ที่ถังโม่โฉวเงียบอยู่นั้นเพราะ... เขาหัวใจเต้นแรง หัวใจของถังโม่โฉวเต้นแรงเพราะอี้เฟย!
“25,000,000 หยวน”
“ ! ” ถึงแม้ว่าอี้เฟยจะไม่ได้อุทานหรือแสดงออกทางสีหน้าอะไร แต่ภายในใจของเขานั้นก็รู้สึกใไม่น้อยเหมือนกันที่ภาพวาดแก้เบื่อของเขาจะมีราคาสูงถึงยี่สิบห้าล้านหยวนไม่ใช่สามพันหยวนอย่างที่คิดก่อนหน้านี้ และก็ไม่ใช่หนึ่งแสนหยวนอย่างที่จงิคิดไว้ด้วย
ยี่สิบห้าล้านหยวน น่าใมากกับราคานี้... อี้เฟยมองชำเลืองภาพวาดนกยูงคู่ในมือของถังโม่โฉว นั่นข้าแค่วาดแก้เบื่อเองนะ ภาพก็ไม่ได้สวยขนาดนั้นเท่าตอนที่ตั้งใจเลยด้วยซ้ำ
อืม ถ้าเขาตั้งใจวาดภาพสักภาพละก็ไม่แน่ว่า... อาจจะหาเงินได้ไม่น้อยเลยกระมัง
“อ่าว่าแล้วเชียว! เสี่ยวเฟยเห็นทีว่าพวกเรานั้นน่ะจะมีตาหามีแววไม่จริงๆ”
จงิกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ หัวเราะขำให้กับความมีตาหามีแววไม่ของตนเองและอี้เฟย ที่ก่อนหน้านี้ทั้งเขาและอี้เฟยคิดราคาของภาพๆนี้ ราคาที่จงิคิดไว้คือมากกว่าหนึ่งแสนหยวนแน่นอน พอเทียบราคาที่ถังโม่โฉวว่านั้น ราคาที่เขาคิดซึ่งต่างจากความเป็จริงมากกว่าร้อยๆเท่าเลยทีเดียว
เขานี่มันช่างมีตาหามีแววไม่จริงๆเลย เสียชื่อคุณชายใหญ่ตระกูลจงยิ่งนัก หากว่าท่านปู่รู้เื่นี้ละก็คุณสมบัติของเขาอาจจะด่างพร้อยได้แน่ เห็นทีว่าเขาจะยังเรียนรู้เกี่ยวกับศิลป์ไม่พอ... ต้องตั้งใจเรียนรู้ให้มากกว่านี้เสียแล้ว!
“แหะๆ...” อี้เฟยได้แต่ยิ้มแห้งๆอย่างสง่างามให้จงิ เขาเองเพิ่งจะมาอยู่ในยุคปัจจุบันได้แค่สามวันเท่านั้น จะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าซื้อขายราคาอะไรกันอย่างไร
แล้วทำไมภาพที่วาดแก้เบื่อนี้ของเขาถึงมีราคาถึงยี่สิบห้าล้านได้ เขาก็ไม่รู้ด้วย?
ส่วนในความคิดอีกหนึ่งของท่านอ๋อง... ก็อี้อ๋องอย่างเขาไม่เคยขายงานศิลป์เลี้ยงชีพนี่นาแล้วจะไปรู้ได้อย่างไรว่าราคาเท่าไหร่?!
