินเองคงลำบากน่าดู พอเข้าห้องเขาบอกให้เธอไปเปลี่ยนชุดจะได้นอนสบายๆแต่คนพี่กลับงอแงไม่อยากเปลี่ยน ยังกอดคนน้องที่พาเธอนั่งลงที่ปลายเตียง
“พี่พราวไปเปลี่ยนชุดนอนไหมคะจะได้สบายตัว”
“ไม่เอา” เสียงลากยาวของคนตัวเล็กทำให้คนน้องนึกเอ็นดูลูกแมวขี้อ้อน
“หรือจะให้เปลี่ยนให้เลือกเอานะคะ”
“ได้หรอ”
“เห้อ ทำไมเมาแล้วขี้อ้อนจังหื้ม”
“ไม่เมาก็อ้อนได้นะ อยากให้อ้อนมั้ยคะ”
ร่างสูงพยักหน้ายิ้มๆเขาชอบมากจริงสองคนนี้ชอบสกินชิพด้วยกันทั้งคู่ แค่ยังให้เกียรติร่างเล็กอยู่ถ้าเราสองคนใจตรงกันมากขึ้น กล้าทำในสิ่งที่รู้สึกมากขึ้นโดยไม่ต้องแคร์เื่สถานะ เพราะสองคนเท่านั้นที่รู้ดีแค่ทำตามความรู้สึกยอมรับกับปัจจุบันที่เกิดขึ้น เราก็จะมีความสุข
“อยากสิคะ ใครจะไม่ชอบลูกแมวขี้อ้อนกัน”
“ไปเปลี่ยนชุดได้ยังคะ คุณใหญ่จะได้กลับ”
“ถ้าเปลี่ยนชุดแล้วไม่กลับได้ไหมอ่ะ”
“ทำไมต้องมีข้อต่อลองตลอดเลย หื้ม”
“แล้วได้มั้ยค้าบ”
“ถ้าค้างด้วยใหญ่ไม่รับรองความปลอดภัยนะคะ” ร่างบางยิ้มมองหน้าอย่างท้าทายว่าไม่กลัวทั้งยังยื่นหน้าเข้าใกล้เขาอีกด้วยจนคนน้องหายใจติดขัด
“นอนที่นี่แหละ ดึกแล้วมันอันตราย พราวเป็ห่วงไม่อยากให้ขับรถ..นะคะ”คนตัวเล็กพูดทั้งจ้องหน้าให้รู้ว่าเธอเป็ห่วงจริงๆไม่ใช่แค่อยากอ้อน เธอจึงงัดหมัดเด็ดเพื่อให้คนตัวสูงค้างกับเธอสรรพนามที่ใช้เรียกเขาเปลี่ยนไปทำให้ร่างสูงรู้สึกดีมาก มันน่ารัก น่าเอ็นดูไปหมด
“โอเคค่ะ แต่ใหญ่ไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนนะคะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ น่าจะมีเสื้อตัวใหญ่ในตู้ พราวดูให้”
ร่างสูงขอตัวไปอาบน้ำก่อนเพราะยังอยู่ในชุดเดิมั้แ่เช้ารู้สึกอยากอาบน้ำเป็พิเศษ ออกจากห้องน้ำมาในชุดเสื้อกีฬาทีมดังในลีคอังกฤษแล้วไม่เคยรู้มาก่อนว่าพี่พราวจะชอบกีฬาฟุตบอลชุดนี้มันของแท้เลยแสดงว่าแฟนพันธุ์แท้ คนตัวสูงอยู่ในความคิดตัวเองสักพัก
“อาบน้ำเสร็จแล้วหรอคะ” เขาหันมองตามเสียง อึกเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คนพี่ในชุดนอนสาวเดี่ยวสีดำยาวไม่ถึงเข่ากำลังเดินมาทางเขายืนอยู่
“ส เสร็จแล้วค่ะ”
“ไปที่เตียงกันค่ะ”
“ใจง่ายไปมั้ยเรา ผู้หญิงชวนขึ้นเตียงไม่ปฏิเสธเลย”
“แซวตัวเองก็ได้หรอ” ร่างสูงพยักหน้าขำๆ
“วันนี้เป็ไงคะ อาหารอร่อย ถูกปากมั้ย”
“อร่อยค่ะ เก่งมากเลย พราวชอบมาก วันหลังทำให้พราวกินอีกได้มั้ยคะ”
“ตัวจะลอยแล้ว แทนตัวเองแบบนี้น่ารักดี คุณใหญ่ชอบพูดแบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหมคะ”
“ได้สิคะ ถ้าพูดตลอดไปแล้วมีรางวัลให้รึป่าว” ถึงร่างบางจะเมาแต่ก็
รู้ว่าตัวเองทำอะไรเพราะคนเมาไม่ใช่จะจำอะไรไม่ได้แค่ควบคุมตัวเองได้น้อยลง อยากพูดอะไรก็พูดแต่ก็จำได้หมดว่าตัวเองพูดอะไรไปตอนนี้เธอกลายเป็ลูกแมวขี้อ้อนไปแล้ว
