นางเหม่ยกลัวว่าความเป็คนตรงไปตรงมาของหลานสาวอาจเผลอทำเื่ไปงัดข้อจนคุณชายน้อยไม่สบอารมณ์ได้แล้วจะนำไปสู่ความขัดเคืองของนายหญิงใหญ่ทำให้จินป๋ายไช่ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในบ้านสกุลฟู่ได้สะดวกใจนักหญิงชราจึงได้ขอร้องกลายๆ ให้จินป๋ายไช่หลบเลี่ยงและอยู่ห่างคุณชายน้อยเอาไว้แต่เื่ราวกลับพลิกผัน กลายเป็ว่าอีกฝ่ายมักจะเดินมาเยี่ยมๆ มองๆ ออกอาการสนใจใคร่รู้ในสิ่งที่หลานสาวของนางทำเสมอ
วันใดที่ฝนตกหลังฝนซาเม็ดลง จินป๋ายไช่ก็มักจะออกสำรวจรอบๆ บ้านสกุลฟู่ได้ลูกนกพลัดตกจากคาคบมาพยาบาลรักษา ช่วยเหลือสัตว์เล็กสัตว์น้อยที่พลัดหลงมาและวันที่อากาศหนาว นอกจากจะนั่งผิงเตาเอาไออุ่นแล้ว นางก็จะถือโอกาสเอาแป้งตากแห้งสูตรเฉพาะตัวจากบ้านนอกที่นางได้ทำไว้ั้แ่วันแดดจัดในฤดูร้อนออกมาอังไฟจนแผ่นแป้งนั้นสุกเหลืองส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายเด็กน้อยที่นอนคุดคู้ใต้ผ้าห่มนวมบนชั้นสองของเรือนเยวี่ยฉง
ความเปิดเผยมีน้ำใจ ซื่อตรงต่อความรู้สึกและการกระทำของจินป๋ายไช่ กำลังดึงดูดคุณชายน้อยฟู่เจียนจื่อทีละน้อย...ทีละน้อย
ฤดูกาลเวียนผ่านไปตามเวลาที่เดินหน้าไม่รู้หยุดในบ่ายวันหนึ่งกลางคิมหันต์ ลมฤดูร้อนพัดพาเอาไอความร้อนมาปะทะใบหน้าจินป๋ายไช่ยกมือปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงข้างแก้ม แม้นางนั่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ข้างลานดินที่ใช้เป็สนามเด็กเล่นของคุณชายน้อยและลูกบ่าวของบ้านสกุลฟู่ก็ตาม
ครบหนึ่งปีกับการใช้ชีวิตอยู่ภายในรั้วบ้านสกุลฟู่เสียงเจี๊ยวจ๊าวในลานดินดึงความสนใจของนางจากตะกร้อสานในมือไปพักใหญ่แล้วนางจึงหันกลับมาสานมันต่อนั่งจมอยู่กับตัวเองสักพักก็พบว่ามีฝีเท้าหลายคู่มารวมกันอยู่เบื้องหน้านาง
“ทำอะไร” ก็มองออกว่ามันคือลูกตะกร้อ...ที่ใหญ่มาก แต่ฟู่เจียน- จื่อก็อยากถาม
“ตะกร้อสานเหมือนที่คุณชายเล่นอยู่เมื่อครู่ไงเ้าคะ”
“ไม่เหมือน...ลูกนี้ใหญ่กว่า”แม้บิดเบี้ยวไม่กลมสมส่วนอย่างที่บิดาซื้อให้แต่ความใหญ่โตและสีเขียวของกิ่งไม้สดที่ยังมีใบเล็กๆ แซมอยู่ทำให้เด็กชายเกิดอยากได้มันขึ้นมา
“บ่าวยังทำไม่เสร็จแต่ถึงเสร็จก็ไม่สวยเท่าไร”
นางเคยสานตะกร้อลูกเล็กๆให้ญาติที่เป็ลูกพี่ลูกน้องซึ่งเคยไปอาศัยอยู่ด้วยเล่นเมื่อเช้าบ่าวผู้ชายตัดกิ่งไม้ในสวน นางเห็นว่ากิ่งไม้มันเรียวเล็กเหมาะมือจึงคิดนำมาสานขัดไปมากะว่าแล้วเสร็จจะเอาไปห้อยกับกระพรวนแขวนไว้กับต้นสนใหญ่หน้าห้อง