อีกอย่างในยุคสมัยอดีตอี้อ๋องน่ะแต่ละภาพที่เขาวาดขึ้น แค่เขาอี้อ๋องเป็คนวาดเสด็จพี่ฮ่องเต้คนที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้าก็รีบส่งของล้ำค่าควรเมืองมากำนัลเขาไว้ก่อนแล้วกระมังเพื่อขอจับจองรูปที่เขาวาด
เฮ้อ ข้าคิดถึงเสด็จพี่อีกแล้วสิน่า…
“ดูสิ ดีนะที่เรานำภาพวาดมาประเมินราคาก่อน ไม่อย่างนั้นกลายเป็ว่าฉันเอาเปรียบนายมากแน่ๆ”
“ตอนนี้เราก็มาแล้วนี่ครับ”
“ใช่ เรามาแล้ว... ยังไงก็ขอบคุณรุ่นพี่นะครับที่หาเวลาว่างให้” จงิพูดกับอี้เฟย ก่อนที่จะหันไปกล่าวขอบคุณถังโม่โฉว
เดิมทีวันนี้เป็วันหยุดของถังแกลเลอรีแล้วก็เป็วันหยุดพักผ่อนของรุ่นพี่ถังด้วย คนที่งานรัดตัวมากจนแทบจะหาเวลาพักผ่อนไม่ได้ เมื่อมีวันหยุดพักผ่อนย่อมต้องมีค่ามากแต่อีกฝ่ายก็ยังตอบรับนัดของเขา จงิจึงรู้สึกขอบคุณจากใจจริงเป็อย่างมาก
ถังโม่โฉวเป็คนดีอย่างที่ท่านปู่ของเขากล่าวไว้จริงๆ
“อืม ไม่เป็ไร... ส่วนเื่การประเมินราคาก็ราคานี้ล่ะ 25,000,000 หยวน” ถังโม่โฉวพูดพลางดึงสายตาของตัวเองกลับมาจากร่างของอี้เฟย และให้ความสนใจที่เื่ที่คุยอยู่ต่อ
ภาพวาดภาพนี้ดีเลิศ ดีมาก ดีทุกอย่างเลยั้แ่ฝีมือการวาดของจิตรกร และวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในการวาด ไม่มีข้อกังขาในราคามากกว่ายี่สิบล้านหยวนนี้จริงๆ... ถ้าเป็เขาๆยอมจ่าย ยอมที่จะจ่ายเพื่อให้ได้เป็เ้าของภาพวาดภาพนี้แน่นอน
“จงิแล้วตกลงนายจะซื้อหรือเปล่า... ถ้าไม่ ฉันจะขอซื้อเอง” ถังโม่โฉวถามอย่างตรงไปตรงมา บ่งบอกความ้าของเขาชัดเจน
ในส่วนตัวของจงินั้นเขาไม่ได้ใและไม่ได้มีปัญหากับจำนวนราคาที่ถังโม่โฉวว่ามาเลย เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าฝีมือของอี้เฟยนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ ราคาย่อมต้องสูงกว่าที่คิดอยู่แล้วเพื่อให้สมน้ำสมเนื้อดังกล่าว
อีกอย่างยิ่งถ้าถังโม่โฉวเป็คนประเมินราคาภาพวาดแล้วให้ราคาสูงถึงเพียงนี้ เขาก็ยิ่งไม่อาจจะปล่อยภาพวาดนี้ให้หลุดมือออกไปได้แน่นอน เพราะนั่นแปลว่าเขาได้พบกับงานศิลป์ที่ล้ำค่าจริงๆเข้าให้แล้ว!
หึๆ เขาจงิจะเก็บงานศิลป์ล้ำค่าเพื่อเป็มรดกตกทอดลูกหลานของตระกูลจงต่อไป ผ่านไปสิบหรือยี่สิบหรือห้าสิบปีร้อยปีภาพนี้อาจมีราคามากกว่าร้อยล้านหยวนก็เป็ได้ วันนั้นใครจะรู้เล่า.....