จุ๊บ “ไม่เอาแค่นี้”
จุ๊บ “หือ” จุ๊บ
“หน้าผากด้วย” จุ๊บ
สองร่างมองตากันหวานฉ่ำใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจ แขนสองข้างโอบคอคนน้อง
“เมาแล้วอ้อนเป็ลูกแมวแบบนี้ตลอดเลยรึป่าวคะ หื้ม”
“ไม่ใช่ลูกแมว แม่เสือต่างหาก” มือข้างหนึ่งลดลงมาลูบแก้มเบาๆไล่ลงมาลำคอ หยุดอยู่ที่หน้าอก ร่างสูงหายใจติดขัด จับมือซนของอีกคนไว้ร่างบางยิ้มตาหยีให้เขาแล้วจู่โจม ปากอวบอิ่มน่ากินของอีกคนตอนนี้เขาไม่ทนอีกต่อไปแล้ว ถ้าแม่คุณจะยั่วขนาดปลุกั์ให้ตื่นได้เขาต้องทำให้เธอได้รับบทเรียนพลิกตัวค่อมร่างบาง “อืม อืม จ๊วบ จ๊วบ” เสียงอารมณ์คลอเคล้ากับเสียงจูบดังลั่นห้อง ทำให้ร่างบางหายใจไม่ทันทุบไหล่เขาเบาๆ เป็สัญญาณให้รู้ว่าเธอขาดอากาศ
“ไหวไหมคะลูกแมว” ร่างสูงค่อยถอนจูบออกอย่างเสียดายปล่อยให้ร่างเล็กโกยอากาศเข้าปอดให้เต็มที่ใบหน้าแสนสวยของเขาเคลื่อนมางับหูได้ยินเสียงหายใจของคนตัวเล็กแรงขึ้นเขาเล่นกับหูอยู่นานจนพอใจ จูบซอกไซ้ลงมาตามใบหน้าลำคอเสียงครางเริ่มดังขึ้นเรื่อยเขายิ้มอย่างพอใจสองมือปลดสายเสื้อจากไหล่อย่างใจเย็นปากยังคงไม่ห่างจากร่างกายของเธอ งับอกที่แข็งเป็ไตผ่านผ้าบางมือข้างหนึ่งนวดเต้าสวยอีกข้างอย่างอ่อนโยนแต่แฝงด้วยความหนักแน่
“คอก ฟิ่ว คอกฟิ่ว” ร่างสูงถึงกับขมวดคิ้วก่อนจะเงยหน้าจากหน้าอกขึ้นมอง มือบางตบหน้าผากตัวเองเสียงดัง “แป๊ะ แป๊ะ” ได้แต่ขำเบาๆ ก่อนจะนอนลงข้างร่างบางเธอทำแบบนี้กับเขาได้ยังไงกันอยากเอาเท้าก่ายหน้าผากให้รู้แล้วรู้รอด
*****
พราวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการมึนหัวเ้าตัวค่อยๆ หรี่ตาปรับสภาพสายตาได้ยินเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเบาๆเงยหน้าขึ้นมองหน้าคนน้องที่นอนกอดก่ายเ้าตัวอยู่ในตอนนี้ขนาดนอนยังน่ารักคนอะไรนอนยังอมยิ้ม นึกถึงเื่ตอนเมื่อคืนที่ผ่านมายังเขินอยู่เลยจำได้ว่าเราสองคนจูบกันแล้วเธอก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
“แอบมองคนอื่นตอนหลับแบบนี้ก็ได้หรอคะ” คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก็เขาพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตาเลยด้วยซ้ำมุดอกกว้างของสูงซ่อนความเขินอายที่ถูกจับได้
“ไหนเงยหน้าขึ้นมามองหน้ากันก่อนสิคะ ไม่เห็นต้องเขินเลยเมื่อคืนยังน่าเขินกว่าอีกนะคะ โอ๊ย” โดยหยิกเข้าที่ไหล่กว้างไปทีหนึ่ง
“ก็ตอนนั้นพี่เมานี่คะ เลยทำกล้าทำอะไรแบบนั้นไป”
“ไม่เมาก็ทำได้ค่ะ มันเป็เื่ธรรมชาติของมนุษย์ แค่เราไว้ใจกันมากพอ
ยอมรับความจริงยอมรับความรู้สึกของตัวเองก็ปล่อยให้เป็เื่ธรรมชาติแค่นั้นค่ะ”
“แล้วนี่พี่พราวปวดหัวมั้ยคะ..”