“ข้าอยากได้...”คุณชายน้อยบอกความ้าออกมาตรงๆ
“เรียนนายท่านให้ซื้อลูกใหม่ให้สิเ้าคะ”จินป๋ายไช่แนะ นางก้มหน้าสอดกิ่งไม้อันสุดท้ายเข้าไปภายในลูกตะกร้อเพื่อจบงานที่เสียเวลานั่งทำมานานเกือบครึ่งชั่วยามและนี่ก็ได้เวลากลับไปทำงานช่วยเฟยเฟยที่เรือนแล้ว
“ข้าอยากได้อันนี้...ไม่ได้หรือไง”
ดวงตากลมโตสุกสว่างฉายแววว่าอยากได้อย่างจริงจังคางน้อยๆ นั้นเชิดขึ้น อยากได้...แต่อายที่จะอ้อนวอนร้องขอ ฟู่เจียนจื่อยังไว้ตัวอยู่ในที
“หากนั่นคือความ้าของคุณชายน้อยบ่าวคงไม่กล้าขัด เพียงแต่...” จินป๋ายไช่อมยิ้มกับท่าทางของเด็กชาย
“อ้าวไหนว่าไม่กล้าขัดไง ทำไมต้องมีแต่” เด็กชายสงสัยนางก่อไฟแห่งความหวังไว้ แต่กลับดับพรึบแทบจะทันใด
“ใจร้อนจริงเชียว...บ่าวก็เพียงแต่อยากให้ทุกคนเล่นด้วยกันลูกใหญ่แบบนี้เล่นคนเดียวจะไปสนุกอะไร จริงไหม...” นางหันไปถามความคิดเห็นของเด็กชายหญิงที่ยืนรายล้อมอยู่รอบตัวทุกเสียงตอบรับไปในทางเดียวกัน
“ให้พวกเราเล่นด้วยนะขอรับคุณชาย”หลายเสียงกล่าวอ้อนวอน
“ก็ได้ๆข้าจะให้พวกเ้าเล่นด้วย” ฟู่เจียนจื่อรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็คนสำคัญขึ้นมามากมาย
จินป๋ายไช่ยื่นตะกร้อสานบนตักให้เด็กชายรับเอาไปนางลุกขึ้นเดินออกจากร่มไม้เพื่อติดตามดูเด็กๆวิ่งไล่ลูกตะกร้อที่คุณชายเจียนจื่อเตะจนกลิ้งหลุนๆ ไปข้างหน้าเหมียนฮวาพี่เลี้ยงสาวก็กำลังยืนชะเง้อคอมองนายน้อยของตนอยู่ไม่ไกลกันนักห่างออกไปบนศาลาชุนอวี่ของเรือนเอ้อร์หลิวนางฟู่หลันที่กำลังสนทนากับบุตรชายในเื่สัพเพเหระทั่วไปก็หันมาดูหลานรักกำลังวิ่งเล่นในลานดินเป็ระยะ
บนลานดินฟู่เจียนจื่อตะกร้อไว้คนเดียวไม่แบ่งให้ใครได้เล่นเลยด้วยความสนุกสนานจนล้นปรี่ที่บ่าวไพร่วิ่งตามเป็พรวน เด็กชายทั้งะโทั้งวิ่งโดยอุ้มตะกร้อลูกใหญ่ไว้ในอ้อมอก พลันขาน้อยๆก็พันกันสะดุดจนล้มคว่ำกระแทกลงกับพื้นการเจ็บตัวเล็กน้อยขณะเล่นสนุกนั้นเป็เื่ธรรมดาสำหรับเด็กทุกคนในเมืองแต่ไม่ใช่ฟู่เจียนจื่อ... ผู้เป็แก้วตาดวงใจของท่านย่าของเขา
“ตายแล้ว!” เจียวเอ๋อร์ร้องอย่างใเพราะเห็นคุณชายน้อยล้มคว่ำลงกับพื้นดินเต็มสองตา“คุณชายน้อยหกล้มเ้าค่ะ”
“ก็แล้วทำไมถึงยืนอึ้งกันอย่างนั้นเล่าไม่มีใครสักคนคิดช่วยหลานข้าเลยรึ นึกไว้อยู่แล้วว่าอาจเป็แบบนี้ ข้าว่าจะเรียกจื่อเอ๋อร์กลับขึ้นเรือนแล้วเชียวไม่น่าเลยๆ” นางฟู่หลันกล่าวโทษไปเรื่อย นางรีบร้อนลุกขึ้นแต่ด้วยความร้อนของไอแดดผสมกับความสูงวัยจึงทำให้เกิดหน้ามืดบุตรชายต้องปราดเข้าประคองมารดาให้นั่งลงด้วยความเป็ห่วง