“ฮ่าๆฮ่า ทำไมรุ่นพี่ถึงถามผมแบบนั้นล่ะ พี่ก็รู้ว่าเื่เงินผมไม่มีปัญหาหรอก”
“อย่างงั้นรึ... เห็นทีว่าฉันจะมาช้าไปแล้ว” ถังโม่โฉวพูดพร้อมพยักหน้า ใบหน้าอ่อนละมุนของเขาฉายแววความเสียดายไม่น้อย แต่จะพูดอะไรมากไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี เพราะเขารู้ดีว่าจงิคงไม่ปล่อยให้ภาพล้ำค่านี้หลุดมือไปได้หรอก และหากเป็เขาๆก็ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือเช่นกัน
“ฝีมือการวาดภาพของอี้เฟยยอดเยี่ยมจริงๆ”
ถังโม่โฉวหันมายิ้มให้อี้เฟยและกล่าวชมจากใจจริง ดวงตาของเขาเจือไปด้วยความอบอุ่นแต่ใครจะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่...
อี้เฟยคิดว่า... ไม่ว่าจะยุคไหนในยุคปัจจุบันหรือยุคสมัยอดีตอี้อ๋อง เขาก็รู้สึกไม่ชอบใจไม่ถูกจริตกับเ้าสุภาพชนแต่เปลือกอย่างสกุลถังจริงๆ
“ขอบคุณที่ชมครับรุ่นพี่ ได้รับคำชมจากรุ่นพี่แล้วผมค่อยรู้สึกมั่นใจในฝีมือของตัวเองมากขึ้นอีกหน่อย... แต่ก็ ‘ยังต้องพัฒนาฝีมือตัวเองอีกมาก’ ครับ”
อี้เฟยยิ้มรับอย่างสุภาพท่าทางยังคงสง่างาม ก่อนจะเอ่ยขอบคุณอย่างถ่อมตัว สุดท้ายไม่ลืมเอ่ยประโยคเดียวกับเ้าคนสกุลถังเป็การตบท้ายอย่างสวยๆ
ส่วนภายในใจของท่านอ๋องนั้น... ถังโม่โฉว คนสกุลถัง! อ๋องอย่างข้าน่ะเจอบรรพบุรุษของเ้าและซัดเรียบในราชสำนักมาแล้วตั้งกี่คน สกุลถังเ้าล้วนแต่กลัวเกรงอ๋องอย่างข้าทั้งนั้น! เ้าน่ะมันช่างเด็กน้อยนัก ไม่ต้องมาทำเป็มองข้าด้วยสายตาอ่านไม่ออกหรอก ข้ารู้!
“เสี่ยวเฟยนายก็ถ่อมตัวมากไปแล้ว ฝีมือของนายดีจริงๆนะ... สมแล้วกับที่เป็ลูกศิษย์ของลุงเหยียน”
“ฮื้ม?” ถังโม่โฉวเลิกคิ้วสงสัย เมื่อได้ยินคำว่า ‘ลูกศิษย์’ จึงได้รู้สึกสนใจนัก อี้เฟยอายุยังน้อยแต่มีฝีมือมาก เขาก็พลันอยากรู้ขึ้นมาว่าใครกันที่เป็อาจารย์สอนสั่งเด็กหนุ่มมา
“อ้าว ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้บอกรุ่นพี่เหรอครับ... ว่าเสี่ยวเฟยน่ะเป็ลูกบุญธรรมแล้วก็ลูกศิษย์ของอาจารย์ซ่งเหยียน”
“ไม่ นายไม่ได้บอก”
“งั้นผมบอกแล้วนะครับ”
ได้ยินแล้วถังโม่โฉวก็ไม่มองจงิ เขาหันมาสนใจพูดกับอี้เฟยต่อ... คนๆน่าสนใจ
“อาจารย์ซ่งเหยียนนี่เอง งั้นก็ไม่แปลกเลยที่ฝีมือการวาดของอี้เฟยจะเก่งดีเยี่ยมถึงเพียงนี้... ฉันเองก็เคยขอคำชี้แนะจากท่านเหมือนกันนะ ได้รับคำชี้แนะดีๆมาเยอะเลย”