“พราว คะ เรียกพราวเฉยๆ” ร่างบางบอกคนที่นอนกอดเธอเสียงเบา
“โอเค แล้วพราวปวดหัวมั้ยคะ”
“ยังมึนหัวอยู่ค่ะสงสัยยังแฮงอยู่ไม่รู้ว่าสองคนนั้นเป็ไงบ้าง”
“งั้นเดี๋ยวใหญ่ไปทำข้าวต้มร้อนๆ แก้แฮ้งให้ดีกว่าพราวก็ไปอาบน้ำจะได้สดชื่น เสร็จแล้วจะได้มาทานข้าวกัน”
“ครับ คุณเชฟ ปล่อยพราวได้แล้วกอดทั้งคืนแล้ว”
“อ้าว มือได้รักดี ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย” ร่างสูงหัวเราะพอใจยังมีอย่างที่ไหนไปโทษมือตัวเองอีกทั้งที่ตัวเองเป็คนกอดเธอเอาไว้ร่างบางได้แต่มองค้อนแล้วลุกไปอาบน้ำ
*****
“หอมจังเลยค่ะ คุณใหญ่”
“อ้าวพี่ลูกน้ำตื่นแล้วหรอคะ พอดีเลยใหญ่กำลังทำข้าวต้มกุ้งร้อนๆแก้แฮ้งนั่งรอเลยค่ะ”
“ทำไมคุณใหญ่ได้ใส่เสื้อพี่..” ศรกำลังพูดต่อแต่โดยพราวแทรกก่อน
“เสื้อพี่ชายพราว ยังไม่เอากลับนะเลยให้คุณใหญ่ใส่นอนไปก่อนก็พราวไม่มีเสื้อตัวใหญ่ให้น้องใส่นอนได้นี้ พอดีมีชุดนี้ในตู้แค่นั้นเอง” ร่างสูงขมวดคิ้วหันมองสาวๆ คุยกันอดแปลกใจไม่ได้ทำไมต้องอธิบายให้มันยืดยาวขนาดนั้นก็แค่เสื้อพี่ชายใส่นอนวันเดียวเดี๋ยวเขาซักมาคืนให้
“ข้าวต้มกุ้งร้อนแก้แฮ้งมาแล้วค่ะสาวๆ”
“ขอบคุณนะคะหอม น่ากินจัง”
ลูกน้ำกับศรหลังจากข้าวต้มวางตรงหน้าแล้วไม่พูดไม่จากับใครทั้งนั้นเพราะหิวมากยังมึนหัวไม่หายต้องกินอะไรร้อนๆ จะได้ดีขึ้นก้มหน้าก้มตากินไม่เห็นเจื้อยแจ้วเหมือนตอนก่อนหน้านี้
“แล้ววันนี้พี่พราว ไปไหนมั้ย”
“วันนี้ขอนอนพักยาวๆค่ะวันหยุดต้องชาร์จแบตตัวเองให้คุ้ม”
“พี่ลูกน้ำพี่ศรคะ กินบ้างก็ได้นะคะ ไม่ต้องพูดมากก็ได้” ศรเงยหน้าจากถ้วยข้าวต้มทันที่ที่โดยแซว
“ก็มันอร่อยนี่คะคุณน้อง อยากห่อคุณใหญ่กลับบ้านด้วยเลยได้มั้ย”
“แกดูหน้าพราวก่อนค่ะเพื่อน ดูสิยิ้มเย็นะเืน่ากลัวมาก”
“กินข้าวไปค่ะ คุณเพื่อนทั้งสองเลิกแซวเค้าได้แล้ว”
หลังจากทานข้าวเสร็จร่างสูงก็ขอตัวกลับก่อนปล่อยให้สาวๆพักผ่อนต่อเพราะตอนบ่ายเขามีติวหนังสือกับเพื่อนเป้าหมายของเขาคือต้องสอบเข้ามหาลัยชื่อดังและเป็ที่เดียวกันกับร่างบางเรียนอยู่แค่คิดว่าจะได้เรียนที่เดียวกันกับพี่พราวก็มีความสุขแล้ว
2K