“ข้าว่าท่านแม่พักอยู่นี่เถอะเดี๋ยวข้าไปดูเอง” ฟู่หลิงเฉินกล่าวแล้วรีบเดินไปยังลานดินทันที
ฝ่ายจินป๋ายไช่ที่อยู่ไม่ไกลนักนางรีบวิ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าคุณชายน้อยแล้วกล่าวตำหนิ
“คุณชายไม่รักษาสัญญา”
“พาข้าลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลย”ฟู่เจียนจื่อออกคำสั่ง นั่งฮึดฮัดรู้สึกเสียหน้า
เหมียนฮวาพี่เลี้ยงสาวโน้มกายลงมาแต่เด็กสาวกลับฉุดรั้งแขนของนางไว้
“ไม่เ้าค่ะ...และห้ามใครช่วยคุณชายด้วยล้มเองก็ต้องลุกเองให้ได้ คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงของคุณชายกระมัง”
“ข้าจะฟ้องท่านย่าจะฟ้องท่านพ่อ เ้าไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งกับข้าหรือคนของข้า”
แม้เขาขึ้นเสียงกร้าวแต่หาได้สร้างความสะทกสะท้านแก่นางไม่
“เป็ผู้ชายล้มเองก็ลุกเองได้ไม่เห็นจะยากหากคุณชายมัวแต่ทำตัวอ่อนแอไม่มีเหตุผล สักวันจะโดนคนอื่นรังแกคุณชายคือทายาทคนเดียวของบ้านสกุลฟู่ เมื่อท่านโตขึ้นก็ต้องเป็ที่พึ่งให้ท่านย่าท่านพ่อ และท่านยายเหม่ย บ่าวพูดถูกหรือไม่เ้าคะ”
จินป๋ายไช่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงกล้าทำเื่ที่อาจจะส่งผลให้ตัวเองถูกขับไล่ออกจากบ้านสกุลฟู่ได้ทุกเมื่อหนึ่งปีที่เฝ้ามองคุณชายฟู่เจียนจื่อเขาหาใช่เด็กเหลือขอนิสัยแย่ยากเกินแก้อย่างคุณชายน้อยสกุลจ้าวข้างบ้าน คุณชายน้อยเป็เืเนื้อเชื้อไขของคุณหนูชิงซินสายเืสกุลผายซึ่งท่านยายเหม่ยรักเป็นักหนาขาดนายหญิงไปท่านยายก็มีเพียงคุณชายให้ยึดเหนี่ยวและความรักความเมตตาจากท่านยายเหม่ยก็เป็สิ่งที่นางยึดเหนี่ยวไว้เช่นกัน
เด็กสาวเพียงอยากจะเห็นเขาเป็เด็กดีเติบใหญ่ขึ้นเป็คนน่าคบหาสมดั่งหน้าตาและวาสนาที่เขามีนายน้อยผู้นี้เกิดมามีทุกอย่างสมบูรณ์พร้อมสักวันเขาต้องได้รู้ว่าตัวเองเกิดมาโชคดีมากเพียงใดที่มีครอบครัว มีท่านย่าและบิดาที่รักเขาเด็กชายโชคดีกว่านาง โชคดีกว่าเด็กหลายคนในเมืองนี้ คงน่าเสียดายนักถ้าคนที่สมบูรณ์พร้อมอย่างเขาอาจต้องเสียคนเพราะถูกตามใจด้วยความรักและสงสารของทุกคนในบ้านด้วยเหตุว่าเขาขาดแม่ั้แ่แบเบาะ
“เ้าพูดถูกทีเดียว”
ไม่รู้เมื่อใดที่ฟู่หลิงเฉินเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังจินป๋ายไช่หันขวับ นางหรี่ตาลงเมื่อต้องเงยหน้ามองร่างสูงย้อนแสงตะวัน
“นายท่าน...”
2K
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