“ครับ ผมเองก็ได้รับการสั่งสอนมาเยอะมากเลยเหมือนกัน”
ใช่... ได้รับการสั่งสอนมาเยอะมากกับเหล่าราชครูในวังหลวงน่ะ... เพราะถ้าไม่ตั้งใจเรียน เขาก็อาจจะโดนขุนนางจิ้งจอกเฒ่ากับพวกพระสนมพวกนั้นเล่นเล่ห์เป่าหูให้เสด็จพ่อไล่ตะเพิดเขาออกจากวังหลวงไปเลี้ยงดูอยู่นอกวังเหมือนอดีตน้องชายร่วมบิดาของเขาคนหนึ่งนั้นแล้วกระมัง
ถังโม่โฉวมองอี้เฟยที่กำลังยกยิ้มบางๆ ใบหน้ายังคงดังเดิมไม่มีความเศร้าโศกมาก พอพูดแล้วก็อดนึกไปถึงอาจารย์ซ่งเหยียนท่านนั้นไม่ได้... จากไปเร็วเกินไป “น่าเสียดาย”
“น่าเสียดายมากๆ วงการศิลป์ของเราจึงได้ขาดอาจารย์ผู้มีความสามารถไปคนหนึ่งเลย”
“ใช่ครับ น่าเสียดาย” เสียดายอะไรเหรอ... อี้เฟยก็ไม่รู้ว่าเสียดายอะไรแต่ก็ตอบๆรับไปเท่านั้นแหละ
อี้อ๋องอย่างเขามีชีวิตอยู่ยืนยาว สร้างคุณงามความดีมาก็มากมาย ได้ปฏิบัติตามสิ่งที่คิดหวังแล้วทั้งสิ้น ทุก่เวลาทุกวินาทีตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ล้วนใช้อย่างมีคุณค่า เขาจะมีอะไรให้เสียดายในภายหลังอีกกัน
หึๆ แต่คิดไปแล้วตลอดชีวิตทุกชาติที่ผ่านของเขานี่ล้วนใช้อย่างคุ้มค่ากับการได้เกิดจริงๆเลย
แต่ระหว่างที่เขากำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น ก็พบเข้ากับคำถามของถังโม่โฉวที่ช่างสมกับที่เป็คนสกุลถังนัก!
“อี้เฟยเก่งจริงๆนั่นแหละ น่าเสียดายที่ฉันไม่วาสนาได้เป็เ้าของภาพวาดนี้... ว่าแต่ภาพๆนี้เสี่ยวเฟยวาดเองจริงๆหรือ”
“เอ๋ ทำไมพี่ถึงถามแบบนี้ล่ะ!” พอถังโม่โฉวเอ่ยถามจบ อี้เฟยยังไม่ทันได้ตอบอะไร จงิก็เป็คนที่เอ่ยโพล่งขึ้นมาก่อนคนอื่นเลย เขามองถังโม่โฉวด้วยสายตาอ่านไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่หายวับไป เหลือเพียงความธรรมดา
คำถามเช่นนี้อย่างไรก็ไม่ควรถามไม่ใช่รึ
“อ่าขอโทษทีนะ ฉันเสียมารยาทกับนายซะแล้ว”
“ไม่เป็ไรครับ”
อี้เฟยเพียงพยักหน้ายิ้มรับ ทว่ากลับเค้นยิ้มเย็นภายในใจของตน มองคนสกุลถังที่กำลังปั้นสีหน้าขอโทษตนอยู่... ทั้งหมดทั้งมวลที่ชวนเขาคุยมาั้แ่ต้นเื่ของซ่งเหยียน เื่การจากไปอันรวดเร็วของซ่งเหยียน กลับมาชื่นชมเขาต่อ สุดท้ายก็เพราะคำถามนี้สินะ
อืม จากนั้นก็ขอโทษแล้วก็ยังรอฟังคำตอบของคำถามนั้นอย่างใจจดใจจ่อสินะ... คนสกุลถังก็เป็เช่นนี้ล่ะ
เอาเถอะ อย่างน้อยก็ดูดีมีชั้นเชิงนะน่ะ จะตอบคำถามให้ก็แล้วกัน
“หากจะกล่าวถึงเื่ฝีมือผมคงสู้คุณพ่อไม่ได้หรอกครับ ภาพนี้ผมเป็คนวาดเองจริงๆ... ทำไมเหรอครับ”
“เปล่าไม่มีอะไรหรอก ฉันไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีนะ และไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อว่าเป็ฝีมือของนายด้วย... แค่รู้สึกทึ่งมากเฉยๆ”
“ฮื้ม?” อี้เฟยและจงิสงสัยต่างพากันเงียบอย่างตั้งใจฟังถังโม่โฉวพูด... อืม อี้เฟยก็ตั้งใจฟังไปอย่างเนียนๆด้วยเช่นกัน อ่า ก็เขาไม่รู้นี่นาว่ามันน่าทึ่งอะไร ก็ภาพวาดยามเบื่อเท่านั้นเอง
มันมีอะไรให้น่าทึ่งนี่อยากรู้?!
“งั้นฉันจะขออธิบายคร่าวๆนะ... ‘ผักจะสวยไม่เพียงแค่เพราะดินดี แต่การบำรุงก็ต้องดีด้วย’ เื่เทคนิคฝีมือการวาดของอี้เฟยยอดเยี่ยมอยู่แล้วละเราคงไม่ต้องพูดถึง
แต่ที่ทำให้ฉันทึ่งก็คือ กระดาษที่ใช้ พู่กันที่ใช้วาด สีที่ใช้ วัสดุสีหรือการผสมสีต่างๆ สิ่งเหล่านี้เป็อีกองค์ประกอบที่สำคัญ”
“เมื่อฉันประเมินตรวจสอบดูแล้ว... กระดาษที่ใช้ดีมาก ไม่คล้ายไม่เหมือนกับกระดาษในปัจจุบันนี้เลย เหมือนกระดาษชั้นดีของยุคสมัยเก่าก่อนที่ทำจากผ้าไหมบดผสมกับเปลือกไม้ ที่หากว่าในสมัยปัจจุบันนี้ใครมีก็มักจะเก็บไว้เป็อย่างดีหรือส่งสืบทอดให้ลูกหลานเอาไว้มากกว่าจะเอามาวาดภาพนี้อีก สมัยเก่าก่อนผ้าไหมแพงมากเลยนะยิ่งผ้าไหมชั้นดียิ่งแพง
พู่กันที่ใช้วาด เส้นขนพู่กันเป็ของชั้นดี มีความอ่อนนุ่มและยืดหยุ่น ไม่ดูดซับสีมาก มีความอุ้มน้ำพอดีสำหรับการระบายลงกระดาษ มีปลายเรียวแหลมที่เหมาะสมสามารถกำหนดขนาดของเส้นที่เขียนวาดได้ดั่งใจปรารถนา พู่กันนี้อาจจะเป็พู่กันเส้นขนสุนัขจิ้งจอกที่ผ่านวิธีการสร้างอย่างพิถีพิถันทีละขั้นตอนอย่างยากสุดๆไปเลยก็ได้กระมัง แบบในยุคสมัยเก่าก่อนนั้นน่ะนะ
การผสมสี ผู้ที่ลงมือผสมคงจะมีฝีมือและมีความรู้มากทีเดียว แต่วัสดุสีดูไม่คล้ายไม่เหมือนกับสีในสมัยปัจจุบันเลย
น้ำหมึกและสี เป็น้ำหมึกผสมกับน้ำ ทั้งน้ำหมึกและสีมีความดั้งเดิมเก่าก่อน ส่วนสีผสมผสานนี้ดูทำด้วยกรรมวิธีที่แตกต่างออกไปจากสีของสมัยปัจจุบันนี้นัก อาจจะไม่สด ไม่ชัดเจนเหมือนสีในปัจจุบัน แต่นี่ดูสมจริง เป็จริงมากกว่า เป็ธรรมชาติมากกว่า งดงามเข้าถึงแก่นแท้ความดั้งเดิมมากกว่า
สำหรับภาพๆนี้ได้รับความลึกซึ้งของกลิ่นอายความดั้งเดิมเก่าก่อนแผ่ซ่านออกมาดึงดูดสายตาเป็พิเศษอีกด้วย”
“ภาพวาดพู่กันภาพนี้ไม่ใช่การขายเพียงฝีมือการวาดที่ยอดเยี่ยมดีเลิศเท่านั้น... แต่กระดาษนี้ พู่กัน น้ำหมึกและสีที่ใช้วาดก็ล้วนมีความพิเศษและคุณสมบัติพิเศษ นี่จึงเป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้ภาพๆนี้มีราคาสูง”
“น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ… แล้วแบบนี้ราคา 25,000,000 หยวนน่ะมันราคาน้อยหรือราคาสมน้ำสมเนื้อแล้วล่ะ? คิดว่าอย่างไร?”
อี้เฟยมองถังโม่โฉวพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ได้อึ้งกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมา เพราะเขาอี้อ๋องรู้ดีว่าของดีของล้ำค่าต่างๆล้วนมีอยู่ในตำหนักอี้อ๋องตั้งมากเท่าไหร่ ฉะนั้นที่กล่าวมาก็ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด ตอนนี้เขาเพียงแค่คิดว่า... ถังซือ เ้านั่นน่ะสอนลูกหลานมาได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ?
คนสกุลถังเก่งขนาดนี้เชียวหรือ... ?
-----------------------------------------
Talk
จุดประสงค์ของถังโม่โฉว... ถังโม่โฉวเธอน่ะมันคนร้ายๆ!
คนสกุลถังสุภาพชนคนปลอมในสายตาของท่านอ๋องจริงๆก็คือคนมีฝีมือสูงนั่นแหละ!
อันที่จริงไรท์ก็อยากจะนั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปหาเสด็จพี่ของท่านอ๋องนะคะ คืออยากถามว่าต้องรักน้องขนาดไหนถึงได้หวงแม้กระทั่งภาพวาดของน้องเนี่ย!
<..... : ของของน้องเรา คนอย่างพวกเ้ามีสิทธิ์ควรได้รึ?!>
และอย่างที่ถังโม่โฉวได้กล่าวไปว่าเหตุใดภาพวาดแก้เบื่อของท่านอ๋องถึงได้มีราคาสูงถึงขนาดนี้ ความดั้งเดิมเก่าก่อน = ภาพนี้มาจากอดีตอี้อ๋อง มีความโบร่ำโบราณตามยุคสมัยอดีตอี้อ๋องแบบนั้นเลย
ว่าด้วยเื่ภาพวาดอย่างที่จงิคิด... วันนี้ราคาเท่านี้ วันหน้าก็อาจจะมีราคาสูงกว่าเป็เท่าๆตัวก็ได้ และก็อาจจะกลายเป็มรดกตกทอดที่ล้ำค่าก็เป็ได้!
ตอนนี้ท่านอ๋องมาอยู่ในยุคปัจจุบันได้สามวันกับเงินยี่สิบห้าล้านหยวนก้อนแรกของท่านอ๋องค่ะ [Tips : 25 ล้านหยวน แปลงเป็เงินบาทโดยประมาณก็ราวๆ 107 ล้าน 5 แสนบาทค่ะ] ตอนหน้ามาร่วมกันเป็กำลังใจให้ท่านอ๋องด้วยกันอีกเถอะ!
อ่านแล้วเป็เช่นไรบ้างก็ฝากคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :)
390
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
